Reviews

Review: Greedfall

Als kleine studio hoef je niet altijd klein te denken. Een studio als Spiders, een Frans bedrijf dat bestaat uit ongeveer 20 man, kan ook de ambitie hebben om een grootschalig spel uit te brengen Ze brachten al eerder Bound by Flames en The Technomanser uit, twee bescheiden successen die niet al te slecht scoorde bij verschillende media . Twee weken geleden brachten ze Greedfall uit, een RPG in een koloniale setting. Laat ik voorop stellen dat Spiders overduidelijk hun best heeft gedaan om een goede RPG te bouwen in een geloofwaardige wereld. Na wat vlieguren in Greedfall ben ik er ook van overtuigd dat ze hier over het algemeen in geslaagd zijn.

RPG in het koloniale tijdperk

Wat is Greedfall precies? Om het kort samen te vatten is het een RPG die je terugbrengt naar de tijd van spellen als Gothic, Dragon Age en Risen. Een spel waarin het verhaal, de dialogen, jouw keuzes en jouw partyeen grote rol spelen. Een spel dat medogeloos kan zijn als je de foute keuzes maakt op het foute moment en waarin je jouw personage tot in de puntjes kan customizen, van het uiterlijk tot aan de statistieken. Greedfall combineert de oeroude RPG tropes met de vechtmechanieken die bekend zijn gemaakt door Dark Souls, waarbij het tijdig wegspringen en blokkeren van aanvallen ontzettend belangrijk is.

Jij speelt als De Sardet, een nobel van de Merchant Congregation, woonachtig in de stad Serene. Jouw neef is aangewezen als gouverneur van New Serene, de hoofdstad van het eiland Teer Fradee, waar de inboorlingen nog een bedreiging zijn voor de kolonisten. Jij zal als zijn legaat te werk gaan om een middel te vinden voor de Malichor, een ziekte die zich als een plaag over het continent verspreid. De setting van Greedfall is dus het kolonialistische tijdperk, waar zwaarden en en pantsers nog hand in hand gingen met handpistolen. Greedfall is echter geen historisch accuraat spel en speelt zich af in zijn eigen wereld, waarin monsters en magie een onderdeel zijn. Als speler kan je zelf kiezen wat voor wapens je gaat gebruiken, zelfs combinaties ervan. Ben je iemand die graag magie gebruikt, of ben je iemand die liever op een afstand schiet met pistolen en explosieven neerlegt om de vijand te verrassen? Greedfall laat jou zelf de keuze maken, zonder je erbij aan het handje mee te nemen.

Klassieke RPG

Jouw gekozen vaardigheden hebben niet alleen invloed op de gevechten, maar ook op de wereld om je heen. Als je voor ‘vigor’ gaat, kan je makkelijker door de wereld bewegen door ver te kunnen springen of te kunnen balanceren op een houten balk. Je kan mensen in dialogen charmeren, intimideren of afbluffen, afhankelijk van de vaardigheden waarvoor je gaat. Dat laatste is ook erg belangrijk, want een groot deel van Greedfall draait om de uitkomst van de dialogen. De quests – en daarbij ook de sidequests – zijn erg goed uitgedacht, hebben vrijwel allemaal een boeiend uitgangspunt en wordt overtuigend overgebracht door de stemacteurs. Een quest loopt niet altijd af zoals je dat zou denken en kan vaak ook aftakken naar een hele andere quest. Zo kan je denken dat je simpelweg een pakketje moet brengen naar een persoon, terwijl dat uiteindelijk af kan lopen dat jij de vrede moet bewaren tussen twee kampen. Het houdt de missies interessant en onvoorspelbaar, wat ik wel verfrissend vindt in een RPG, waarbij het maar al te vaak gebeurd dat je simpelweg van punt A naar punt B moet gaan zonder dood te gaan.

