Reviews

Review: The Stretchers

The Stretchers

Nintendo is voor mij altijd de console geweest met de beste couch co-op. Op de Nintendo 64 speelde ik met vrienden tot diep in de nacht Goldeneye 64, Mario Kart 64 en Super Smash Bros Melee. Het was een “simpelere” tijd zoals oude lullen dat uber cliché zeggen. Online-multiplayer was iets dat was voorbehouden aan PC-gamers. Voor mij ging er echter niks boven het plezier van schouder aan schouder gamen en om die reden heb ik naast mijn PS4 een Nintendo Switch gekocht. Naar mijn mening is Nintendo nog steeds de koning van de ‘couch’. Tarsier Studios heeft een spel uitgebracht die dat imago eer aan doet.

Dizzyland

The Stretchers speelt zich af op de Greenhorn Islands. De gemene Doctor Brains terroriseert de mensen van dit eiland door ze duizelig te maken. Jou rest de taak als ambulancebroeder samen met je collega naar deze ‘Dizzies’ te rijden in je ambulancewagen. Vervolgens gooi je ze op je Stretcher en daarna in je wagen en rijdt je ze terug naar het ziekenhuis, waar ze door de ‘de-dizzler 3000’ van Professor Doctor gaan om ontduizeld te worden. Kortom, het verhaal mag dan misschien niet de diepgang kennen van Lord of the Rings, maar deze game gaat ook puur om zijn lollige gameplay. Deze kunnen worden opgesplitst in twee gedeeltes.

Crazy Ambulance

De rijdgedeeltes deden me erg denken aan Crazy Taxi, want het draait vooral om zo snel mogelijk van de kazerne naar de Dizzie-locatie en vervolgens naar het ziekenhuis te rijden. In The Stretchers staat plezier centraal en heeft realisme een zeer kleine rol waardoor je met gemak door bomen, lantarenpalen, hekken en betonnen muurtjes kan rijden. Als je over de kop vliegt, kun je je wagen terug flippen door simpelweg een kant op te drukken. Als je met zijn tweeën speelt bestuurt één persoon de wagen en kan de andere de sirenes aanzetten en powerups gebruiken. Tot hier aan toe heeft de game weinig te bieden qua co-op plezier, tot je aankomt bij een locatie met Dizzies.

Broerman en Broerman

Het meeste plezier beleef je wanneer je samen als twee onnozele circusartiesten uit je wagen stapt. Zodra jullie uitstappen moeten jullie coördineren om de Dizzies zo snel mogelijk in je ambulance te krijgen. Als je wilt kan je ze gewoon beetpakken bij hun armen en/of benen, maar als je er meer tegelijk wilt dragen zal je bij je medehulpverlener de stretcher uit zijn rugzak moeten trekken. Vervolgens moet je tegelijk bukken met de stretcher naast de dizzies zodat deze erop rollen en ze langs allerlei obstakels terug dragen naar de ambulance. Deze obstakels kunnen o.a. bruggetjes zijn, draaiende cirkelzagen, mollen en op hol geslagen varkens. Ook kun je trampolines, lopende banden en glijbanen gebruiken om de dizzies sneller te vervoeren richting je auto. Je zult in elke locatie samen moeten uitpuzzelen hoe je de omgeving het beste naar je hand kan zetten. Zo is er bijvoorbeeld ook een bank-level, waar je één voor één switches moet indrukken om elkaar langs lasers en schijfdeuren te leiden om zo bij de Dizzies te kunnen komen. Het extra denkwerk wat hierbij komt kijken zorgt bij elke plek voor een frisse uitdaging.

Dumb & Dumber

Mede dankzij de ragdoll-physics levert dit de meest hilarische situaties op en maakt het de game dubbel zo leuk met een vriend erbij. Zo vliegt er bijvoorbeeld op een locatie een sloopbal over je heen terwijl je over een lopende balk loopt met je brancard vol Dizzies. Als er 1 niet op tijd bukt, vliegt deze als een lappenpop met een noodgang door de lucht. Sterven is gelukkig geen optie in The Stretchers. Net als in een Tom & Jerry cartoon kan je de meest verschrikkelijke ongelukken overkomen, maar je zult er niks aan overhouden. Om die reden zul je ook sneller riskante manoeuvres uithalen, want in het ergste geval lach je je kapot om de catastrovale gevolgen. Centraal In deze game staat slapstick humor van het niveau Laurel & Hardy hoog in het vaandel, zo is er een knop waarmee je kan zingen en een knop om mee te klappen. Iets wat je een aantal zeer melige achievements kan opleveren. Of je kunt zoals ik je vriendin een serenade geven en dat zij dan applaudisseert.

Losse handjes

Over het algemeen is de gameplay vrij simpel en arcade-achtig en reflecteert de besturing dat vrij goed. Echter wat niet altijd even vloeiend gaat, is als een speler een voorwerp beet heeft en de andere de andere kant moet vastgrijpen. Vaak moet je de broeder net een fractie draaien om precies zo te staan dat de handvatten van het voorwerp oplichten. In een game waarin je punten scoort met snelheid, is het jammer dat dit niet altijd even makkelijk werkt. Ook al is dit frustrerend, het zal je voortgang niet zo snel hinderen, aangezien je score niet bepaalt of je een level uitspeelt. Vooral door deze vergevingsgezinde gameplay is het een game die je puur kan spelen voor de lol-factor. Terwijl andere co-op games waarin coördinatie en tijd belangrijk is – ik kijk naar jou Overcooked! – juist om die reden knallende ruzies veroorzaken.

 

One is the loneliest number

Natuurlijk valt de game ook alleen te spelen. Toch voelt het heel erg aan alsof alles met co-op in gedachte gemaakt is. Als je de singleplayer versie speelt zal je beide hulpverleners moeten besturen, één met de linker en de andere met de rechter joystick. Deze manier van spelen went na verloop van tijd, maar het is duidelijk een geforceerde poging om de game ook voor singleplayers te maken. Van de algehele ervaring kan je om die reden twee punten aftrekken wanneer je deze game in je eentje speelt.

Pure ongein gegarandeerd

Je kunt deze game in je eentje spelen, maar dan mis je toch echt wat deze game een stuk briljanter maakt. Dit is een perfecte game om met een vriend (en een paar er omheen) of met je geliefde te spelen. Dit spel is pure meligheid en afgezien van de niet altijd zo accurate besturing, meer dan de moeite waard voor de 20 euries die Tarsier Studios vraagt.

8
Verhaal:
7
gameplay:
8.5
Graphics:
7.5
Algehele ervaring:
9

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.