Column

Column-Nation: De recensent is een apart wezen

Ik durf wel te zeggen dat ik veel recensies op mijn naam heb staan. Toch denk ik dat de hoeveelheid recensies die ik lees/kijk/luister van anderen nog veel groter is. Die ervaring deed mij een aantal dingen opvallen over het wezen dat de recensent heet. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen filosofie en smaak over een medium, maar toch zijn er universele elementen waar ik veel recensenten mee zie worstelen.

Een van de redenen voor het bestaan van deze column is mijn review van Left Alive. Deze review zal kort na deze column verschijnen, maar ik durf alvast een tipje van de sluier te doen. Left Alive is misschien een van de slechtste games die ik ooit voor een recensie heb gespeeld. Over de daadwerkelijk review wil ik voor de zekerheid niet teveel kwijt. Daar is de recensie inmiddels zelf voor. Deze column wil ik eerder benutten voor een punt over recensenten dat ik al een lange tijd heb willen maken.

Het is namelijk opvallend hoe belangrijk een eerste indruk is voor een recensent. Dat klinkt misschien als een open deur, maar wat mij betreft gaat daar veel meer achter schuil. Naar mijn mening is het voor een recensent namelijk heel moeilijk om een eerste indruk niet de toon te laten zetten voor een gehele recensie. Er bestaan nu eenmaal games/films/boeken etc. die qua kwaliteit heel erg kunnen schommelen. Hiermee bedoel ik dat een film bijvoorbeeld een ijzersterk begin kan hebben, maar na het tweede bedrijf in elkaar kan zakken. Zeker bij media die verdeeld zijn qua recensies komt dit voor.

Left Alive

Toch is het vaak de eerste indruk waar recensenten hun werk op zullen baseren. Niet alleen dat; de eerste indruk zal ook het hele proces van de recensie beïnvloeden. Vaak zie ik bijvoorbeeld filmrecensenten die een bepaalde film niet leuk vinden. Wat er dan gebeurd is dat ze minuscule details van die film zullen uitbreiden tot gigantische problemen. Het is eigenlijk de filmische versie van van een mug een olifant maken.

Dat terwijl ik een zelfde recensent dezelfde punten heb zien maken met films die zij wel goed vonden. Zo krijg ik het gevoel dat recensenten ontzettend vergevingsgezind worden mits de eerste indruk positief is. Zij zullen negatieve punten die ze daarna tegenkomen eerder zien als kleinere zaken die enigszins afdoen aan de algehele kwaliteit van het medium. Als de eerste indruk negatief is, dan zullen zij verdere negatieve punten slechts opstapelen. In het ergste geval zullen zij deze kleine punten (die vaak eigenlijk helemaal niet afdoen aan de algehele ervaring) zien als bewijs dat hun negatieve eerste indruk correct is. Op zo’n moment vraag ik me dan af wie zo’n recensent probeert te overtuigen; hun publiek of zichzelf?

De Amerikanen noemen dat confirmation bias. Je bekijkt daarbij niet eerst al het bewijs, waarna je een conclusie trekt. In plaats daarvan heb je van tevoren al een mening (bijvoorbeeld gebaseerd op een eerste indruk) en ga je vervolgens elementen zoeken die alleen maar jouw eerste indruk ondersteunen. Toegegeven; mij zal het bij mijn recensies vast ook wel eens overkomen zijn. Sterker nog; bij Left Alive werd het op een gegeven moment een uitdaging om voor mij om zoveel mogelijk elementen te vinden die ik slecht aan de game vond. Spoiler alert: het waren ze ongeveer allemaal.

Toch ben ik het niet eens met deze manier van recenseren. In een ideale wereld moet een recensent het gehele medium eerst grondig onderzocht hebben voordat er een oordeel geveld wordt. Het is als het leggen van een puzzel; je moet alle stukjes gezien en gelegd hebben voordat je een oordeel kan vellen over het grote plaatje. Maar zoals eerder beschreven weet ik dat dat lastig is. Zeker bij een medium als videogames is dat zo. Dit zijn natuurlijk relatief lange ervaringen. Als die ervaringen dan negatief zijn, kan het als een marteling voelen om alles geheel te zien en spelen.

Deze column bestaat ook als een stukje wijsheid dat ik aan mezelf en andere recensenten wil meegeven. Een eerste indruk is natuurlijk krachtig, zeker in de verzadigde markt van videogames. Tijd is kostbaar en mensen spenderen meestal maar luttele seconden voordat ze een oordeel vellen over iets. Ik wil recensenten echter vragen om dat niet te doen. Bekijk eerst alle elementen van een medium en vel pas daarna je oordeel. Kijk ook verder dan je eerste indruk. Het is geen ramp om van mening te veranderen naarmate je verder speelt. Je publiek zal er dankbaar voor zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.