Flashback-Nation

Flashback-Nation: Dead Space

Ik hoor alle retro-puristen en oude rotten al klagen: Hoe kun je zo’n modern spel als Dead Space  in een Flashback-Nation stoppen? Dead Space was niet het eerste horrorspel, noch de eerste ruimteshooter. Ik weet het, ik ben zelf ook een groot liefhebber van retro spellen. Opgegroeid met horrorboeken als Kippenvel, horrorfilms als the Exorcist en horrorspellen als Resident Evil ben ik ook een groot liefhebber van het horrorgenre.

Door de jaren heen heb ik ontzettend veel horrorspellen gespeeld: van Resident Evil, Silent Hill en Alone in the Dark tot Amnesia en Penumbra. Echter, er is één spel dat een blijvende indruk heeft achtergelaten en dat mij maar niet kan loslaten. Een beetje als een soort… parasiet, lijkt het wel. Verander ik nu in een Necromorph? Help!

Waar de nachtmerrie zich allemaal afspeelt....
Waar de nachtmerrie zich allemaal afspeelt….
Aan boord van de USG Ishimura

Dead Space begint aan boord van de USG Kellion. Jij bent Isaac Clarke, een ingenieur die samen met zijn team de USG Ishimura komt onderzoeken nadat ze een noodsignaal hebben ontvangen. Na de nodige landingsproblemen vanwege het magnetische veld, crasht het team aan boord van het schip. Eenmaal aangekomen, blijkt dat het goed mis is gegaan: de gehele bemanning is uitgemoord door monsters en nu is jouw team aan de beurt! Al snel raak jij je team kwijt en moet een weg banen door smalle gangetjes langs monsters die je het liefst willen vierendelen. Gelukkig krijg je een leuk arsenaal aan wapens en trucjes om de snoodaards af te troeven, hoewel rennen soms de beste optie blijft.

[one_half][box_info]Ontwikkelaar: EA Redwood Shores
Uitgever: Electronic Arts
Releasedatum: 14 oktober 2008[/box_info][/one_half]

Ik moet toegeven dat dit klinkt als een ‘duizend in een dozijn’ horrorspel. Je bent op een plek waaruit je niet kan ontsnappen (waar wil je naartoe aan boord van een ruimteschip?), je bent alleen en er zijn monsters die van alle kanten kunnen komen en je het liefst een hartaanval bezorgen met plotselinge verschijningen. Dus waarom vind ik dit spel zo bijzonder? Horrorspellen hebben altijd bepaalde elementen om de sfeer te bepalen en om je te laten schrikken. Het gaat niet om hoe origineel de elementen in het spel zijn, maar om hoe het spel deze elementen naar voren brengt. Dead Space brengt de horrorelementen perfect naar voren. De omgeving is claustrofobisch en zo gemaakt dat er altijd een hoekje of een plekje is waar een monster vandaan zou kunnen komen. Ze kunnen om de hoek verschijnen, of uit de luchtschacht boven je. Je staat in het spel constant paraat om de monsters op te vangen. De flikkerende lichten en de grauwe omgeving helpen erbij om je op het puntje van je stoel te laten zitten. De muziek laat je schrikken, maar brengt je op rustige momenten ook in een grimmige sfeer. Soms moet je ook naar buiten en dan verstomt het geluid compleet, wat jou het gevoel geeft alsof jij je adem aan het inhouden bent. Je voelt de tijdsdruk, terwijl de monsters op je jagen. Dan zijn er weer bizarre momenten dat je alle kanten opvliegt in gewichtsloze kamers,wat je een gedesoriënteerd gevoel geeft.

Ik kon maar niet bepalen wat dit spel zo bijzonder eng maakt. Totdat ik mij iets realiseerde: de USG Ishimura zelf is gewoon eng. Het feit dat je in een metalen container zit in de ruimte, is voor mij al eng genoeg. Je kan niet ontsnappen, je kan nergens hulp vandaan halen. Dit zorgt ervoor dat je het gevoel dat je helemaal alleen bent, of zoals men het in de Alien-film zei: “In space, no one can hear you scream.”

