Reviews

Review: Total War: Three Kingdoms

Total War: Three Kingdoms

Oorlog voeren, tactische bewegingen en diplomatiek voeren: Creative Assembly brengt al jarenlang de Total War-serie uit. Na twee spellen uitgebracht hebben die zich afspeelden in de wereld van Warhammer, keert de serie weer terug naar zijn roots. Met de duik in de historie van China is er een heerlijke combinatie van tactiek, hoffelijk drama en grote slagvelden gecreëerd.

Terugkeer naar de roots

Hoewel de Total War: Warhammer-spellen goed zijn ontvangen door zowel critici als fans, waren veel fans bang dat Creative Assembly de diepgang uit de spellen had gehaald; niet langer draaiden de spellen om snuggere tactieken of de inzet van de juiste troepen, maar meer om het sturen van massale troepen en het gebruiken van de juiste hero-personages. Met Total War: Three Kingdoms haalt de studio deze zorgen weg door het spel een enorme diepgang te geven op zowel tactisch gebied als op diplomatisch gebied.

Om te beginnen, heb je de keuze om te spelen in de Romance- of de Recordmodus. In de Romancemodus zet het spel de lijn door van de Warhammer-spellen, waar het meer draait om hero-personages met bovenmenselijke krachten; jouw generaals kunnen in hun eentje honderden soldaten tegenhouden en hebben ook speciale krachten om dit te doen. In de Recordmodus draait het om de historische nauwkeurigheid; generaals hebben bodyguards om zich heen en kunnen net zo makkelijk dood gaan als elk ander mens. Natuurlijk zijn ze een stuk beter getraind en bepantserd dan de gemiddelde soldaat, maar als je niet oppast sterft jouw generaal in een moment van onoplettendheid. Ik heb zelf het spel gespeeld in de Recordmodus, aangezien dit mijn favoriete speelstijl is.

Total War: Three Kingdoms speelt zich af in China tijdens de periode van de Drie Koninkrijken (168-280 Na Christus), toen drie verschillende koninkrijken tegen elkaar vochten om de positie van de Keizer in te vullen na de val de Han dynastie. Je kan kiezen uit verschillende facties, ieder met een andere beginpositie, doel en manieren om deze doelen te bereiken. Zo draait de factie van Lui Bei om diplomatiek en ‘harmonie’, waarbij je andere facties kan samenvoegen door middel van vrede en harmonie. Oorlogvoeren is uiteraard een optie, maar je moet goed jouw best doen om betrouwbaar te blijven en niet te agressief bent tegenover anderen. Er zijn uiteraard ook weer andere facties die juist weer draaien om oorlogvoering en agressiviteit, dus er is voor iedereen wel iets beschikbaar.

Drama in het hof

Op het eerste gezicht lijkt dit een typisch Total War-spel te zijn, maar Creative Assembly heeft op de juiste punten meer diepgang gegeven dan bij de vorige delen het geval was. De nadruk in Three Kingdoms ligt op de diplomatiek en het hof van jouw rijk. Familieleden, generaals en buitenstaanders die proberen deel te maken van jouw rijk hebben allemaal invloed op de gang van zaken. Deze personages hebben allemaal bepaalde voorkeuren, filosofieën, manieren van denken en persoonlijkheden. Komt dit overeen met anderen in jouw hof, dan is er geen probleem. Zet je echter twee familieleden bij elkaar in dezelfde positie of in hetzelfde leger die elkaar niet mogen, dan ontstaan er problemen. Hun tevredenheid gaat achteruit, ze kunnen uit zichzelf verraad plegen, ze kunnen de ander te lijf gaan of ze kunnen overlopen naar de vijand. Buitenstaanders die hun dienst aanbieden aan jouw rijk kunnen goedbedoelde personages zijn die jou willen helpen, of spionnen van andere facties die jouw rijk van binnenuit willen kapot maken. Burgeroorlogen kunnen ontstaan als dit niet in de gaten worden gehouden, dus het is zaak om de hoffelijke zaken goed in de gaten te houden. Zorg ervoor dat jouw leider een kind heeft die de troon kan opvolgen, of anders kunnen generaals onderling met elkaar gaan vechten om deze positie. Het kan ook andersom; zelf had ik twee familieleden die elkaar erg mochten en in hetzelfde leger zaten. Hun band was erg hecht en ze waren erg goed over elkaar te spreken. Uiteindelijk sneuvelde één van hen op het slagveld, waardoor de ander uit blinde woede de vijand bestormde. Ik had geen controle meer over hem en kon hem gelukkig nog redden. Na de slag was hij ‘stricken with grief’, wat zijn tevredenheid niet ten goede deed. Het is een erg leuke en diepgaande mechaniek die het spel veel meer diepgang geeft dan zijn voorgangers.

