Reviews

Review: Sinner: Sacrifice for Redemption

Sinner: Sacrifice for Redemption was een van mijn meest geanticipeerde games van 2018, lees hier of het zich staande houdt tegenover mijn persoonlijke hype.

Vecht tegen je zondes

In Sinner: Sacrifice for Redemption heb je een redelijk simpel objectief; Vecht tegen je zondes. Elk van de zeven zondes zijn aanwezig in de vorm van een eindbaas die je zal moeten verslaan, met nog één uiteindelijke uitdaging erachteraan. Het leuke gedeelte is dat je om een gevecht aan te gaan iets moet inleveren. Denk daarbij aan items, health en stamina, damage en zo nog een paar. Daar tegenover staat wel dat je zelf je eigen volgorde mag bepalen. Hierdoor krijgt de game een tactisch aspect dat ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Alle eindbazen zijn pittig, souls-like pittig. Net als bij de meeste uitdagende bazen is het zaak om de patronen te leren om überhaupt kans te maken eentje te verslaan. In het begin zal je vaak doodgaan, de eindbazen zijn nou eenmaal een stuk sterker. Zodra je door hebt hoe je de meeste aanvallen kan ontwijken en hier en daar een klap uit kan delen wordt het leuk. Het voelt hartstikke goed om een eindbaas te verslaan nadat hij/zij jou meerdere malen heeft gedood.

Tactisch onderlaagje

Sinner heeft naast de moeilijke eindbazen een tweede grote uitdaging, de handicaps die je mee krijgt. Je moet voordat je met een eindbaas mag vechten iets inleveren. Je kan zelf kiezen welke eindbaas je uitdaagt, of van welke zonde je verlost wil worden, maar een handicap is aan een eindbaas gebonden. Zo kan je zelf kiezen welke handicap je voor het laatst bewaard of welke je voor lief neemt. Ook kan je een handicap terugdraaien, je roept echter wel de eindbaas weer op die je op een later moment nog een keer zal moeten bevechten.

Door de handicaps moet je tactisch gaan denken. Als je veel moeite hebt met een eindbaas die een item afpakt die je toch niet gebruikt, dan is het aan te raden deze als een van de eerste aan te pakken. Andersom is het ook het geval. Als je totaal geen moeite met een bepaalde zonde hebt, maar de bijbehorende handicap die dezelfde baas geeft is er eentje die problemen in andere gevechten oplevert. Die baas kan je dan misschien beter voor het einde bewaren.

In mijn tijd met de game heb ik meerdere combinaties uitgeprobeerd. Een baas die ik met relatieve eenvoud kon verslaan heb ik weer opgeroepen zodat ik bijvoorbeeld meer health-drankjes had. Ik heb van de zeven eindbazen zeker vijf stuks weer opgeroepen omdat ik te veel moeite met een ander had. Toen die eenmaal neer was had ik een volgorde die voor mij werkte en zo heb ik ze allemaal verslagen. De ‘makkelijke’ die ik voor het laatst had bewaard was nu ineens wel moeilijk..

Anime meets Dark Souls

De graphics in Sinner zijn niet perfect, maar het zit nooit in de weg. Er hangt een duister sfeertje in de game die goed past bij je ‘innerlijk’ gevecht met je zondes. Jouw personage en de eindbazen hebben iets weg van een anime interpretatie van Dark Souls. De eindbazen hebben allemaal een ander thema en daarbij een andere sfeer. De sfeer is in de meeste gevallen ook erg goed gedaan. Zo is een van de gevechten op het water met de maan op de achtergrond. De maan reflecteert in het water en je hoort je voetstappen splatten, alleen heb je niet veel tijd om ervan te genieten van er komt een eindbaas op je afgerend..

De combat is erg belangrijk in de game, want één rake klap en je de helft van je levensbalkje is weg. De besturing is redelijk simpel, en dus zal het snel natuurlijk aanvoelen. Ook kan je de knoppen voor aanvallen en item gebruiken omdraaien waardoor je het toch nog een beetje kan personaliseren. Ook is het zo dat je game je niet alles uitlegt, je hebt een aantal aanvallen waar je zelf achter zal moeten komen.

Nadat je de zeven zondes hebt verslagen en de achtste eindbaas die daarna komt, krijg je de mogelijkheid om ‘Nightmare’ te spelen. Nightmare is een modus waar je tegen alle eindbazen mag vechten. Je begint tegen eentje, dan komt een tweede erbij enzovoort. Ook krijg je een nieuw wapen als je de game uitspeelt, elke keer krijg je een nieuwe, totdat je ze allemaal hebt. Die kan je gebruiken in Nightmare modus. In deze modus mag je alles houden, je hoeft niets in te leveren als je eraan begint.

sinner1

De zeven zondes

In totaal telt Sinner acht eindbazen, eentje is een verrassing en dat houden we zo. De eerste zeven zijn allemaal gelinkt aan een zonde. De eerste keer dat je het gevecht aangaat krijg je een kort filmpje waarin wordt vertelt tegen wie je vecht, en waarom juist diegene die zonde vertegenwoordigd. Nadat je het filmpje één keer hebt gezien, krijg je die niet nog een keer te zien. Gelukkig maar, want je zal de meeste gevechten aardig wat keren opstarten.

De eindbazen hebben een goede variatie wat je nog meer tot tactisch nadenken aanzet. Eén van de zondes is snel en behendig, een ander is groot en log, weer een ander gebruikt veel attributen zoals vergif en weer een ander heeft een compleet leger die meevecht. Het punt is, er is genoeg variatie en je zal jezelf niet snel in herhaling zien vallen.

Eindoordeel

Sinner: Sacrifice for Redemption is een erg toffe indiegame die het waard is om een keer te proberen. De, bijna met schaken te vergelijken, tactische onderlaag geeft het net dat beetje extra wat de game bijzonder maakt. Verder klopt alles in de game, als je verliest dan ligt het toch echt aan jezelf en aan de moeilijkheidsgraad van de eindbazen natuurlijk.

De game is vrij kort, natuurlijk ligt dat ook aan skill. Als je net als ik niet zoveel skills hebt dan zal je na een uurtje of 10 de eindcredits zien voorbijrollen (waar in totaal 9 namen op staan), maar voor nog geen twintig euro is dat helemaal niet erg. Al met al leeft Sinner aardig op naar de hype die bij mij heeft veroorzaakt. Een goede uitdaging zonder grind.

 

 

Uitgever: Another Indie
Ontwikkelaar: Darkstar Studio
Releasedatum: 18 oktober 2018 (pc TBA)
Platforms: Xbox One (Game Pass), PlayStation 4, Switch, Discord
Gespeeld op: PlayStation 4

 

 

Een erg interessante indiegame

Sinner: Sacrifice for Redemption is een erg leuke indiegame die niets onder doet voor de grote AAA titels. De game geeft een bijzondere, nieuwe draai aan een bekent principe, je moet dingen opofferen om verder te komen wat elk gevecht moeilijker maakt. De gevechten zelf zijn goed, maar de tactische onderlaag maakt het af. De game is nog geen 20 euro en dus zeker het proberen waard, als je Xbox Game Pass hebt is die zelfs gratis.

8.6
Combat:
9.5
Verhaal:
6.5
Artwork:
8.5
De 'tactische onderlaag':
10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.