Reviews

Review: Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age

Ik denk dat bijna iedereen wel eens een dagdroom of fantasie heeft gehad dat hij of zij een held/heldin was. Het verslaan van een slechterik en de wereld redden, of het zijn van de uitverkorene. Ik als kleine knul had in ieder geval regelmatig dit soort heldhaftige gedachtes. Mijn fantasie leek in Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age bijna werkelijkheid te worden!

Rare verjaardag

Als zestienjarige is het noodzakelijk dat je, als inwoner van het kleine dorp Cobblestone, de berg verderop beklimt en bovenop de rotsformatie het Cobblestone kenmerkende gebed uitspreekt. Vanaf dat moment ben je een volwassene. De berg en zijn grotten zitten natuurlijk vol met monsters. Samen met je beste vriendin, Gemma, en haar hond gaan jullie deze uitdaging aan. Eenmaal bovenaan wordt je aangevallen door een grote roofvogel. Gemma dreigt van de berg te vallen en verdoemenis is nabij. Maar dan, hulp van bovennatuurlijke krachten. De vreemd-gevormde moedervlek op je hand geeft licht en er plotseling komt er onweer naar beneden. De roofvogel wordt getroffen en je kan Gemma weer in veiligheid brengen. Leuk allemaal, maar wat de hel. Mijn moedervlekken doen dit niet.

Fraai zicht.

In de intro cutscene wordt al duidelijk dat je niet bij je echte ouders woont in Cobblestone. Dus na dit voorval vertelt je ‘moeder’ wie je echt bent. Namelijk de ‘Luminary’, ofwel, de held die het kwaad zal verslaan. In de geschiedenis van Erdrea is dit eerder gebeurd. De held verslaat de Lord of Shadows, ook wel de Dark One genoemd. Hopla, je bent dus een held! Je moeder vertelt je dat de koning van de stad Heliodor je meer kan vertellen en je gaat dus op pad. Je komt daar aan, gaat naar het kasteel en zodra je zegt dat je de Luminary bent wordt je warm onthaald, je krijgt direct de mogelijkheid om de koning te spreken. Die oude knakker eens even vertellen dat ik de wereld kom redden. Koning Carnelian heeft echter andere plannen! Hij associeert de Luminary aan de komst van het kwaad en voor je het weet, heeft de riddermacht je in de kerkers gebonjourd. Zit je dan.

Op avontuur

Vanaf dan begint je grote missie. Ondanks dat de koning je een lastpak vindt, moet je nog steeds het kwaad verslaan. Aan jou dus vooralsnog de taak om op zoek te gaan naar bondgenoten en deze slechterik, in stijl. Wat me direct opviel bij het spelen van Dragon Quest, eigenlijk vanaf de eerste stappen die je kan zetten al, is dat het er onwijs goed uitziet. De wereld oogt super mooi, goed gevuld met bomen, gebouwen en rotsen en is klaar om ontdekt te worden. Zoals bij andere Dragon Quest games ook het geval is, is de wereld niet helemaal open. Je hebt gebieden waarin je ietwat  beperkt bent om te gaan en staan waar je maar wilt. Dit heeft mij echter geen enkel moment het gevoel gegeven dat het een kleine of beperkte omgeving is. 

Knokken als vanouds

Zoals we gewend zijn van een Dragon Quest titel zijn de gevechten turn based, wat inhoudt dat jij, je teamgenoten en de vijanden om de beurt een actie mogen uitvoeren. Dit past wat mij betreft perfect in de setting. Drie jaar geleden kwam Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and Blight Below uit, een ‘hack & slash’ game in het Dragon Quest universum. Dit was dus real-time combat en ondanks dat het vermakelijk was, past het niet goed bij Dragon Quest. Gewoon op je beurt wachten dus! Er is dit keer wel de optie om tijdens de gevechten met een geselecteerde personage rond de ‘arena’ te lopen. Het had verder geen invloed om je vijand van achter aan te vallen, maar het gevecht bekijken vanuit andere hoeken vond ik erg vermakelijk!

Een oppepper is altijd welkom.

En een beetje bezigheid tijdens de acties van je vijanden is ook zeker welkom. Mocht je het toch zo zijn dat je rake klappen krijgt, vrees dan niet. Eenmaal genoeg schade aangericht en klappen ontvangen krijgen je personages een oppepper. Deze ‘pep powers’ (zo heet het echt) geven een boost aan de krachten en vaardigheden van je personages en tevens een speciale aanval. In enkele gevallen kunnen deze aanvallen door het personage zeef worden uitgevoerd, maar over het algemeen zullen er twee of meerdere teamleden hun steentje moeten bijdragen aan het uitvoeren van deze speciale aanval. Ze zijn uiteenlopend, van een heal voor je hele team tot een duo aanval met enorme kracht. Het is leuk om te proberen te timen wanneer je personages de kracht van Pep krijgen en deze voor bijvoorbeeld een baas te bewaren. Doe je niks met je kracht, dan is na een tijdje wel weer weg.

