Reviews

Review: Fire Emblem: Three Houses

Hoewel de Fire Emblem serie al sinds de Famicon – de Japanse versie van de NES – bestaat in het Land van de Rijzende Zon, konden we in Europa er pas aan de slag vanaf 2015 op de Nintendo 3DS, toen Fire Emblem: Fates werd uitgebracht buiten Japan en Australië. Een maand geleden kon ik beginnen aan Fire Emblem: Three Houses, die 26 juli 2019 voor de Nintendo Switch werd uitgebracht in het grootste gedeelte van de wereld.


Drie huizen

Ik heb nooit een 3DS gehad, noch ooit de moeite genomen om Japanse importspellen te kopen en te spelen. Hierdoor is Fire Emblem: Three Houses mijn eerste ervaring in de serie. Houdt er dus rekening mee dat ik er als een leek in ga en geen vergelijkingen kan maken met voorgaande spellen. Ik hoop hier ook mensen mee te kunnen helpen die in de serie willen stappen, maar tegen de berg aan lore en delen in de serie opkijken. Ik zie het als een frisse en objectieve blik op dit spel, wat het wel zo eerlijk maakt.

Om te beginnen zal ik een korte introductie geven tot het verhaal en de wereld. Je speelt als Byleth, de stilzwijgende protagonist die de levens redt van Edelgard, Dimitri en Claude. Zij zijn alle drie studenten van het Gareth Mach klooster, waar ook de kerk van Seiros zich bevindt. Vanwege jouw heldhaftige optreden wordt je meegenomen en al gauw wordt je als docent aangesteld, om de leerlingen in het klooster te trainen. Je kan hierbij kiezen uit drie huizen (vandaar de naam):  de Black Eagles, de Blue Lions en de Golden Deer. Het is aan jou om te kiezen wie van de drie personages jij het meest interessant vindt. Ik koos voor de Black Eagles en Edelgard, de dame met het lange witte haar. Ik zal verder niets over het verhaal vertellen, behalve dat het erg uitgebreid is met de nodige drama, mysterie en plottwists. Het is een episch verhaal dat gelukkig makkelijk te volgen is: ik had als leek niet het idee dat ik informatie miste of dat ik andere delen had moeten spelen.

Wanneer jij jouw huis hebt gekozen, wordt je geïntroduceerd tot jouw studenten. Ze hebben allemaal hun eigen vaardigheden, zwaktes en karaktereigenschappen. Denk hierbij aan de snobistische nobel met een hart van goud, de luie maar uiterst slimme magiër die zijn best moet doen om wakker te blijven en het schuwe meisje dat haar eigen krachten nog niet kent. De persoonlijkheden worden extreem weergegeven, zoals we dat wel kennen van Japanse spellen, wat het juist makkelijker maakt om ze te herkennen en een band met ze te scheppen. Door het spel heen zal de band versterken tussen jou en de studenten, maar ook tussen de studenten zelf. Dit wordt gedaan met zogeheten Support cutscenes, waarbij je een korte conversatie tussen hen ziet. Door ze samen dingen te laten doen of door goed samen te werken in gevechten, wordt de band sterker en beginnen ze elkaar beter te begrijpen. Hoe beter de Support tussen de personages, hoe beter ze ook kunnen samenwerken in de gevechten. Het is een mooie wisselwerking tussen het verhaal en de gameplay en het zorgt ervoor dat het niet twee losse elementen zijn, maar juist verweven zijn als één grote deken.

