Reviews

Review: The Sinking City

Ontwikkelaar Frogwares moet wel even klaar geweest zijn met Sherlock Holmes-games. De Oekraïners hebben tussen 2002 en 2019 zeven games gemaakt over de bekende detective. Maar wat nu? Moeten de mannen zich afgevraagd hebben. Ik stel me voor dat één van de ontwikkelaars zijn hand opstak en toen heeft gezegd; ‘Hé, waarom maken we niet een detectivegame met het werk van H.P. Lovecraft als thema?’ Wie weet is op die manier The Sinking City wel tot leven geroepen.

The Sinking City uit de titel verwijst naar Oakmont, een stad die dus duidelijk is afgeleid uit het werk van horrorschrijver H.P. Lovecraft. Hetzelfde kan gezegd worden van de game’s thema’s, sfeer en stijl van verhaalvertelling. Jij bestuurt Charles Reed, een privédetective die, sinds zijn tijd als marinier in de Tweede Wereldoorlog, leidt aan vreemde visioenen. Hij komt dan ook naar de gezonken stad in de hoop dat er iets aan zijn visioenen gedaan kan worden.

Hierdoor raakt hij al snel verstrikt in duistere zaken, complottheorieën, krankzinnigheid en vismonsters. Ja, dat lees je goed. Geen enkel Lovecraftian verhaal is natuurlijk compleet zonder vismonsters. Ik moet zeggen dat het verhaal me ook wel intrigeerde. Reed komt steeds een stapje dichter bij het ontrafelen van het centrale mysterie. Iets schuilt er in de diepe wateren nabij Oakmont dat krankzinnigheid en mutaties onder diens bewoners veroorzaakt. Het gaf het mij in ieder geval motivatie om door te spelen.

Liefhebbers van H.P. Lovecraft zullen bepaalde dingen van mijlenver kunnen zien aankomen. Er zijn talloze verwijzingen naar verhalen als Red Hook en The Shadow over Innsmouth. Het valt niet te ontkennen dat Lovecraft een enorme racist was. Frogwares snijdt dit ongemakkelijke onderwerp aan met een Assassin’s Creed-achtige boodschap aan het begin:

Dirty Harry of Hercule Poirot?

Charles Reed zelf is niet bepaald het meest interessante personage. Hij oogt als een generieke hoofdpersoon van zowel crime noir als Lovecraftian verhalen. Zijn personage is ook niet altijd consistent. Soms is hij een ruige grommende detective als Dirty Harry en dan weer een beleefde terughoudende detective als Hercule Poirot.

Mensen die Frogwares’ eerdere Sherlock-games gespeeld hebben zullen bekend zijn met de gameplay van The Sinking City. Je loopt rond in de open stad, ondervraagd getuigen en verzamelt aanwijzingen. Eenmaal daar moet je die zien te combineren om je volgende doelstelling te kunnen ontdekken en bereiken. Er zijn dan ook diverse gameplaymechanieken om dit voor elkaar te krijgen. Reed beschikt over een zesde zintuig dat hem aanwijzingen kan geven. Denk hierbij aan het Eagle Vision of Night Vision dat talloze games hebben de laatste tijd.

Zoek het lekker zelf uit

Op die manier kan je bijvoorbeeld crime scenes uitpluizen. Soms moet je dat doen door diverse gebeurtenissen in een bepaalde ruimte op een rijtje te zetten. Zo kan Reed ontdekken wat er precies gebeurd is. Qua gameplaymechanieken is dat niet onaardig. Wat ik ook waardeer is dat het spel niet je handje vasthoudt. Er zijn geen objective markers (behalve degene die je zelf zet) waardoor je vaak je eigen weg moet zoeken. Bij veel zaken krijg je meestal alleen maar een vaag adres, waarna je zelf op de kaart mag speuren. Het brengt het gevoel van het detective zijn goed over. Daarnaast gaf het me meteen een beter idee van de sandbox waar ik in speelde.

Een nadeel is echter wel dat Frogwares besloten heeft geen tutorials in de game te verwerken. In plaats daarvan krijg je een lijstje met weetjes, een afbeelding voor de controls en mag je het daarna zelf uitzoeken. Dit gaat misschien wel iets te ver als het gaat om dingen zelf uitvinden. De leercurve voor het spel was daarom ook hoger dan ik gewend ben. Het leverde af en toe frustratie op wanneer ik een bepaalde situatie gemakkelijk had kunnen oplossen, mits ik had geweten welke mogelijkheden ik allemaal onder de knoppen had.

Sfeer en subtiliteit

Frogwares heeft hier en daar ook nog last van oude nare gewoontes. De presentatie van The Sinking City is bijvoorbeeld niet top. De PS4-versie is redelijk buggy en heeft lange laadtijden. Daarnaast zijn de animaties bij de gesprekken houterig. Personages bewegen onnatuurlijk en hun dialogen zijn ook niet zo scherp dat die mij constant geboeid hielden. Het viel me ook op dat veel personagemodellen hergebruikt werden. Ik had daardoor vaak het idee dat ik dezelfde mensen aan het ondervragen was, al dan niet met andere kleren aan. Dit is echt een gebied waar Frogwares verbetering in mag gaan zoeken.

Over het algemeen heb ik dus gemengde gevoelens over The Sinking City. Ik moet wel zeggen dat Frogwares goede kennis heeft van Lovecraft’s werk. Ze begrijpen dat sfeer en subtiliteit belangrijke onderdelen waren van zijn verhalen. Het gaat niet alleen maar over allerlei enge buitenaardse vismonsters, hoewel die ook aanwezig zijn.

Wegrennen heeft de voorkeur

Je speelt dus als een detective die in een open stad misdaden moet oplossen. Dat betekende dat Frogwares voor een uitdaging stond; hoe kunnen ze The Sinking City onderscheiden van hun eerdere Sherlock-games? Want op het eerste gezicht lijkt hun meest recente game op een Sherlock-project met een Lovecraft-sausje er overheen gegoten.

De oplossing die ze daar voor bieden is third-person shooting. Gewapend met diverse vuurwapens, vallen en bommen kan Reed namelijk menig vijand te lijf gaan. In het begin leverde het wat frustratie op. Het mikken en schieten is namelijk niet het meest uitgewerkte deel van de gameplay. Later kreeg ik echter het gevoel dat Frogwares dit expres zo ontworpen had. Ze proberen een survival-horror-gevoel te creëren, waarbij de combat onprettig en nutteloos voelt. Je wordt vaak geadviseerd om weg te rennen van de monsters in plaats van ze te lijf te gaan. Het feit dat ammunitie zeldzaam is versterkt dat gevoel alleen maar. Ik merkte ook dat wegrennen vaak mijn voorkeur had. De keren dat ik dan gedwongen werd om monsters te lijf te gaan voelden dan ook heel spannend aan.

Lovecraft noch Hatecraft

The Sinking City past goed in Frogwares’ repertoire. Het is een redelijk goede game met hier en daar wat sterke ideeën. Jammer genoeg worden veel van die ideeën teniet gedaan door een wankele presentatie en het gebrek aan tutorials. Voor fans van H.P. Lovecraft zou ik de game meteen aanraden. Voor anderen wil ik je adviseren te wachten tot het spel wat in prijs gedaald is.

6
Sfeer:
8
Detective gameplay:
8
Presentatie:
5
Tutorials en uitleg:
3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.