Reviews

Review: Grimshade

Al jaar en dag speel ik RPGs. De jaren 90 waren een goede tijd met al zijn turn-baed glorie en ik ben nooit echt gestopt met spelen. Grimshade piekte daarom direct mijn interesse, met zijn jaren 90 stijl rollenspel. Maakt het echter de verwachting waar.

Probeer het je eens voor te stellen: Je woont in een stad waar het eigenlijk al niet zo goed gaat. Buiten de stadsmuren wemelt het van de duistere wezens en monsters en de straten lopen vol van corruptie. Deze wezens vallen volledig uit het niets aan en als kerst op de taart valt ook het buurland aan. Shit.

Er was eens..

Het overkwam de inwoners van Brann, een stad in de wereld van Ree’fah. Zonder aantoonbare reden worden ze aangevallen door het leger van Bespierre. De stad is overweldigd door de soldaten. Het leger van Brann slaat terug, maar is niets zonder z’n ‘kampioenen’. De jonge Alister, een aspirant soldaat, wilt weten waarom ze worden aangevallen. Hij wil weten waarom zowel Bespierre als de monsters aanvallen want het lijkt Alister een groot toeval.

Een ‘story driven RPG’ wordt Grimshade ook wel genoemd op diens kickstarter pagina. Ofwel, een game die draait om het verhaal en de manier waarop deze wordt verteld. Op zo’n moment kweek je natuurlijk een bepaalde verwachting. Bij een verhalende game ga je er van uit dat je bakken vol interessante en spannende dialoog voor je kiezen krijgt, dat elk voorwerp een eigen verhaal heeft en dat elke inwoner iets te vertellen heeft. Grimshade lijkt dit concept prima onder de knie te hebben.

Niet alleen met woorden

Maar een game is niet alleen maar het vertellen van een verhaal en het bevechten van vijanden. Het moet ook uitstraling en karakter hebben en vooral de speler geboeid houden. Grimshade had me direct al bij de eerste in-game beelden. De wereld is namelijk mooi weergeven. Er werd gesuggereerd dat het om hand getekende beelden zou gaan en dit zie je. De vele omgevingen zitten vol detail en zijn uniek vormgegeven. Het straalt uit dat de tekenaars het klokje rond hebben gewerkt hieraan. Je merkt dat de passie voor de game aanwezig is. Heerlijk is dat.

Daarnaast is het ook belangrijk, vind ik, dat je tijdens het spelen een leuke omgeving hebt om te bekijken. Er is in elke ruimte wel wat te zien en het is er met liefde geplaatst. Op verschillende slaapkamers en in verschillende huizen zie je tekenen zoals elk kind ze zou maken.  Boeken die net iets scheef staan of een tas die je net kan zien liggen onder een bed. Genot voor het oog!

Not all that glitters is gold

Deze mooie wereld heeft echter ook z’n minder mooie kant. Zoals ik al zei, de stad is volgelopen met een vijandig leger en het omliggende bos zit vol monsters. Wat natuurlijk bij een verhalende game past, is turn-based combat. Dus ik was dan ook niet verbaasd om een veld van pakweg zes bij vijf vakken te zien, waarvan elke partij drie velden diep en vijf breed tot z’n beschikking heeft. Het werkt allemaal vrij eenvoudig: de voorste rij wordt vaak bezet door personages met directe, fysieke aanvallen. Zij vangen tevens de klappen op. De velden daarachter wil je het liefst iemand hebben met magie of een pistool.

Het plaatsen van je personages en het gebruiken van je skills vereist enige tactische gedachte. Het lukraak plaatsen van je team kan er voor zorgen dat je hard voor gestraft wordt, want Grimshade heeft geen medelijden. Bepaalde personages hebben namelijk de mogelijkheid om alle aanvallen te vangen, een ‘tank’ als het ware. Deze vangt ook de petsen en tikken voor de personages die achter hem staan. Ga hier dus tactisch mee om, want als je de game op de moeilijkste stand speelt heb je deze tank hard nodig. Vaker dan eens heb ik personages zien vallen door onhandige plaatsing.