Even wennen, maar toch vertrouwd

Maar hoe speelt Greedfall? Over het algemeen zijn de controls zoals je ze gewend bent: rennen, sluipen, klimmen en klauteren gaat allemaal goed af. Het is af en toe wennen aan de besturing in de menu’s, waarbij je op de console moet afwisselen tussen de L2/R2 knoppen en de R1/R2 knoppen, waardoor je af en toe onnodig zit te frunniken tussen alle submenu’s. Het is niets waar je niet aan kan wennen en al gauw speel je het zoals elke andere third-person actie RPG. Waar ik persoonlijk wel aan moest wennen, was de combat. Hoewel je eerste intuïtie is dat je het speelt zoals Dark Souls – veel rollen en wegspringen en voor het juiste moment kiezen -, moet je in Greedfall juist een stuk rustiger spelen. Er is namelijk de statistiek Balance, dat bepaald hoe goed jij in balans staat. Sta je niet goed in balans, dan blokkeer je aanvallen niet goed en kan je omvallen, waardoor je open staat voor aanvallen. Je kan door middel van een goede parry, een schop of een pistoolschot jouw tegenstander uit balans brengen, om vervolgens een harde klap uit te delen.

Verschillende wapens zijn goed in verschillende dingen; zo had ik een wapen die speciaal bedoelt was om tegenstanders uit balans te brengen, om vervolgens naar een ander wapen te wisselen die goed was in het kapot slaan van het pantser. Je moet best goed nadenken welke wapens je gebruikt tegen welke tegenstanders. Je hebt veel keuzes te maken, dus gelukkig kan je ook de tijd even stil zetten om rustig door jouw items en aanvallen te scrollen, wat mij laat denken aan Dragon Age. Het vechten voelt wel goed aan, al zijn gevechten met meerdere tegenstanders aardig hectisch. Dit komt omdat de camera niet altijd meewerkt en het lock-on systeem niet werkt zoals je zou denken. Het bindt je wel aan de tegenstander, maar niet zo strak als in Dark Souls, waardoor je – in combinatie met de soms tegenwerkende camera – het overzicht kwijt kan raken. Dit is echter een kwestie van wennen, want na een paar uur stoorde ik mij hier niet meer aan.

Prachtige wereld, technische limitaties

Helaas lopen kleine studios vrijwel altijd tegen technische limitaties aan bij ambitieuze projecten. Ik wil voorop stellen dat de wereld van Greedfall prachtig is vormgegeven: het design van de monsters en de omgevingen zijn prachtig gemaakt, zeker als je op een TV/monitor speelt met HDR. De lichtinvallen, de kleuren en de algehele wereld zijn indrukwekkend goed gemaakt door een studio met maar 20 man. Het spel laat echter op andere gebieden wel steekjes los. Zo zijn de dialogen goed te noemen, maar zijn de mondbewegingen enorm overdreven en niet synchroon met wat er gezegd wordt. Waar ik mij erg aan stoorde waren ze extreem aanwezige tanden bij alle personages, wat heel erg het Uncanny Valley-gevoel gaf. De animaties zijn erg houterig (van staand naar sluipen zit vrijwel geen animatie tussen, wat mij aan het lachen maakte) en de AI van de vijanden is niet bijster goed. Hoewel de wereld van Greedfall groot is, is er geen sprake van een open wereld en zijn er veel en lange laadtijden tussen de gebieden. Het zijn allemaal kleine dingen die laten zien dat dit niet door een grote studio is gemaakt. Het doet wel af aan de algehele kwaliteit van Greedfall, wat in andere opzichten een opmerkelijk goede RPG is.

Wat vind ik uiteindelijk van Greedfall? Het is een goed in elkaar gestoken RPG met een boeiend verhaal, interessante personages, een prachtige wereld en met een behoorlijk combat systeem. Het wordt helaas tegengehouden door een aantal technische limitaties, waardoor ik het bijna jammer vindt dat dit niet gemaakt is door een groter studio. Daarbij wil ik wel een groot compliment geven voor Spiders, die een goede RPG heeft neergezet en overduidelijk veel liefde, tijd en moeite erin heeft gestoken!

Uitgever: Focus Home Interactive
Ontwikkelaar: Spiders
Releasedatum:  10 september 2019
Platforms: pc, PlayStation 4, Xbox One
Gespeeld op: Playstation 4

Goede RPG met technische limitaties

Greedfall is een goed in elkaar gestoken RPG met een boeiend verhaal, interessante personages, een prachtige wereld en met een behoorlijk combat systeem. Het wordt helaas tegengehouden door een aantal technische limitaties.

7.7
Graphics:
7
Gameplay:
8
Verhaal:
8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.