Grafische teleurstelling en verwarring

Wat overigens minder mooi is – en ik ga dit heel bot zeggen – is het grafische gedeelte. Begrijp mij niet verkeerd: de kleuren zijn mooi in het spel, de personages zijn herkenbaar en mooi ontworpen en er zijn een aantal prachtige animéfilmpjes te zien, maar het spel voelt op andere vlakken meer dan tien jaar oud. De animaties zijn ongelooflijk houterig: in de cutscenes kunnen de personages maar een paar bewegingen maken en bewegen ze op de meest vreemde manieren met hun hoofden. Als er in de cutscene iets gebeurd dat niet mogelijk is met de aanwezige animaties, krijgen we een zwart scherm te zien en horen we wat geluiden op de achtergrond. Personages draaien zich om alsof ze op een draaischijf staan en de monden lopen nauwelijks synchroon met de woorden die eruit komen. De framerate dondert in elkaar als het te druk wordt op het scherm of als er iets teveel gebeurd en ik heb soms het gevoel dat de Switch het spel maar nauwelijks aankan, onder de grafische gebreken. Ik zal heel eerlijk zijn: ik moest hier echt doorheen bijten, zeker omdat ik weet hoe mooi spellen kunnen zijn met deze grafische stijl. Op de PS3 hadden we Catherine, een spel die de animé stijl prachtig hanteerde en ook getekende cutscenes tussendoor had. Natuurlijk is Fire Emblem een stuk uitgebreider en groter, maar we zijn daarentegen ook weer 8 jaar en een console generatie verder.

Daarbij is er nog een struikelblok in de eerste paar uur: de moeilijkheidsgraad. Het heeft mij vier a vijf uur gekost om het spel goed te begrijpen en niet iedere keer mijn studenten dood te zien gaan. Ik speel het spel op Classic, wat betekent dat als een personage dood gaat in de strijd, hij of zij ook permanent dood is. In het begin zijn jouw personages nog erg fragiel en moet je ontdekken hoe ze precies werken. Ook moet je nog ontdekken hoe alle menu’s precies werken: je moet weten waar je de statistieken kan vinden, hoe ver je kan schieten met je boog, hoeveel schade een aanval doet enzovoorts. Gelukkig helpt het spel je met een handig ‘forecast’ menu, dat wat handige cijfers laat zien voordat je aanvalt. Zo weet je hoeveel schade je gaat doen, hoeveel kans er is dat je raakt en hoeveel schade vijand jou zal doen.

Als je echter meer gedetailleerde informatie wil vinden, zoals het bereik van jouw aanvallen, dan zal je daar achter moeten komen door veel te zoeken in alle menuopties. In het begin zal dit erg verwarrend zijn en zal je je verdwaald voelen, ondanks alle tooltips die je krijgt. Ook hier heb ik doorheen gebeten door eindeloos het spel af te sluiten en opnieuw op te starten. Natuurlijk kwam ik er na 5 uur achter dat je de linker trigger knop kan gebruiken om de tijd terug te spoelen en stappen terug kan nemen(wat een kracht is van Byleth), dus dat had mij ook wat tijd gescheeld. Ik heb hier waarschijnlijk overheen gelezen, maar door de overload aan informatie die je in het begin krijgt kan mij dit niet kwalijk genoemd worden. Als je geen liefhebber bent van het soort spel en je zoekt een instapper om te wennen aan het genre, dan is Fire Emblem: Three Houses wellicht niet de beste optie.

Verslavend

Je zou denken dat ik het spel haat: grafisch delft het ’t onderspit en de moeilijkheidsgraad maakt het begin frustrerend. Toch bleef ik doorspelen: zoveel dat ik nu meer dan 50 uur erin heb gestoken en nog niet eens tot het einde ben gekomen. Na de eerste 5 uur kreeg het spel mij te pakken en liet het mij niet meer los. Hoe is dit gebeurd?

Fire Emblem: Three Houses draait – zoals ik al eerder heb geschreven – niet alleen om de gevechten. Je bent een docent in een klooster, dus je zal ook je tijd door brengen in de school. Via een overzichtelijke kalender kan je zien wat er allemaal aankomt en wanneer jouw volgende grote missie weer begint, wanneer jouw lessen starten en wanneer je een vrije dag hebt. De missies zorgen ervoor dat het verhaal verder gaat en zijn de rode draad in het spel. De lessen zijn bedoelt om de statistieken van jouw personages te verhogen. Hiervoor hebben ze wel motivatie nodig, iets waar ik later op terug kom. Na zes dagen voorbij zijn gegaan op de kalender – wat gelukkig snel gaat – kom je uit op de vrije dag. Je kan kiezen om uit te rusten, een gevecht aan te gaan in één van de vele zijmissies, een seminar te starten om specialistische lessen te geven voor bepaalde vaardigheden, je kan jouw personages upgraden naar een nieuwe class door ze een examen af te laten nemen en je kan rondlopen in de school.