Handelen met de buitenwereld

Niet alleen is de interne diplomatie verbeterd, maar ook de externe. Handelen met andere facties is een must; in je eentje zal je het vrijwel nooit redden. Andere facties zullen samenscholen, elkaar onderwerpen en slimme deals met elkaar sluiten. Het is aan jou om ervoor te kiezen hoe jij jouw wil aan anderen wil opleggen. Zo kan je met brute kracht jouw vijanden overrompelen, maar dit zal tot veel weerstand leiden. Je kan ook een coalitie, waarbij verschillende facties bij elkaar horen. Je hoeft niet per se elkaars oorlogen te voeren, maar bepaalde beslissingen moeten wel samen gemaakt worden door middel van een stemronde. Is de meerderheid het er niet mee eens, dan gaat de deal niet door. Een andere manier van het vergroten van jouw gebied is het onderwerpen van kleinere facties door ze een vazal te maken. Dit betekent dat ze een marionettenstaat worden; ze behouden hun individualiteit, maar je kan ze opleggen om met jou oorlog te voeren of ze zelfs annexeren.

Ik heb diplomatie in Total War nooit erg belangrijk gevonden, maar ik heb geleerd dat je in Three Kingdoms niet anders kan. Het is zaak dat jij de juiste facties te vriend houdt en wie je als vijand moet aanwijzen. Denk niet te licht over pacten afsluitenl; andere facties staan zeer negatief over het breken van beloftes, zoals een non-agressie pact of de belofte om een vazal niet te annexeren. Jouw betrouwbaarheid zakt daarmee enorm, waardoor het minder waarschijnlijk wordt om met anderen zaken te doen. Hierdoor wordt Total War: Three Kingdoms na wat uurtjes spelen een complex schaakspel waar je goed bij moet nadenken, zeker in vergelijking met de voorgaande Warhammer-reeks. Het is goed uitgewerkt en erg complex, maar toch liep ik tegen een ergerpunt aan: als de tegenstander een deal met jou aangaat, is dat altijd hun laatste bod. Als jij meer van ze vraagt dan ze bieden, dan zullen ze er nooit akkoord mee gaan. Je krijgt niet het gevoel dat je met ze kan handelen, allen eens of oneens met ze kan zijn. Hopelijk zal Creative Assembly dit oplossen in een patch.

Grote slagvelden

Oorlogvoeren is nog altijd even goed als in de vorige delen; het spel is prachtig om te zien en vereist ook een zeer krachtige PC om het met alle toeters en bellen te kunnen draaien. Gelukkig draaide het spel ook fatsoenlijk op mijn mid-end PC  op de high settings; de kleuren zijn prachtig, de verschillende soldaten zien er divers uit. Legers kunnen gigantisch zijn; zo heb ik een oorlog gevoerd met ‘stacks’ (groepen soldaten) van 27 versus 27, waardoor er meer dan 8.000 soldaten op het veld stonden. Mijn PC had toen wel meer moeite, maar dat kan je ook verwachten met zulke grote oorlogen.  De locaties van de slagvelden zijn goed uitgedacht; ze bieden genoeg tactische mogelijkheden zoals heuvels, watertjes, rivieren en bossen. Ze voelen meer gevarieerd aan dan in de vorige spellen, waarbij het voornamelijk open, platte velden waren. De vechtanimaties zien er goed uit, al mis ik op het moment nog het bloed en het geweld wat je tijdens zo’n slagveld zou moeten zien. Helaas verkoopt Creative Assembly wéér een DLC die bloed toevoegt, tot irritaties van fans zoals mijzelf. Het kost ‘maar’ €2,99, maar het is gewoon vreemd dat dit niet direct wordt toegevoegd aan het spel.