De monsters

Maar goed, de muziek en de omgeving kunnen niet de enige elementen zijn die dit spel zo memorabel maken voor mij. Andere horrorspellen hebben ook goede muziek en een enge omgeving. In een goed horrorspel heb je ook enge monsters die je nachtmerries bezorgen. Dit is waar Dead Space zich in onderscheidt: de monsters zijn gewoon fucking terrifying. Ik kan het niet anders omschrijven. De monsters in dit spel hebben mij wekenlang nachtmerries bezorgd. Ja, zombies zijn eng, vliegende demonen zijn eng… maar de bizarre monsters die je in dit spel tegenkomt zijn gewoonweg… bizar.

Allereerst heb je de Necromorphs: mensen die gemuteerd zijn door een parasiet, waardoor ze zijn getransformeerd in gruwelijk misvormde wezens. Ze hebben twee armen en twee lange haakklauwen (ik kan het niet anders omschrijven), waarmee ze je in stukjes kunnen hakken. Ze kunnen zich manoeuvreren door luchtschachten, waardoor ze elk moment naast je kunnen staan. Ze maken een vreselijk geluid als ze op je af komen stormen, wat mij compleet zenuwachtig maakt. Dit zijn alleen nog maar de basismonsters; deze wezens kom je het meest tegen en zijn het makkelijkst te verslaan. Het is geen kwestie van zo veel mogelijk kogels erin pompen, maar je moet de ledematen eraf schieten. Dit zorgt ervoor dat je in een stressvolle situatie, in een nauwe gang, met bloedstollende muziek je ook nog eens precisiewerk moet leveren. Tel daarbij op dat je vaak met weinig kogels zit en dat je niet de ‘game over’ scènes wilt zien (nachtmerriemateriaal, vertrouw me) en bingo, je horrorervaring is compleet.

Daarbij heb je ook andere gruwelijke monsters, zoals misvormde baby’s met tentakels, gigantische wormen die je een gat in trekken en – de meest gruwelijke van allemaal – een homp vlees dat vast zit aan de muur. Wat is daar zo eng aan, wil je weten? Zo gauw je de kamer in komt, gilt het in meerdere stemmen, kijkt het je beangstigend aan en valt het je aan. Eén foute beweging en je kop ligt eraf. Brrr, ik krijg het helemaal koud nu ik eraan denk. Ten slotte wil ik het niet hebben over de eindbaas: dat brengt weer trauma’s omhoog. Misschien had ik toch maar naar een therapeut moeten gaan na het spelen van dit spel…

Leg je schone ondergoed maar alvast klaar....
Leg je schone ondergoed maar alvast klaar… Laat ik het er maar bij laten dat het beest groot, eng en sterk is. Period.
Een ervaring rijker

Na dit spel was ik weer een horrorervaring rijker. Spellen als Resident Evil zijn net de troetelbeertjes vergeleken met dit bizarre spel. Sommigen zeggen dat het spel meer ‘gore’ is dan horror, maar daar ben ik het niet mee eens. Ja, er zitten gruwelijke en bizarre stukken in het spel, maar deze vullen alleen maar het horroraspect aan. Het spel is niet mijn eerste horrorervaring, noch mijn laatste. Het is niet het beste spel dat ik ooit gespeeld hebt, maar het heeft een indruk bij mij achterlaten die ik nooit meer zal vergeten. Het heeft ervoor gezorgd dat als ik aan parasieten denk, ik een monster voor mij zie dat mijn hoofd eraf pikt en mijn lichaam steelt. Of als een monster dat mijn armen eraf trekt, terwijl ik hulpeloos en schreeuwend op de grond lig. Misschien was een therapeut wel handig geweest na het spelen van dit spel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.