Reviews

Review: L.A. Noire

L.A. Noire

In 2011 kwam het Australische Team Bondi met L.A. Noire: destijds de eerste game waarin we in de schoenen stonden van een LAPD-rechercheur in de jaren ’40 en diens carriére door de departementen van het politieapparaat volgen. Nu, ruim zes jaar later ligt de remaster van deze game op de huidige generatie in de winkels en is er een Nintendo Switch versie. Joey en ondergetekende gingen speuren, respectievelijk op de Switch en de PS4. Of deze remaster je veertig euro waard is gaan we je in deze review vertellen.

Mad Men-acteur Aaron Staton speelt de hoofdpersoon Cole Phelps, een oorlogsveteraan die bij thuiskomst aan de slag gaat bij de LAPD. We maken voor het eerst kennis met Cole tijdens zijn werk als politieagent in de grootste stad van Californië, waar hij een doorbraak forceert in een bepaalde zaak. Cole wordt beloond voor zijn initiatief en een reis door de verschillende LAPD-departementen begint: Cole komt terecht bij verkeersmisdrijven, moordzaken, zeden- en drugsmisdaad en brandstichting. Tijdens de zaken die je doorloopt doe je onderzoek op plaats-delicten en ondervraag je getuigen en verdachten om de waarheid boven water te krijgen. Voeg een achtervolging hier en een schietpartij daar toe en je hebt de essentie van L.A. Noire te pakken.

la noire

Een-op-een met een kleine verandering

L.A. Noire brengt je het origineel uit 2011 met toevoeging van de DLC-zaken. Door de straten van L.A. door te rijden en te reageren op oproepen kom je verschillende ‘street crimes’ tegen waar je ervaring mee verdient en levels omhoog gaat. Elke level-up levert een beloning op in de vorm van kostbare intuïtiepunten, verborgen auto’s en outfits. Die intuïtiepunten zijn nog steeds van levensbelang: dikwijls verhoor je een verdachte die je maar niet kunt peilen en dan komt zo’n puntje goed van pas. Ook tijdens het speuren komen intuïtiepunten goed van pas om een plaats-delict helemaal uit te kammen. Tijdens ondervragingen zijn kleine veranderingen merkbaar: de inputs ‘truth’, ‘doubt’ en ‘lie‘ uit het origineel zijn veranderd in ‘good cop’, ‘bad cop’ en ‘accuse’. Hier is voor gekozen omdat de laatstgenoemde inputs beter overeen komen met Cole’s houding naar zijn ondervraagde. Dit klopt, maar nog steeds vraag ik me dikwijls af of ik achterlijk ben na een ondervragingsfout, terwijl ik echt honderd procent zeker wist dat mijn verdachte gewoon aan het liegen was en ik hier sluitend bewijs voor had.

Nog steeds een sterke vertelling

Waar L.A. zes jaar terug zo sterk in was, was het presenteren van een interessant verhaal en de structuur hiervan. Elke zaak die je op je bureau krijgt is een verhaallijntje op zich en elke zaak is natuurlijk totaal anders, maar door je onderzoeken goed op de letten en bepaalde objecten te bestuderen, krijg je vanaf het prille begin van het verhaal al stukjes ‘foreshadow’ van wat komen gaat. Dit prikkelt en maakt je nieuwsgierig, wanneer bepaalde personages die je aan de hand van ‘foreshadowing’ al eens gezien hebt, ineens ten tonele verschijnen in je huidige zaak. Dit was en is nog steeds een hele slimme en interessante manier van verhaalvertelling en dit valt alleen maar te prijzen.

NOIRE

LA in beeld en audio

De boel is geüpscaled, in ieder geval in gameplay, maar de tussenfilmpjes en in het bijzonder het openingsfilmpje gooien je toch even terug naar 2011; niet scherp en ietwat doffe audio. In hogere resolutie ziet jaren ’40 Los Angeles er prima uit, al blijven de minpuntjes die ik zes jaar geleden had merkbaar: na het doorspelen van alle street crimes laat ik gewoon mijn partner rijden naar de plaats-delicten en andere points of interest, want bijster veel valt er niet te beleven op straat nadat je diens criminaliteit de kop ingedrukt hebt. Hiernaast ogen de straten van jaren ’40 LA niet bijster levendig dan die van andere games die onder de vlag van Rockstar verschenen en dat wringt toch een beetje met de verwachtingen.

De vibe van het leven als een LAPD-rechercheur na de oorlog wordt goed overgebracht mede door puik acteerwerk van de cast en de motioncapture-technieken die toegepast zijn. Gezichtsuitdrukkingen zijn nog steeds precies en brengen de personages meer tot leven. Echter laat de audio hier en daar wat te wensen over: muziek speelt een belangrijke rol bij onderzoek en verhoor en (waarschijnlijk) is deze daarom zo dominant aanwezig. Het voelt niet als een aangename mix van dialoog, SFX en muziek want de boel overstemt elkaar continu als je niet even de instellingen induikt. Tel hierbij op dat het dialoog van sommige personages totaal anders opgenomen lijken: hoofdpersonen klinken helder, waar sommige bij-personages klinken alsof er in een badkamer werd opgenomen. Dit zorgt bij het oplettend oor wellicht voor een fronsend wenkbrauwtje.

la-noire-20110514013026198-3449365-1504733776133_1280w

Sterk met hier en daar wat instabiliteit

L.A. Noire staat na zes jaar nog steeds overeind met hier en daar een aanpassing, maar de minpuntjes van het origineel zijn nog steeds merkbaar. Op de PS4 is de game een een-op-een kopie van het origineel, alleen hebt je wat DLC-content die er nu gratis bij zit. Het verhaal en het acteerwerk zijn sterk en de zaken die je doorloopt zijn interessant, maar hiertegenover staat ietwat zwakke audio en grafisch kwakkelende tussenfilmpjes. Veertig euro voor deze remaster voelt ergens toch aan de hoge kant, van mij had er wel een tientje af gemogen…

Portable speurwerk

Waar de remaster volgens Joey het best tot zijn recht lijkt te komen, is de Nintendo Switch. De console is niet zo krachtig als de pc en de andere huidig generatie consoles, maar weet toch een knap staaltje werk te leveren bij deze game. Er gebeurd namelijk vrij veel in de stad en toch weet de console de game ‘on par’ te draaien met de versies van 6 jaar geleden.

Dat is voor een portable versie natuurlijk een behoorlijk goede prestatie, maar dat veranderd wel zodra je de game op een groot scherm speelt. Dan merk je daadwerkelijk de ‘oudheid’ van de game, iets wat in tablet modus dus veel minder opvalt.

De Switch-versie kent eigenlijk dezelfde problemen als de andere versies qua beleving van de open wereld, de audio en de lompe besturing, maar kent wat extraatjes als besturing. Zo kun je het touchscherm gebruiken om door je clues heen te swipen of voorwerpen beter te bekijken en kun je door middel van je joy-cons te bewegen de camera positioneren. Het zijn allemaal kleine dingetjes, maar laten wel zien dat deze game goed portable te spelen is. Alhoewel deze game eigenlijk aan te raden valt als je de game nooit gespeeld hebt of dat je wel weer eens detective wil spelen, maar dan met een portable console.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.