Reviews

Review: Lightmatter

De makkelijkste manier om Lightmatter te beschrijven is als volgt; ‘Portal in combinatie met the floor is lava’. Sterker nog, dit zijn precies de verwijzingen die de game zelf maakt. Het is namelijk een first-person puzzelgame die zich afspeelt in een mysterieus verlaten laboratorium. Het naamloze spelerspersonage wordt wakker met geheugenverlies en moet zien te ontsnappen. Jammer genoeg heeft hij net de laatste shuttle naar buiten gemist, dus zal hij te voet moeten gaan. Op deze reis hoor je voice-overs van Virgil, de directeur van het lab, die constant neerbuigend tegen je praat.

Iedereen kan natuurlijk raden dat er iets goed fout is gegaan in het lab. Virgil zal daar hoogstwaarschijnlijk achter zitten, zei mijn brein al vrij snel na het begin. Tijdens de levels verzamel je ook audio logs van labmedewerkers, die aantonen dat Virgil tegen je aan het liegen is. Zoals wel te verwachten zal het einde leiden tot een confrontatie met Virgil en de plannen die hij voor het laboratorium gesmeed heeft.

Jezelf vergelijken met een geliefd spel als Portal is natuurlijk erg riskant. Maar eerlijk is eerlijk, ontwikkelaar Tunnel Vision Games is hier tenminste open over. De voice-over van Cave John—ik bedoel Virgil verwijst ook naar Aperture Science. Daarnaast is er een turret en een companion cube in de omgevingen te vinden als je goed zoekt. Hierdoor vraag ik me af of het na-apen van een game goedgepraat kan worden als je er zelf grapjes over maakt. Misschien is het antwoord daarop ja, aangezien ik af en toe moest gniffelen als de ontwikkelaar de draak stak met zichzelf.

Waar is hier de nooduitgang?

De invloed van Portal is dus duidelijk, maar hoe zit het met the floor is lava? Nou, het mechaniek van de game is dat schaduwen dodelijk zijn. Stap je in een schaduw, dan sterf je. Loop je in het licht, dan ben je veilig. Iedere puzzel gaat om het betreden van een ruimte en het daarna bereiken van de uitgang. Activiteiten die hier tussen kunnen zitten zijn lampen bewegen om schaduwen te verdrijven en springpuzzels.

Puzzelgames hebben naar mijn mening twee belangrijke elementen; variatie en moeilijkheid. Wat betreft het eerste opzicht weet Lightmatter mij geboeid te houden. De puzzels beginnen simpelweg door over schaduwen te springen. Later introduceert de game draagbare lampen, het verbinden van lichtstralen, bewegende platformen en timingpuzzels. Het tempo waarin de puzzels elkaar opvolgen zit er goed in, dus daar valt weinig over te klagen.

Wankele moeilijkheidscurve

Qua moeilijkheid vind ik het een ander verhaal. Het spel heeft bijna veertig levels waarvan ik er ongeveer zes echt pittig vond. De moeilijkheidscurve wankelt ook nogal. Soms loste ik binnen twintig minuten vijf puzzels op, kreeg ik een echte breinkraker, en kwamen er daarna weer een aantal simpele. De laatste tien lijken ook enigszins dezelfde oplossing te hebben: verschuif meerdere lampen of lichtstralen na elkaar tot je een pad naar de uitgang creëert.

Een ander kritiekpunt zijn de omgevingen in het spel. Ik heb er geen probleem mee dat de hele game zich afspeelt in het laboratorium, maar het interieur had wat meer variatie kunnen hebben. Ik zag zoveel metalen vloeren en muren dat ik het ene level haast niet meer kon onderscheiden van het andere.

Het spel kampt ook met technische problemen. Van de zes uur die nodig was om het uit te spelen, ben ik zeker een half uur bezig geweest met herstarten na een crash. De Unity-engine gaf vaak een error, waarna het spel herstart moest worden. Ik heb zelfs mijn PC gecontroleerd om te zien of het daar aan lag, wat achteraf niet zo bleek te zijn. Ongetwijfeld zullen de ontwikkelaars dit proberen te patchen, maar t/m versie 1.05 was het nog steeds aanwezig.

Middelmatig

Lightmatter's vermakelijke doch meestal simpele puzzels worden jammer genoeg bedolven onder eentonige omgevingen, een oninteressant verhaal en technische problemen.

5
Gameplay:
6
Omgevingen:
5
Verhaal:
5
Technische kwaliteit:
4

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.