Reviews

Review: Sea of Solitude

Sommige spellen nemen je mee op avontuur in een land vol gevaren, de andere laat je breinbrekers oplossen in lastige situaties. Sea of Solitude valt weer in een andere categorie: het soort spel dat een verhaal wil vertellen en emoties wil overbrengen. Voor het grootste gedeelte is ontwikkelaar Jo-Mei Games hier in geslaagd.

Sfeer en verhaal boven gameplay

Sea of Solitude verteld niet een episch verhaal over draken of duivelse slechteriken, maar het verteld een intiem verhaal over het meisje Kay en haar familieproblemen. Je bent terecht gekomen in een vreemde, maar herkenbare wereld waarin de straten van de stad lijken te zijn overstroomd. In het begin lijkt alles kleurrijk en vreedzaam te zijn, maar al snel verdwijnen de kleuren en wordt de wereld om je heen grauw en grijs. Er zwemt daarbij ook een monster in het water die jou maar al te graag wil opeten. Het is aan jou om Kay door deze wereld heen te loodsen en erachter te komen waarom je er bent. Zonder al teveel te verklappen over het verhaal, komt Kay achter verschillende problemen in haar relationele sfeer die ze nooit heeft onderkent en leert ze belangrijke levenslessen.

Het is duidelijk dat het verhaal, de emoties en de sfeer van Sea of Solitude op de voorgrond staan. Het is niet een verhaal waarin je tranen met tuiten zal huilen, maar het zal je zeker vanaf het begin grijpen en boeien tot aan het einde. De prachtige visuals en het sublieme geluid helpen hier ook zeker bij: als er kleur is spat dit van het scherm af, als het donker is voel je de dreigende en deprimerende over je heen komen. De monsters zijn intimiderend (en overigens geweldig ontworpen!) als het nodig is, maar ook bang en verdrietig op sommige momenten. Ook de subtiele visuele details brengen veel over; als Kay schrikt van de bliksem reageert haar lichaam hier op, ze maakt angstige geluiden als ze in gevaar is en naarmate het verhaal vordert ,zal ook haar houding (letterlijk en figuurlijk) veranderen. De muziek begeleid dit alles prachtig, tezamen met de geweldige geluidseffecten. Monsters klinken gruwelijk en dreigend, terwijl alles wat je wil helpen vriendelijk en sereen klinkt. Dit pakketje wordt aan de speler gegeven in bijpassende gameplay elementen: in dreigende situaties zul je merken dat de gameplay ook spannender wordt, waarbij je af en toe net op het nippertje van de monsters kan ontsnappen. Wil het spel woede overbrengen, dan zie je vuur en rode kleuren. Gaat het over depressie en eenzaamheid, dan zal het spel trager en donkerder worden. Jo-Mei Games weet op deze manier de gameplay en de emoties prachtig te verweven als een bijzondere ervaring en zulke spellen zijn schaars.

Daarbij is er niets mis met de gameplay zelf: het speelt als een platform/puzzelspel en de controls voelen vertrouwd en natuurlijk aan. Ik heb geen enkel moment gehad dat ik niet wist wat ik moest doen en dat komt door het intuïtieve leveldesign en de juiste hints die er worden gegeven. Kay kan een bol licht afvuren in de lucht, die in een boog vliegt naar het punt waar je moet zijn. Hoe je daar komt, moet je nog wel zelf uitvogelen. Denk daarbij overigens niet dat de gameplay uitdagend is; hoewel er een aantal spannende momenten zijn, voelt het spel nooit té moeilijk of oneerlijk aan. Het is duidelijk dat het belangrijker is dat het verhaal vloeiend verteld wordt, dan dat er uitdagende gameplay wordt gegeven.

Niet alles werkt

Er zijn toch bepaalde elementen die Sea of Solitude tegenwerken.  Zo heb ik meerdere momenten gehad dat ik ontzettend geboeid was door het verhaal, maar dat ik adrupt werd onderbroken door het spel omdat ik moest wegrennen van een vijand, of dat ik een puzzel moest oplossen. In het begin pakte mij dit nog wel, maar als je meer dan de helft van het spel gespeeld hebt begint het toch aardig repetitief te worden en soms wekt het zelfs irritatie. Je bent voornamelijk bezig met het rennen naar lichtbollen om deze te ‘activeren’ (ik geef hierbij geen spoilers) en het ontgrendelen van het volgende deel van het verhaal. Hier zitten nog wel een aantal variaties bij, maar op een gegeven moment komen de gameplay elementen naar boven drijven. Je hebt dan door dat wat je speelt niet al te boeiend is en alleen overeind wordt gehouden doordat je meer van het verhaal wil weten. Begrijp mij niet verkeerd: het is absoluut niet vervelend om dit spel te spelen. De pacing is ontzettend goed uitgevoerd en op de juiste momenten worden er nieuwe elementen in de mix gegooid. Echter, als het verhaal jou niet zo boeit als mij dat deed, dan zal je een stuk minder plezier erin hebben. Je zal het dan zien als niets minder dan een generiek spel met leuke visuals, dus daar zet ik wel een kanttekening bij.

Ook zet ik mijn vraagtekens bij het feit dat Kay alles, maar dan ook alles, vocaal naar buiten brengt. Ik ben een groot voorstander van show, don’t tell en voor mij kan het vaak hinderlijk zijn als het hoofdpersonage alles moet uitstippelen welke emotie er moet worden gevoeld, of wat er gedacht moet worden. Helaas is de grafische stijl er niet voor gemaakt om emoties af te kunnen lezen van de gezichten, dus ergens is het wel begrijpelijk dat hiervoor is gekozen. Toch hadden ze meer emoties over kunnen brengen door meer te laten zien in plaats van te vertellen.

Niet voor iedereen (maar wel voor mij)

Sea of Solitude is niet voor iedereen: als je dit spel puur op zijn gameplay elementen zou moeten beoordelen, kan je niets anders zeggen dat het spel nergens bovenuit steekt. Het spel wordt gedragen door het verhaal en de prachtige visuals, waar niets mis mee is. Het is echter geen spel voor iedereen, net als dat niet iedereen spellen als Firewatch en Dear Esther kan waarderen. Tel daarbij op dat het spel maar vier tot vijf uur speeltijd biedt en je absoluut geen reden hebt om terug te keren (behalve voor wat collectibles, maar deze voegen niets toe behalve wat achievements) en je kan zien waarom niet iedereen lyrisch is over dit spel. Persoonlijk heb ik enorm genoten van dit spel en werd ik opgeslokt door het tragische verhaal van Kay en de wereld waarin ze zich bevindt. Of dit iets voor jou is? Dat zal je zelf moeten bepalen.

Uitgever: EA
Ontwikkelaar: Jo-Mei Games
Releasedatum: 5 juli 2019
Platforms: PC, Playstation 4, Xbox One
Gespeeld op: PC

Prachtig en intiem, maar verre van perfect

7
Audiovisueel:
9
Gameplay:
6
Verhaal:
8
Lengte en herspeelbaarheid:
5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.