Flashback-Nation

Flashback-Nation: Diablo II: Lord of Destruction

Ik was een jaar of negen toen ik, naar mijn idee, voor het eerst een echte game speelde, namelijk Diablo II. Niet veel later ook de expansion Diablo II: Lord of Destruction. Wat heb ik daar veel uren ingestoken, samen met mijn broer. Deze game staat nog steeds in mijn top 10. Deze RPG heeft me kennis laten maken met allerlei begrippen als Mana, Potions, Exp., Skills, Armor en Damage.

d2xtitle

 

Lord of Destruction

Het verhaal gaat verder waar het eerste Diablo-spel eindigde. Aan het eind van het eerste deel versloeg de held Diablo en stopte hem in de Soulstone. In Diablo II steelt diezelfde held, bekend als ‘the Dark Wanderer’, de steen en stopt hem in zijn eigen lichaam. Zo hoopt hij zijn ziel te bewaren tot in de eeuwigheid. Maar het kwaad van Diablo neemt hem over en laat chaos neerdalen op de wereld. In dit deel moet je in vier acts (met de uitbreiding vijf) het kwaad vernietigen en maak je kennis met Diablo’s broers Mephisto en Baäl.

De vijf classes die je in deze game kunt spelen zijn: Necromancer, Amazon, Barbarian, Sorceress en Paladin. Necromancer is van velen de favoriete, door een army aan skeletons, een gollem en dan je gebruikelijke follower, die je ook armor aan kon doen en een wapen kon geven. Deze ging alleen erg snel dood bij mij en het kostte steeds meer om er een weer te huren, die van een redelijk level was. Het was goed gedaan hoe die follower zijn eigen specialiteit had, als Cold of Fire. Ik koos mijn follower daarom vaak per Act, om het iets makkelijker te maken voor mezelf.

Ik heb alle classes wel eens geprobeerd. Opmerkelijk van deze game vond ik dat de speler twee sets weapons aan kon, waar met een hotkey tussen gewisseld kon worden. Voor mijn Amazon had ik dus een boog en een javelin. Dit bespaarde wat inventory-space, waar al niet veel van was. De Horadric Cube kon gebruikt worden om nog wat extra dingen mee te nemen, maar gezien mijn broer en ik nogal verzamelaars zijn, maakten we ‘stash characters’ aan. Naar deze characters verscheepten we legendary- en set items, jewels en runes – voor als we die ooit wilden gebruiken.

diablo2lod_006-large

Multiplayer (LAN)

Hoewel ik het spel ook zeker veel in mijn eentje speelde, herinner ik me de prachtige dagen van de LAN. Ik zat in de woonkamer naar een beeldscherm te staren, dat net zo diep was als dat het breed was, terwijl mijn broer hetzelfde deed in zijn slaapkamer. De deuren van de gang stonden open zodat we naar elkaar konden roepen en om de LAN-kabel vrije ruimte te geven. Het werkte soepel en we hadden eigenlijk bijna geen last van disconnections. Wel lange laadtijden in vergelijking met nu, maar daar had ik toen geen last van.

Ik startte een Amazon die ik Emma noemde, heel creatief, en mijn broer speelde een Barbarian genaamd Capt_Muscle. Voor mij was het een groot voordeel om met mijn broer te spelen, zodat ik op een afstandje kon blijven en hem de meeste klappen liet vangen. Ook konden we gemakkelijker reviven en terug naar ons lichaam komen als we dood waren gegaan als we met zijn tweeën waren. Dat vond ik trouwens wel een leuk concept, dat je je lichaam moest terugvinden zodat je al je geld en spullen terug kon krijgen, anders was je alles kwijt.

Diablo_II_characters

Creepy bosses en meer

Ik weet nog wel dat mijn hart altijd sneller ging kloppen als we bijvoorbeeld bij Blood Raven kwamen. Maar vooral voor Andariel scheet ik dertig kleuren bagger. Alleen al hoe ze eruitziet vond ik eng, maar ook het feit dat ze bliksemsnel was en ik vrijwel altijd minstens drie keer doodging aan haar poison. Diablo was wel uitdagend, maar vooral ook mooi om tegen te vechten, gezien de enorme ringen van vuur die hij maakte. De dikke larf Duriël was ook geen pretje om te zien, vooral hoe die uit elkaar knapte wanneer je het verslagen had.

De aspecten van de acts die het meeste indruk op me hebben gemaakt zijn de boom in Act I, waar je die scroll moet halen en je aangevallen wordt door blauw- en paarsgekleurde yeti’s, het beruchte Cow-level waar je Deckard Cain zijn ass in veiligheid brengt, The Arcane Sanctuary in Act II en de hallen op weg naar Baäl. De gambler was mijn favoriete personage in het kamp.

Zelf heb ik eigenlijk niet aan PvP meegedaan, volgens mij lukte dat niet doordat we daar echt internet voor nodig hadden, maar dat schijnt voor veel mensen erg leuk te zijn geweest. Ik hoorde wel eens geklaag over cheaters en snapte zelf toen nog niet hoe je kon cheaten. Ook al deed ik dat blijkbaar wel. Mijn broer vond een bug, als het ware, dat als je je geld op de grond gooide in multiplayer en direct alt+F4 indrukte, dat de ander het geld op kon pakken. De game was dan niet gesaved en als je weer inlogde had je je geld dus nog. Free gambling!

winnie-158

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.