Column: Zet je retrobril eens af!

Nieuws

Ik ga ervan uit dat iedere gamer die ouder is dan 25, is opgegroeid met retro-consoles of er minstens op heeft gespeeld. Ik heb het dan over de oude PC-games, Atari 2600/5200, de Collecovision, de Intellivision, de (Super) Nintendo en de Sega Megadrive. Zelf ben ik opgegroeid met de Atari 2600, de Nintendo en de Super Nintendo. In mijn tienerjaren kreeg ik te maken met de Playstation, maar deze console schaart men nog niet onder retro (wellicht over een aantal jaar). Als kind heb ik altijd genoten van alle geweldige spellen, zoals Double Dragon, Contra, Mario, F-Zero en nog veel meer klassiekers. De spellen waren simpel genoeg om te begrijpen, maar vaak ontzettend moeilijk om uit te spelen. Ik geef toe dat ik de meeste spellen op mijn Super Nintendo nog steeds niet heb uitgespeeld! Ik denk dat iedereen het er wel mee eens is dat ze vroeger erg genoten hebben van hun spellen.

Echter, er is een trend aan het groeien die de liefde voor de retrogames laat doorslaan. Het is voor volwassenen altijd gemakkelijk geweest om te zeggen dat ‘vroegâh’ alles beter was. Deze trend slaat nu ook door onder de gamers. Het is schijnbaar hip om te zeggen dat de huidige games slecht zijn. Sterker nog: het zijn geen echte games. Alleen de retrogames zijn ‘echte games’, volgens hen. Maar waarom zijn de oude spellen dan beter? Er worden veel redenen voor gegeven, maar ik som hier de drie hoofdredenen op: de spellen waren moeilijker, er waren minder cutscenes en ontwikkelaars dachten meer aan de gamers in plaats van het geld. Ik zal deze drie punten verdelen in hoofdstukken en mijn eigen mening erover geven.

Spellen lijken steeds meer op films

Één ding waar retrogamers zich aan ergeren, zijn de hoeveelheid cutscenes in moderne spellen. Hoewel er vroeger wel spellen waren met filmpjes tussendoor (zoals Ninja Gaiden op de NES en de Final Fantasy-serie), waren er maar weinig onderbrekingen tijdens het spelen. Pas vanaf de Playstation-era, toen grote filmfragmenten mogelijk werden gemaakt door het gebruik van cd’s, werden spellen steeds meer cinematografisch. Final Fantasy VII en Metal Gear Solid zijn hier perfecte voorbeelden van, waarbij je meer een film aan het kijken bent dan dat je daadwerkelijk speelt. Modernere spellen als The Last of Us, Heavy Rain en Beyond: Two Souls leggen de focus meer op de filmfragmenten en het verhaal. De retrogamer wil liever meteen spelen in plaats van naar beelden te kijken.

Ergens kan ik mij hier wel in vinden: het is een lekker gevoel om het spel erin te doen en direct te knallen. Daarom speel ik ook vaak Contra 3 met mijn broer: je begint direct en je pikt het snel op. Maar veel mensen vergeten dat we tegenwoordig ongelooflijk veel mogelijkheden hebben in de ontwikkeling van spellen. Games zijn een vorm van kunst, net als films en boeken. Veel ontwikkelaars willen niet dat je alleen maar door het spel heen knalt, maar willen je ook iets meebrengen. Ze willen je een verhaal vertellen of een bepaalde boodschap overbrengen. Een goed verhaal kan het spel naar een hoger niveau tillen. Zou Metal Gear Solid zo goed zijn zonder het goede verhaal? Zou The Last of Us zulke hoge ogen scoren? Omdat je jezelf emotioneel kan investeren, wordt het meer dan gewoon een spelletje. Misschien zoekt niet iedereen dit in games, maar je kan niet ontkennen dat het filmische aspect veel meer diepte brengt. Bovendien zijn er genoeg spellen te vinden (voornamelijk van indie-ontwikkelaars) die je zonder poeha kan spelen.

ninja gaiden cutscene

De ontwikkelaars dachten vroeger meer aan de gamer

Dit is een punt waar ik mij aan kan doodergeren. Retrogamers claimen dat er vroeger veel meer werd gelet om de gamers en dat tegenwoordig alle ontwikkelaars alleen maar op de centen letten. Newsflash: tegenwoordig denken ze inderdaad meestal alleen aan de centen, maar vroeger ook! Ja, we herinneren ons alle klassiekers. Deze spellen kregen veel aandacht en liefde. Maar waar je tegenwoordig de Call of Duty-spellen hebt, had je vroeger alle crap van verschillende uitgevers, die alleen maar dachten aan snel geld verdienen voor de kerst. Wat dacht je van E.T.? Dat spel moest worden ontwikkeld in 5 weken door één programmeur, alleen zodat het spel tijdens de Kerst op de markt zou liggen. Atari dacht alleen maar aan de centen.

