Reviews

Review: Rage in Piece

Voor deze indiegame hebben we een gast-reviewer ingeschakeld, een hardcore gamer. Hij kon deze game niet aan en toen ben ik ermee aan de slag gegaan. Lees hier onze belevingen.

Rage in Peace is een game die ergens tussen Celeste, Super Meat Boy en Kaizo Mario te plaatsen valt. Ongelooflijk moeilijk en je zal heel, heel erg vaak doodgaan. Overal en nergens zitten verborgen vallen verstopt om het jou moeilijk maken, elke stap die je doet. De vallen variëren van spikes die uit de grond schieten, Maori’s op skateboards en vallende rotsblokken. Rage in Peace dwingt je de vallen te leren kennen om zo een pad tussen alle dodelijke boobytraps te maken.

Je bent Timmy, een personage met een marshmello hoofd en een stropdas. Aan het begin wordt je vertelt dat je een normaal leven en een kantoorbaan hebt. Op de bewuste dag dat Rage in Peace begint komt magere Hein je opzoeken op je werk. Hij zegt je dat je vandaag zal sterven, maar dat de dag nog zo’n 15 uur duurt en Timmy er maar het beste van moet maken. In Timmy’s geval is dat naar huis en daar naar bed gaan, omdat hij altijd al hoopte slapend te overlijden. De enige details die de dood voor je heeft is dat je hoofd zal verliezen.

In een sadistisch spel van de dood mag je proberen te ontsnappen, maar wel door een zee aan dodelijke vallen. Rage in Peace zit zodanig vol met vallen dat onze hardcore gamer een heuse rage-quit heeft gedaan. “Ik kon er niet meer tegen, dan denk je dat je er eindelijk langs bent, maar dan zit er nog een f***ing val vlak voor de uitgang!” Dat geeft mij natuurlijk een uitdaging, en ik ben ermee aan de slag gegaan. Met extra inspiratie (en geduld) omdat het onze hardcore gamer niet lukte.

Het zit al in de naam

Rage in Peace is een game die een aanslag op je geduld maakt, dat is zowel een uitdaging als een frustratie. Elk nieuw stukje waar je terecht komt moet je alles weer opnieuw uitproberen, niets is van te voren te zien als val. Zeker als je de eerste paar keer per ongeluk een val hebt ontweken, is het zeer frustrerend als je denkt dat je alles hebt ontwijkt en daar dan ineens aan dood gaat. Het doel van het spel is dan ook om je uit te dagen tot het punt van rage-quitting. Juist dat geeft het een heerlijk gevoel als je dan een level haalt en een hardcore gamer achter je in het stof laat!

Dit is een game die niet voor iedereen is weggelegd. Je moet de uitdaging willen aangaan, en dan nog eens het geduld hebben om de levels en de boobytraps te leren kennen en te ontwijken. Toch is er ook een ‘Goldfish mode’, om de uitdaging een stukje minder straffend te maken. Daardoor is de game niet veel makkelijker, maar je hebt veel meer checkpoints waardoor je alles stapje voor stapje kan halen.

Gelukkig werken de controls erg goed, dit is niet een game waar je een vertraging op je knoppen wil hebben. De besturing is simpel, je kan lopen, springen en dubbel springen (dat leidt tot hevige discussie in de game). Daarmee zal je het moeten doen. Als je doodgaat is de respawn snel en de laadtijden zijn minimaal. Hierdoor is het minder erg is dat je zo vaak doodgaat en je ‘deathcounter’ linksboven in het scherm zit oplopen. Behalve de lange stukken tussen checkpoints is er eigenlijk niet zo’n hoge straf op doodgaan.

Een gruwelijke cartoon

De manieren om dood te gaan zijn gruwelijk en doen me een beetje denken aan de gruwelijke cartoons zoals Happy Tree Friends. De art-style van de game ziet er tof uit en maakt de sfeer ietsjes minder grim. De kleurrijke levels en de vrolijk ogende objecten geven een misleidende sfeer, die eigenlijk wel leuk is. Ook kom je een aantal andere personages tegen, zoals een mummie die zelf niet vindt dat hij een mummie is, wel een oude man, maar geen mummie. Dat soort personages zullen je niet aanvallen, maar gaan met je in discussie. Dit geeft komische situaties die net dat beetje flauwe humor geven die de game hard nodig heeft op de momenten dat je de hoop begint te verliezen.

De levels zijn, op de eerste na, niet per se logisch in het verhaal. Het eerste level is het kantoor waar Timmy werkt. Daar vallen de lampen naar beneden, komen er haaien of spikes uit plasjes die op de grond liggen en racen er mannetjes langs op bureaustoelen met roeispanen en een mannetje met masker en trommel om het ritme aan te geven. Er een hoop belachelijkheid in de game wat gelukkig een beetje afleiding geeft tijdens het sterven door een kameel die een spikebom blijkt te zijn.

Oordeel

Zelden ben ik een game tegengekomen die z’n naam zo goed eer aan doet. Rage in Peace zal je zeker meerdere malen doen frustreren, maar tegelijkertijd geeft het voldoening als je het uiteindelijk haalt. Je zal meer skills en geduld nodig hebben dan dat ik heb om de game uit te kunnen spelen, het is simpelweg zo moeilijk. Ook onze gast-reviewer heeft de handdoek in de ring gegooid en is het niet gelukt de game succesvol te eindigen.

Als jij denkt dat je het beter kan dan wij, dan is dit de game voor jou. Als je toch al geen geduld had dan is het misschien eentje om over te slaan (of juist te gaan spelen om jezelf of een vriend uit te dagen). Rage in Peace is een komische cartoon waarin je honderden keren zal sterven, net zo lang totdat je rage de overhand neemt; met andere woorden, Rage in Peace!

 

 

Uitgever: Another Indie
Ontwikkelaar: Rolling Glory Jam
Platforms: Steam, Switch
Gespeeld op: Steam

 

 

 

 

Een frustrerende uitdaging

Rage in Peace is een grote uitdaging die je sowieso niet in één keer zal uitspelen. De game test zowel je skills als je geduld, als dat jouw stijl is dan is dit de game voor jou. Rage in Peace is niet weggelegd voor de casual gamer, het is erg moeilijk en onvergeeflijk. Gelukkig is er een gezellige cartoonstijl en goede dosis humor om af en toe de spanning te breken.

6.5
Gameplay:
7
Graphics:
7.5
Verhaal:
6.5
Cijfer namens gast reviewer:
5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.