Reviews

Review: Wolfenstein: Youngblood

De nieuwe Wolfenstein is een co-op game, waar je speelt als de dochters van BJ Blazkowicz. Het is een spin-off die zich 19 jaar na de gebeurtenissen van Wolfenstein II afspeelt. Hier lees je of de game zich kan meten met de hoge standaard die ze zelf met eerdere games hebben neergezet.

De jaren ’80

Wolfenstein: Youngblood is het verhaal van de tweeling dochters Jess en Soph van de held uit de Wolfenstein serie, BJ Blazkowicz. Aan het begin van de game zie je dat de dochters getraind worden door hun ouders. Ze worden tot het uiterste geduwd om klaar te zijn voor elke uitdaging die de nazi’s voor ze hebben, die in de wereld van Wolfenstein de tweede wereldoorlog hebben gewonnen. De zusjes zijn onderdeel van het verzet en worden uitgezonden naar Frankrijk om hun vader en tegelijk Parijs te bevrijden.

De gezusters Blazkowicz, Jess en Soph, zijn in de proloog nog groentjes. Dat geeft een hilarische situatie als zij hun eerste kill maken. De ene zus schreeuwt alles bij elkaar terwijl de tweede maniakaal begint te lachen, dat alleen onderbroken wordt door te kotsen. De reactie geeft een mooi beeld waarin je gelijk doorhebt dat beide zusters het vermogen hebben om legers nazi’s te doden zonder er te lang bij stil te staan.

Om hun pa te kunnen bevrijden moeten de zusjes informatie verzamelen voor tech-buddy Abby Walker. Zij helpt jullie bij het vinden van lab X, waar naar alle waarschijnlijkheid BJ opgesloten zit. Hiervoor moet je door Parijs heen meerdere computers ontgrendelen zodat Abby toegang heeft tot de gegevens die daarop staan.

Het verhaal is bijzonder voorspelbaar, ik zal hier geen spoilers plaatsen en dus kan ik niet te veel in details treden. Wel kan ik zeggen dat het grootste gedeelte van het verhaal niet origineel, noch spannend is. Gelukkig wordt het allemaal wel erg goed gebracht, zo zijn de stem acteurs heel erg goed en zit de sfeer er lekker in. De zusjes klinken gelukkig niet als supersterren, maar als een beetje lompe Amerikaanse jongedames, wat alles net wat geloofwaardiger maakt.

Nooit alleen

Wolfenstein: Youngblood‘s grootste nieuwe feature is de co-op, die zelfs aanwezig is als je solo speelt. Als je niet met iemand online samenspeelt, wordt de rol van de andere zus gevuld door een AI van de computer. Hierover heb ik zeer gemengde gevoelens. Aan de ene kant is het fijn dat er iemand met je mee schiet en je kan reviven als je neer gaat. Aan de andere kant is de AI niet al te snugger. De game daagt je uit om hele stukken in stealth door te spelen, maar terwijl jij achter een pilaar wacht tot je weer onzichtbaar kan worden, staat de AI in volle zicht en worden jullie beiden beschoten. Ook heb ik regelmatig naar m’n scherm gevloekt als ik down was en naast de AI lag die mij weigerde te helpen. Je AI-zus zal zich daarbij ook niet per se op hetzelfde doelwit focussen, waardoor sommige stukken extra uitdagend zijn. Aan de andere kant zal zij ook nooit het gevecht beginnen en zo jullie cover opgeven.

De co-op werkt wel prima als je met een vriend of vriendin, of random online partner speelt, zolang je maar communicatie hebt. Zodra je beide hetzelfde doel hebt, afspreekt dat je dan is het aspect van andere ideeën van spelen weg. Zonder communicatie gaat het niet per se fout, maar ben je vooral aan het aanpassen aan je medespeler. Ook raad ik het af om je game lobby open te zetten, zodat er ruimte is voor een medespeler. Meerdere malen is alles fout gegaan omdat er iemand bij een beginpunt afk stond. Gelukkig is de optie om je partner te kicken aanwezig, maar ja, dan is het al te laat en mag je het hele stuk opnieuw doen omdat er in missies ook geen checkpoints zijn.

Prachtige onpraktische wereld

De wereld in de nieuwe Wolfenstein-games is prachtig, daarin is Youngblood geen uitzondering. Het gebrek aan nieuwe vijandsoorten is jammer, maar geen deal breaker. Parijs is onder de duim van de nazi’s en dat heeft de stad geen goed gedaan. De continu patrouillerende vijanden lijken het niet erg te vinden dat ze tussen de brokstukken van de eens zo mooie stad lopen. Bijna alleen in de missies waar je gebouwen in moet, zijn die netjes opgeknapt. Als haaks contrast daarop kom je soms zelfs futuristisch uitgewerkte nazi-hoofdkwartiers tegen en die zien er erg tof uit. Helaas zijn deze even frequent als de riool/ondergrond levels die niets toevoegen, behalve de frustratie van het in het donker zoeken naar de juiste weg waar alles op elkaar lijkt.

