Column

Column-Nation: Een fan is niet per se de juiste oplossing

Ik heb in het verleden al veel geschreven over recenseren. Een uitdaging die wij als Gamingnation soms hebben is het combineren van de juiste recensent met de juiste game. Iedereen heeft natuurlijk een andere smaak en achtergrond als het gaat om genres. Wat ik vaak zie is dat een recensent wordt uitgekozen omdat die persoon fan is van bijvoorbeeld een bestaande reeks. Dat zette me aan het denken; is een fan van een reeks automatisch de juiste persoon om een deel in die reeks te recenseren?

Kijk, ik begrijp de logica natuurlijk wel. Iemand die zichzelf een fan noemt moet veel tijd aan die reeks besteed hebben. Het idee is dan dat die persoon daarom veel van de reeks af weet. Context is nu eenmaal belangrijk bij een recensie. Kennis van de kern en essentie van een reeks kan een mooie leidraad zijn voor hoe een nieuwe release die reeks voorzet. Natuurlijk is het echter niet onmogelijk om een game te recenseren zonder eerdere delen te hebben gespeeld. Ik heb dat zelf immers vaak gedaan.

Maar denk dan eens na wat het zijn van een fan betekent. Het betekent dat je nu en in het verleden positieve gevoelens hebt gehad dankzij een bepaalde reeks. Vaker dan niet komt dat omdat dat medium van een sterke kwaliteit is. Zeker met het verstrijken van tijd blijven alleen de positieve gevoelens over. Dat noemen we nostalgie.

Kan je met zo’n achtergrond dan wel objectief kijken naar een bepaald product? Wat we nu bijvoorbeeld in de filmwereld zien is dat nostalgie als wapen gebruikt wordt om snel positieve gevoelens op te wekken bij oude fans. Kijk wat er bijvoorbeeld nu gebeurt met Star Wars, Jurassic Park en (op een wat kortere termijn) de Marvel-films. Denk bijvoorbeeld eens aan The Force Awakens, waar er talloze verwijzingen waren naar eerdere Star Wars-films. Die terugblikken wekte positieve gevoelens op die niet per se werden veroorzaakt door de nieuwe film zelf. Ten tijde van release werd de film overladen met vooral positieve recensies. Een half jaar later echter leek de kijk op die film te verzuren, vooral omdat men vond dat het te veel leek op A New Hope. Naar mijn mening ging het hier om de nostalgiebril die afgezet werd zodat men met wat meer objectiviteit kon kijken. Dit is in essentie waar ik bang voor ben in deze column.

Mijn punt is dat fandom soms in de weg kan staan van een objectieve blik. Hierdoor heb ik het idee gekregen dat een fan niet altijd de juiste persoon is voor een recensie. Stel dat ik als non-fan van een bepaalde reeks zo’n recensie lees en verwacht dat de game uitstekend is. Als ik het zelf speel zal ik veel van die positieve prikkels missen die de recensent als fan wel had. Daarmee hebben wij dus duidelijk niet dezelfde ervaring en kan dat leiden tot teleurstelling.

Nu zei ik in het begin dat iedereen een andere smaak en achtergrond heeft, dus een verschil tussen een recensent en consument zal er altijd zijn. Daarom moet je als consument naar mijn mening waakzaam zijn. Als een recensent begint met de kreet ik ben altijd al groot fan geweest, heb je wat mij betreft een logische reden om sceptisch te zijn. Ongetwijfeld zal ik die kreet in het verleden ook wel gebruikt hebben, maar ik probeer mijn recensies inmiddels te beteren.

Ik vind het belangrijk om als recensent door je eigen fandom heen te kunnen kijken. Al vaak hebben we in de gamewereld gezien dat een bepaald deel niet automatisch geweldig hoeft te zijn omdat je eerdere delen in de reeks sterk vond. Kijk maar eens naar de talloze reeksen die kwalitatief afzwakte naarmate er meer delen werden gemaakt. Ik kan er zelf eindeloos veel bedenken.

Dan is er ook het voorbeeld van vervolgen die eigenlijk precies hetzelfde doen als hun voorganger. Neem nu bijvoorbeeld XCOM 2, die ik toentertijd als mijn game of the year verkozen had. Het was een goede game, absoluut, maar het kwam vooral omdat het een voortzetting was van het eerdere deel waar ik ook fan van was. Dat kan ook gezien worden als een soort nostalgieblindheid. Achteraf heb ik stiekem een beetje spijt van het selecteren van XCOM 2 als GOTY. Ik had misschien beter de aandacht kunnen schenken aan een nieuw fris spel dat haar best deed om het gamingmedium vooruit te helpen.

Hoeveel recensies zijn er uitgekomen die door nostalgie en fandom onterecht positief geweest zijn? Hoeveel gamers hebben daardoor een bepaalde game aangeschaft om vervolgens teleurgesteld achter hun PC of console te zitten? Wellicht is dit weer een verzoek aan recensenten om zo objectief mogelijk te zijn (voor zover dat kan in een recensie). Zowel jij als de lezers zullen daar beter van worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.