Als je ervoor kiest om rond te lopen in de school, kan je activiteiten uitvoeren met iedereen in de school: je kan gaan vissen, tuinieren, in een toernooi vechten, verschillende items en wapens kopen, dineren, koken, zingen in het koor, trainingen volgen en nog meer. Ook kan je verschillende verloren spullen vinden, die weer terug gegeven kunnen worden aan de hand van een cryptische beschrijving. Al deze dingen doe je om jouw Teacher Level, Support Level en de motivatie te verhogen. Je zal dus activiteiten moeten uitvoeren zodat je de vaardigheden van jouw personages weer kan verhogen. Het is ook interessant dat je leerlingen kan rekruteren van andere houses, zodat ze bij jou komen. Zie je een leuk personage dat niet bij jouw huis zit? Als je genoeg je best doen, kunnen ze ook bij jou in het team terecht komen. Je kan ook verschillende quests uitvoeren, maar dit zijn jammer genoeg erg simpele fetch quests: je krijgt een missie, je ziet de marking op de kaart, je rent er naartoe (of je kiest ervoor om te fast travellen) en je pikt het op: klaar. De school zelf is ook helaas niet boeiend genoeg, ook al kan je met veel personages praten. Wanneer je erachter komt dat je naar vrijwel elke ruimte kan teleporteren, zal je nauwelijks meer iets zien van de school. Het voelt daarom aan als een gemiste kans om het interactiever en boeiender te maken en je kan je afvragen waarom ze ervoor gekozen hebben om een hele school op te bouwen, terwijl dit alles ook gemakkelijk had gekund in menu’s.

Doordat er steeds activiteiten voorbij komen in de kalender, krijg je al gauw het ‘one more turn’-gevoel: je moet nog even les geven aan de studenten, nog even een battle uitvoeren, nog even de motivatie verhogen. Voordat je het weet ben je al weer drie uur verder en zit je vrouw je puzzelend aan te kijken waarom je dit vreemde, Japanse spel aan het spelen bent. De humor helpt daar ook niet bij, die typisch Japans is en ook lekker awkward kan zijn voor degene die hier nooit mee te maken hebben gehad, al kan ik gelukkig wel de charme ervan zien.

De kalender

Interessante gevechten

Ook de gevechten worden steeds interessanter: als je uiteindelijk door hebt hoe het spelletje werkt, ben je al gauw bezig jouw personages zo te ontwikkelen dat ze nieuwe aanvallen en vaardigheden krijgen. Je kan er ook voor kiezen voor andere classes te gaan, of om verschillende classes te combineren. Het voelt goed aan wanneer je iets nieuws leert en kan gebruiken op het veld. Het is tof om te zien welke cutscenes je krijgt te zien bij nieuwe aanvallen en hoeveel ravage ze kunnen uitvoeren. Je krijgt ook Battalions (die vreemd genoeg in de gevechten Gambits worden genoemd, precies wat ik bedoel met de verwarrende menu’s), een groep soldaten om elk personage waarmee je speciale aanvallen kan uitvoeren. Je hebt magiërs die speciale barrières kunnen opzetten of je verder kunnen laten lopen, boogschutters die op afstand het vuur kunnen openen, of bandieten die de vijand kunnen vastzetten op hun plek. Deze Gambit aanvallen heb je ook nodig om de schilden van monsters kapot te maken, zodat ze makkelijker te doden zijn. Het spel zal na eerste vijf uur nog steeds moeilijk zijn, maar zeker niet zo onvergeeflijk als in het begin.