Verder lijken de gevechten een stuk lastiger dan voorheen door bepaalde zaken. Zo hebben jouw boogschutters weinig pijlen bij zich, die moeten worden aangevuld met legervoorraden. Zijn deze legervoorraden op, dan zijn jouw pijlen op en kunnen jouw troepen extreem vermoeid raken. Jouw soldaten raken ook snel vermoeid; ren je te lang met ze, dan zullen ze een stuk minder schade kunnen aanrichten dan fitte soldaten. Het is belangrijk om ze te laten marcheren in plaats van ze te laten rennen en ze tijdens het gevecht ook periodes van rust te geven. Tactische opstellingen zoals een Shield Wall zijn mogelijk, maar worden bepaald door jouw generaals (daarover later meer). Het is daarom belangrijk om van tevoren te weten wat de mogelijkheden zijn van jouw leger, voordat je de strijd aangaat. Helaas is één belangrijk element nog niet helemaal goed opgepoetst; de A.I. van de tegenstander. Hoewel ze niet helemaal achterlijk zijn dit keer, zijn ze nog steeds veel te makkelijk te foppen of ze op het verkeerde been te zetten. Als je goed om kan gaan met jouw cavalerie, dan is het niet heel moeilijk om tegenstanders compleet het bos in te sturen. Zelfs op moeilijkheidsgraad Hard biedt de tegenstander niet de weerstand die je zou hopen. Gelukkig zijn er wel verbeteringen te zien, waardoor je niet meer met een mager legertje een klein fort kan verdedigen. Ik hoop dat Creative Assembly hier ook wat aanpassingen in door gaat voeren.

Ik heb het nog niet eens gehad over de mogelijkheid om generaals aan te kleden met bepaalde wapens en bepantsering, wat ook direct het uiterlijk van hem of haar aanpast. Je kan ze volgers en rekwisieten meegeven die directe of indirecte gevolgen hebben, zoals de mogelijkheid tot tactische opstellingen op het veld of dat jouw bevolking minder snel in opstand zal komen als hij of zij in de buurt is. De manieren waarop je steden kan opbouwen is veel boeiender gemaakt en vereist de nodige overwegingen; wil je een stad uitbreiden zodat er sterkere muren komen? Dan gaat je dat meer voedsel kosten. Ga je je dan focussen op het verbouwen van voedsel, of wacht je met het uitbreiden van jouw steden? Welke combinaties van gebouwen zet je neer? Nadenken, nadenken en nog eens nadenken.

Geweldig deel in de reeks

Het komt er allemaal op neer dat Creative Assembly een dijk van een spel heeft neergezet. Hoewel het van buiten lijkt op wéér een Total War-spel, heeft de studio geleerd van zijn fouten, maar heeft het ook de fans van de meer recente spellen de mogelijkheid gegeven om van dit spel te genieten met de Romance modus. Hoewel het soms even lastig is met de namen van alle facties (Ja, Duchy of Zhong en Duchy of Song zijn twee verschillende namen), is het spel verrassend genoeg erg overzichtelijk en makkelijk om erin te komen. Een fantastisch spel met een paar tekortkomingen, maar hopelijk zal Creative Assembly naar de stem van de fans luisteren en hier aan werken in toekomstige patches. Zeker een aanrader!

 

Geweldig deel in de reeks met weinig tekortkomingen

Total War: Three Kingdoms is in vrijwel alle opzichten een grote stap vooruit in vergelijking met vorige delen. Door meer diepgang te bieden op de belangrijke gebieden, de terugkeer naar de roots van de serie met Recordmodus en de mogelijkheid van de Romance modus, heeft Creative Assembly zowel de oude fans als de nieuwe fans weten aan te spreken. Aanrader!

9.5
Graphics:
9.5
Gameplay:
9.5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.