Over niets toevoegende elementen gesproken, er zitten een paar terugkomende, zeer irritante zoekpuzzels in de game. Dit houdt feitelijk in dat je eerst een klein leger nazi’s mag bevechten om door een stukje van een level te komen, en als je dan eindelijk aan het eind bent kom je een deur tegen. Die deur is te openen met een code, die je weer kan vinden op een floppy disc, die ergens in dat stuk van het level verstopt ligt. Zodra je de floppy disc hebt gevonden, mag je op zoek naar een computer die deze kan ontcijferen en als je die ook hebt gevonden, dan kan je eindelijk door die deur. Wel is het fijn dat je de vier-cijferige code niet hoeft te onthouden, deze komt in het scherm te staan als je de bijhorende floppy hebt ontcijfert. Ook mag je soms op zoek naar een doorgaans goed verstopt gat in de muur om doorheen te kruipen, net zo’n onnodige ‘zoekpuzzel’.

Awesome guns

Wolfenstein is van oudsher een shooter, zo eentje die rond de tijd van de eerste Doom ten tonele kwam. Gelukkig is de gunplay en daarmee de gameplay erg goed. Zodanig goed dat het veel van de gebreken goed maakt. Er is geen grote variatie aan guns, maar degene die er zijn voelen goed. Ook zijn er een stapel upgrades waardoor je je guns kan verbeteren op de punten waar jij het meeste aan hebt. Naast je standaard assault rifle en shotgun heb je een aantal special weapons die je verderop in de game vrij speelt. De meeste hiervan zal je herkennen uit eerdere Wolfensteinngames, en zullen nodig zijn om bepaalde wegen vrij te maken zodat je verder kan met het verslaan van de Nazi’s.

Wolfenstein

De doorlopende lore in Wolfenstein is altijd al over-the-top geweest. Alleen al het concept dat de nazi’s de tweede wereldoorlog hebben gewonnen en daarna alleen maar doorgegaan zijn met het focussen op militaire macht is sterk, maar wel vergezocht. Youngblood is bij vlagen net zo over-the-top als de voorgangers, maar heeft ook een interessante zijweg. In de game speel je namelijk met personages die nooit een wereld hebben gekend waar de nazi’s niet aan de macht zijn. Dit geeft een sfeer die het normaal maakt dat je een soldaat wordt en het verzet in gaat.

De NPC’s zijn, op een enkele na, vrij weinigzeggend en ik heb na de eerste keer niet meer het geduld kunnen opbrengen om daadwerkelijk te luisteren naar wat zij te zeggen hebben. Waar ik in Wolfenstein II de nodige tijd op willekeurige plaatsen gesprekken tussen NPC’s heb uitgeluisterd, is het in Youngblood bijna vervelend dat je het gesprek niet kan wegdrukken als je een missie aanneemt van iemand. Gelukkig hoef je ook niet te blijven staan en te wachten, maar het geeft wel het verschil in kwaliteit aan.

Wolfenstein: Youngblood

Oordeel

Wolfenstein: Youngblood heeft hele sterke pluspunten, maar ook grote problemen. De meeste problemen met de AI zijn op te lossen met patches en updates, de zoekpuzzels zijn minder makkelijk weg te werken. De co-op-functie heeft net zo veel voordelen als nadelen, die grotendeels te voorkomen zijn door gewoon met een bekende te spelen. Als je die niet hebt dan is de solo met AI een optie, maar die kan perfect zijn, maar even vaak is die juist de oorzaak van problemen.

Gelukkig is de combat fantastisch, de take-downs die met een close-up camera de gun van een vijand omdraaien en met een enkel schot de tegenstander uitschakelt zijn erg tof. Ook voelen de guns erg fijn aan, wat toch misschien wel de belangrijkste functie is en dat maakt het voorspelbare verhaal weer een beetje goed. De gezusters Blazkowicz zijn erg tof neergezet, niet als topmodellen, maar als platte Amerikaanse zusjes die er misschien net iets te veel plezier in hebben om Nazi’s te doden.

Ondanks een reeks gebreken heb ik me wel degelijk goed vermaakt met de game. De belangrijkste onderdelen zijn zeer goed uitgewerkt en dat maakt een hoop goed. De ongeveer 10 uur die de game te bieden heeft, zijn de drie tientjes prima waard.

 

 

Uitgever: Bethesda
Ontwikkelaar: Machine Games, Arkane Studio
Releasedatum: 25 juli 2019
Platforms: PlayStation 4, Xbox One, PC, Switch, (Stadia)
Gespeeld op: Playstation 4

 

 

 

Een goede game, met problemen

Wolfenstein: Youngblood is de nieuwe co-op game in de Wolfenstein serie. Je speelt als de tweeling dochters van BJ Blazkowicz die ondertussen jongedames zijn en die zijn erg tof neergezet. In een voorspelbaar verhaal moeten zij hun vader redden en Parijs bevrijden van de Nazi's. De vervelende zoekpuzzels zijn snel weer vergeten als je weer volop mag schieten, want de guns voelen erg goed. Voor de budgetprijs is dit een prima game die zeer waarschijnlijk niet op mijn de Game of the Year lijst zal terugkomen.

7.5
Verhaal:
6.5
Gameplay:
9
Wereld:
6.5
Algehele ervaring:
8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.