Flashback-Nation

Flashback-Nation: Nocturne (PC)

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik aan dit spel ben gekomen. Het was in ieder geval een gebrand schijfje die mijn broer had gekregen van een vriend. Wij hadden zojuist een nieuwe PC gekocht met wel tien gigabyte aan schijfruimte. Een witte, oerlelijke Compaq was het. De voorkant kon je open klikken, zodat je bij de brander en de floppydisk kon komen. Ik weet nog hoe ik schrok dat het spel wel een hele gigabyte innam. Ongekend! Vaag kan ik mij de review van de Power Unlimited uit 1999 nog voor me halen, waarin de benodigde schijfruimte als een negatief punt wordt aangegeven. Grappig, aangezien tegenwoordig een gemiddelde demo nog meer ruimte inneemt. Maar hoe was het spel?

nocturne2

Het Crysis-effect

De graphics waren ongelooflijk. Het spel ademt sfeer uit en is heerlijk duister en grimmig. Het spel komt uit 1999, waarin Driver, Silent Hill en Dragonball GT de boventoon voerde wat betreft het uiterlijk van de spellen. Je kan het vergelijken met de schok die men kreeg van Crysis op Ultra settings. Het spel was in onze ogen goed, omdat het er geweldig uitzag.

The Stranger, het hoofdpersonage in het spel, ziet er uit als een echte badass. Hij draagt twee pistolen, die onafhankelijk gebruikt kunnen worden om twee verschillende monsters aan te vallen. Het spel speelt zich af in de jaren ’30 van de 20e eeuw en je bent onderdeel van ‘Spookhouse’, een Amerikaanse geheime organisatie die op monsters jaagt. In het spel los je vier zaken op en vecht je tegen zombies, weerwolven en vampieren. Het klinkt allemaal erg vet, maar waarom is het dan nooit bekend geworden?

nocturne 3

Het Resident Evil-effect

Ik ben het spel opnieuw gaan spelen om zelf te bekijken waarom dit spel nooit een groot publiek heeft gevonden. Het spel ziet er nog steeds aardig uit en de sfeer is nog steeds even geweldig. Maar wat is de besturing vreselijk! The Stranger beweegt ongelooflijk stroef en het schieten duurt allemaal veel te lang. In een tijd dat de muis nog niet optimaal werd gebruikt in games, moet je veel doen met het toetsenbord. Terwijl je aan het worstelen bent met de besturing, word je aangevallen door weerwolven en ander gespuis die snel op je afrennen. Binnen een aantal klappen ben je dood en mag je weer helemaal opnieuw beginnen.

Alsof dat nog niet het ergste is, werkt de camera ook niet mee. Het heeft last van de klassieke Resident Evil-camera, waarin de camera op een vaste plek staat. Het camerapunt verandert als je het gebied verlaat. Dit kan vervelend zijn, maar ook ronduit hinderlijk als de camera op een onmogelijke positie staat. In het eerste level komt een weerwolf achter je aan. Je ziet hem niet aankomen door het camerapunt, dus ren je terug om afstand te nemen. De camera schiet naar een zijwaartse camera in de bossen, waardoor jij jezelf nauwelijks ziet. Inmiddels staat de weerwolf tegenover je, zie jij jezelf niet en zit je uit te vogelen hoe je nou ook alweer je pistolen richt op het beest. Ik ben dit stuk vroeger nooit voorbij gekomen en nu lukt het me nog steeds niet.

Zo kan je zien hoe nostalgie je kan verblinden. Ik had in mijn gedachten dat Nocturne een onderschatte klassieker was, maar niets is minder waar. Het is een prachtig spel om te zien, maar meer ook niet.  Iedereen zal waarschijnlijk zo’n voorbeeld hebben, waarin ze spellen uit hun jeugd opnieuw spelen en teleurgesteld raken. Ik weet in ieder geval dat Nocturne altijd bij me zal blijven, hoe slecht het spel ook speelt!

nocturne 4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.