Bende van ellende

In het begin van deze review heb ik al een stukje verhaal verteld en ik zal hier verder niet te veel op ingaan, want het is zo episch dat iedereen die dit leest het zelf moet ervaren. Dus koop het spel nu maar vast. Anyway, wat ook niet nieuw is, is dat je je team door de verhaallijn heen vanzelf ontmoet. Je teamleden zijn stuk voor stuk geweldig. Ze zijn goed geschreven en op het moment dat er iets met ze gebeurde vond ik het oprecht vervelend, leuk, stom of grappig. Over het algemeen heb ik dit niet zo snel met de overige personages, dus dat zijn zeker pluspunten. Ondanks dat het een toffe bende is, hadden ze wel wat beter mogen kijken/luisteren naar de voice acting. Iedereen praat erg brits. Het is kwalitatief wel oké, maar past voor mijn gevoel helemaal niet bij de setting en de personages. De stemmen uitzetten kan niet echt, hooguit het volume maar dat kijkt zo vreemd bij cutscenes. Er is ook geen japanse stem optie, want normaliter zit er bij een Dragon Quest game ook geen ‘voice acting.’

Eén team, één taak

Afijn, de stemmen wennen op zich vanzelf wel natuurlijk. Gelukkig kun je, op de stemmen na, wel aan je teamleden sleutelen! Dit in de vorm van de ‘Character Builder’, ofwel, een ‘skill tree’. Je hebt per personage een stuk of drie/vier richtingen waar je je personage in kan trainen, vaak een aantal verschillende wapens. Natuurlijk krijg je punten bij het stijgen van een level, waar je slim gebruik van moet maken. Natuurlijk kun je verwachten dat de vaardigheden later wat meer zullen kosten. Op deze manier kun verschillende wapens en tactieken proberen tijdens de vele gevechten. Of, als je niet persé het tactische er van inziet, je verandert het een en ander puur van de afwisseling.

 

Fabuleus

Wat betreft afwisseling, je hebt een breed arsenaal aan wapens waar je uit kan kiezen. Elk personage kan er wel een aantal dragen en zo kan je je hele speelstijl omgooien! De wapens zien er goed uit geven daadwerkelijk de indruk dat je vordert qua kracht. Aan het eind van het spel ben je dus eindelijk de bink die je aan het begin al wilde zijn! Je kan ook tijdens gevechten wisselen van wapen. Baal je dus van dat super grote bazen zwaard, geen probleem. Weg ermee en weer met je oude vertrouwde short sword aan de slag. Ook kenmerkend aan Dragon Quest is dat je personages er eigenlijk altijd wel hetzelfde uitzien. Je hebt best wel veel vette pakjes die voorbij komen, maar niks verandert eigenlijk je uiterlijk. Natuurlijk kun je, op z’n Japans, wel een kat/konijn/school outfit bemachtigen en je vrouwelijke collega’s hierin laten rondlopen. Tja. Ik gebruik ze wel, maar alleen omdat ik er sterker van wordt! Echt waar..

Kat in ‘t bakkie!

Het lijkt mij dus leuk om de unieke outfits van Dragon Quest ook daadwerkelijk op een personage te laten lijken, maar dit gaat denk ik nooit gebeuren. Gelukkig is dit niks waar ik écht mee kon zitten. Toch kreeg ik elke keer wel weer een buik kriebeltje als ik weer een nieuw item kon maken. Want ja, je maakt zelf je gear, deze keer. Tijdens een van je vele tussenstops bij de kampen die je in de wereld tegenkomt kun je gebruik maken van de ‘Fun Sized Forge’, een kleine schattige machine waar je wapens en armor kunt maken. Je maakt deze items door middel van materialen die je tijdens je reis verzameld. Er zit een kleine mini game bij, waarbij in zo min mogelijk slagen je wapen tracht te maken. Lukt dit niet, zal je wapen of pantser iets minder krachtig zijn. Doe je dit perfect, dan krijgt ie een +1, +2 of +3 bonus. Het beloont dus om je best te doen hier. Hoe verder je echter in het spel komt, hoe moeilijker het natuurlijk wordt om je item perfect te krijgen. Ook kun je je huidige wapens en pantser verbeteren. Is het eerder niet gelukt om iets perfect te krijgen, probeer je het gewoon nog eens!

Het houdt niet op!

Naast de ‘main quest’ zijn er nog een hoop extra dingetjes te doen in Erdrea. Er zijn een hoop mensen en monsters die wel een klusje voor je hebben. Kan variëren van een het bezorgen van een brief tot het verslaan van een bepaald monster en nog verder. Er zijn bijna 30 zijmissies die elk vermakelijk zijn. Leuk om zo nu en dan even wat afwisseling te hebben en vaak een goede kans om een dorp of gebied te verkennen. Je kunt ook op zoek gaan naar alle ‘mini-medailles’. Deze kleine beloning vind je in potten, tonnen of kistjes en als je er genoeg verzameld kun je er uiteindelijk verschillende items mee verdienen! Dit was voor mij al gauw een motivatie om elk hoekje, huisje en bosje te bekijken om te zien of ik er nog wat kon vinden. Ik heb gelukkig nog niet alles gedaan. Het is ook eigenlijk overdonderend om te zien. Square Enix heeft er in ieder geval een hoop liefde in gestopt. Wordt enorm gewaardeerd!

#1 in de serie

Geen genoeg kan ik van dit spel krijgen. Op een enkele keer na heb ik me ook geen moment geërgerd aan het spel, het is één van de beste games die ik de afgelopen jaren gespeeld hebt en voor mij zeker de beste Dragon Quest! Er is geen moment geweest dat ik me heb verveeld of dat ik bezig was met een gevecht of reis waarbij het aanvoelde als een verplichting of als een 'grind'. Ik ga de game zeker nog eens spelen en ik raad iedereen aan om 'm in huis te halen.

9.5
Gameplay:
9.8
Grafisch:
9.5
Verhaal:
9.6
Replay-waarde:
9.2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.