Hoewel de animaties in de normale cutscenes zijn stijfjes, maar in de gevechten zijn ze boeiend en vloeiend. Elke aanval ziet er per personage uniek uit en ze veranderen ook als ze van class wisselen. Je ziet de soldaten met je meerennen en de wapens die je jouw personage hebt meegegeven en er wordt gevochten op terrein dat matched met de kaart waarop je vecht. De ongeduldige onder ons kunnen gevechten ook doorspoelen of zelfs skippen, zodat het allemaal wat sneller gaat.

Balansproblemen

Toch merkte ik na ongeveer 30 uur spelen een probleem in de balans: hoe moeilijk het begin is, zo makkelijk is de tweede helft. Personages die in het begin om de haverklap dood gingen, zijn niet meer dood te krijgen. Ze doen ongelooflijk veel schade, ontwijken elke aanval en voeren veel te vaak critical hits uit. Alois – mijn tank – is ‘maar’ level 34, maar in missies waar het aangeraden level op 40 staat, wordt er totaal geen schade aangericht bij hem en kan hij bijna elke vijand in één klap uitschakelen. Belangrijke personages in het verhaal die met veel bombarie worden aangekondigd, worden in één of twee klappen aan de kant geveegd. Zelfs mijn Black Mage schuif ik nu naar de voorgrond, omdat ik weet dat ze sterk genoeg is om klappen te vangen en genoeg schade terug te doen. Met mijn White Mage kan ik mijn teamleden van bijna de andere kant genezen, wat ook niet erg gebalanceerd aanvoelt. Daarentegen zijn de vijanden meestal niet de slimste en trappen ze in de meest simpele vallen, gebruiken ze geen healing spells en worden Gambits of Combat Arts -speciale aanvallen die sterk zijn, maar het wapen sneller kapot maken – nauwelijks gebruikt. Zet je sterkte personages naar voren, lok ze uit hun positie en vernietig de vijand de volgende beurt met alle vuurkracht die je hebt. Incidenteel ging er nog eens een personage dood, maar dat was meer vanwege mijn onoplettendheid dan om de slimme tegenstander. Het spel wordt daarbij ook makkelijker gemaakt doordat ze – gelimiteerd – kan terugspoelen. Houdt hierbij rekening mee dat ik niet heb gedaan aan grinden of dat ik een speciale guide heb gevolgd voor het ‘perfecte’ team. Ik speelde daarentegen wel op Normal, dus wellicht dat Hard een betere keuze is om te maken.

Al met al is Fire Emblem: Three Houses een bijzonder spel. Het heeft overduidelijke problemen en gebreken, maar het heeft zoveel charme dat je dit na een aantal uur vergeet. Het verhaal is boeiend, de personages zijn ontzettend interessant en leuk en de gameplay zelf is – op een paar gebreken na – diepgaand en verslavend. Doordat je verschillende huizen kan kiezen, andere personages kan rekruteren en je veel verschillende classes hebt die je bij elk personage kan toepassen, hoef je je geen zorgen te maken dat je het spel van kaft tot kaft al uitspelen. Ik had echter graag gewild dat er meer aandacht was gegeven op het grafische vlak en dat ze de balans in de tweede helft wat hadden verbeterd. Al met al kan ik het spel alleen aanraden als je een fan bent van het genre, of als je bekend bent met de franchise. Een interessant spel wat ik zeker zal blijven doorspelen, ook na deze review!
 

 
Uitgever: Nintendo
Ontwikkelaar: Intelligent Systems & Koei Tecmo Games
Releasedatum: 26 juli 2019
Platforms: Nintendo Switch
Speelduur: 60+ uur
 

Verslavend spel met de nodige gebreken

Fire Emblem heeft een aantal duidelijke tekortkomingen, maar heet genoeg charme door personages en de algehele stijl plus een verslavingsfactor die het spel redden. Een aanrader als je van het genre houdt of bekend bent met de serie, maar voor nieuwkomers zal de drempel op meerdere vlakken toch iets te hoog zijn.

7.9
Grafisch:
6
Herspeelbaarheid:
9
Gameplay:
8
Pure charme:
8.5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.