De AI gaat namelijk slim om met personages die niet beschermd zijn, waardoor het enorm kan frustreren als je iemand verkeerd neerzet en hij of zij rap het loodje legt. Het kan hierdoor aanvoelen alsof sommige gevechten wat oneerlijk zijn: het kost jou tien aanvallen, waar het je vijand maar 3 aanvallen kost. En ondanks kleine irritaties hierdoor, was hetgeen waar ik het meest van baalde de snelheid van gevechten. Of beter gezegd, het gebrek aan snelheid. De aanvallen die worden uitgevoerd zijn wat aan de trage kant en het wachten tot je je volgende actie uit mag voeren had ook een seconde sneller gemogen. Je kan het geheel versnellen door de gevechtsanimaties uit te schakelen, maar dat is natuurlijk ook jammer. Ik zit absoluut niet op de klok te kijken tijdens het gamen, maar ik had wel een paar extra wasjes kunnen draaien, mocht het wat sneller zijn gegaan.

Verhalend

Je hebt gelukkig ook de mogelijkheid om het wat minder moeilijk te maken en Grimshade vooral voor het verhaal te spelen. Zoals ik eerder aangaf heeft Talerock, de ontwikkelaar, dit goed onder de knie. Er is met nagenoeg iedereen een babbeltje maken. Net zoals met vergelijkbare games binnen het genre loont het enorm om door te vragen, verder te zoeken en vooral alles wat een functie kan hebben aan te klikken. Ik heb zo veel spullen tegengekomen en een goed aantal quests gekregen.

Er zitten leuke verhalen tussen en je krijgt een goed beeld van hoe alle personages in elkaar steken door bijna alleen maar tekst, wat soms een lastig opgave kan zijn. Tekst brengt emotie lang niet altijd goed over, zoals de gemiddelde persoon die wel eens een discussie via Whats-App heeft gevoerd wel weet. Talerock heeft hier iets leuks bij gedaan, namelijk een getekende versie van het hoofd van het op dat moment sprekende personage toegevoegd aan het dialoog veld. Hierdoor krijg je zeker een goed beeld. Ik vind zelf alleen dat het wat slordig getekend/geanimeerd is, alsof het op het laatste moment er ook nog bij moest. Maar dat is een kwestie van smaak.

Kleinschalig

Waar ik wel een beetje verbaasd over was is dat ik in de eerste paar stukken geschreven dialoog meerdere spelfouten ben tegengekomen. Geloof me, ik ben echt geen ‘grammarnazi’, maar missende letters en woorden zie je niet gauw over het hoofd. Kleine slordigheden als deze zijn waardoor je goed merkt dat het om een kleinere studio gaat. En ondanks dat we bij Gamingnation van indie games en uitgevers houden zien we wel graag een volledig eindproduct. Het zijn de details die uiteindelijk het verschil maken natuurlijk.

Het zijn maar kleine dingen waar ik wat op aan te merken heb. Buiten wat spelfoutjes en trage gevechten om heb ik zeker genoten van de gure, duistere wereld van Grimshade. Er wordt een tof verhaal verteld die zich goed ontwikkeld, evenals de personages. Zelf zou ik de game niet snel nog een keer spelen, maar ik zou ‘m wel zeker aanraden. Mits je thuis bent in dit type RPG natuurlijk.

 

Steampunk RPG in verhalend jasje

Als je er van houdt om spelenderwijs door een verhaal heen te gaan, dan moet je absoluut Grimshade proberen. Het kan hier en daar nog wat leren van z'n grote broertjes, maar is zeker een genot. Het is spannend, moeilijk en erg interessant.

7.6
Grafisch:
8.5
Gameplay:
6.5
Verhaal:
8
Role Playing Game:
7.5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.