Of wat denk je van uitgevers als LJN, die hun sticker op elk spel met een bekende naam plakten zodat ze snel wat geld konden verdienen. Ze controleerden de spellen niet eens! Silver Surfer, Die Hard, Bugs Bunny Birthday Blowout, Friday the 13th, Nightmare on Elm Street, Back to the Future, Indiana Jones: allemaal zaadspellen die op de Nintendo verschenen. Van de bijna 1000 games die verschenen op deze console, zijn er wellicht 100 van degelijke kwaliteit. Natuurlijk worden er tegenwoordig ook spellen half afgewerkt uitgegeven: dit is een slechte trend. Echter, er komen maar weinig spellen uit die echt slecht zijn. Ten slotte was je trofee voor het uitspelen meestal een zwart scherm met vreselijke grammaticale fouten.

ghostbusters end screen

De spellen waren moeilijker en dus leuker

Dit is het punt waar ik mij het meeste aan erger. Men pretendeert dat spellen vroeger moeilijker werden gemaakt omdat dit leuker zou zijn voor de gamer. Dit zou betekenen dat de moeilijkheidsgraad gelijk staat aan de kwaliteit van een spel. Mag ik even een teiltje? Natuurlijk is het leuk als een spel uitdagend is. Als je er zo doorheen wandelt is er geen bal aan. Een spel dient je namelijk uit te dagen. Dit kan op het emotionele gebied (ik zal het einde van Red Dead Redemption nooit meer vergeten) en op het gebied dat je het gevoel hebt dat je iets hebt bereikt. Een goed voorbeeld hiervan is Dark Souls: het spel is retemoeilijk, maar als je het spel eenmaal hebt uitgespeeld, voel jij je toch wel goed.

Dus waarom ben ik het dan niet eens met het bovenstaande statement? Omdat retrogames vaak op een negatieve manier moeilijk waren. Een spel als Dark Souls is frustrerend, maar daagt je genoeg uit om verder te willen. De uitdaging ligt in het meesteren van de besturing, het ontdekken van zwakke plekken bij je vijand en razendsnelle reflexen. Als ik kijk naar Ghost ‘n Goblins voor de NES bijvoorbeeld, ligt de moeilijkheidsgraad op een heel ander gebied. Zo dien je patronen te onthouden, de triggers in de levels te ontdekken en leren om te gaan met de fouten in het spel. Bij Ninja Gaiden is het in het laatste level alleen mogelijk om door te gaan, als je een glitch activeert. Is dit leuk? Is dat uitdagend? Nee, het is frustrerend. Het is frustrerend als je doodgaat zonder dat het jouw schuld is. Vijanden die uit het niets je aanvallen waardoor je in een put valt, heeft niets met uitdaging te maken. Het heeft met onthouden te maken, weten wat er gebeurt op elke plek in een level. Het is een geheugenspel, geen test van jouw vaardigheden.

Bovendien werden spellen niet moeilijk gemaakt om je te vermaken: ze probeerden te verbergen dat de spellen ontzettend kort waren. Double Dragon, Contra, Ghosts ‘n Goblins, Battletoads: allemaal hebben ze maar een paar korte levels. Dit komt natuurlijk door de gelimiteerde opslagruimte op de cartridges, waardoor ze spellen niet al te groot konden maken. Dus in plaats van levels groot te maken, maakten ze de spellen moeilijker zodat het langer zou duren voordat je het einde zou kunnen bereiken. In Ghostbusters voor de NES deden ze dit door je een uur lang hetzelfde patroon te laten spelen voordat je in het laatste level mocht komen, in Silver Surfer was je na één schot dood en in Ghosts ‘n Goblins moest je het spel NOG EEN KEER UITSPELEN.

Vergis je niet, ik hou van retrogames. Ik speel nog vrij vaak op mijn Super Nintendo en mijn Sega Megadrive. Ik erger mij er alleen dood aan dat mensen zeggen dat de moderne games geen games meer zijn. Spellen van tegenwoordig zijn een combinatie van verschillende soorten kunst, zijn diepzinniger en veel uitgebreider. Je kan inderdaad zeggen dat de oudere games meer draaiden om de gameplay vanwege de gelimiteerde mogelijkheden, maar maakt dat de moderne spellen minder goed? Ik denk van niet!

powerglove

Tagged
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.