Reviews

Review: Dragon Ball Z: Kakarot

Dragon Ball Z Kakarot Gohan

We hebben de afgelopen decennia al tientallen Dragon Ball Z games voorbij zien komen; de populaire Budokai Tenkaichi-reeks, het RPG-achtige Xenoverse en meest recentelijk FighterZ. Een open wereld-game van Dragon Ball zijn we dus niet helemaal onbekend mee, maar zoals Dragon Ball Z: Kakarot het doet is toch net even iets anders.

Ka-me-haaa-meeee-haaaaa!!! 

Een hele hoop leeftijdsgenoten met mij samen, vermoed ik, zijn opgegroeid met de avonturen van Goku, Piccolo, Vegeta en Gohan. Ik stond als knaap van een jaar of zes op de bank naar m’n ouders “KAA-MEE-HAA-MEE-HAAAAAAAAAAA” te schreeuwen. Gelukkig voor hen kreeg ik het niet voor elkaar om een echte kamehameha te produceren. Maar niet iedereen is even bekend met het verhaal en de personages dus ik begin met een vlugge samenvatting. Het verhaal van Dragon Ball Z begint bij Goku, een sterke vent met een passie voor vechten. Deze passie voor vechten zit in zijn bloed; hij is namelijk een Saiyan. Dit kwade ras vernietigt normaliter beschavingen op planeten om zo planeten te kunnen verhandelen. Goku heeft echter een ongeluk gehad als kind waardoor hij zijn oorspronkelijke missie niet meer weet en leidt hierna een relatief rustig leventje.

Na enkele jaren vol gevechten met de Demon King Piccolo komt Goku in het gezinsleven terecht; hij krijgt een vrouw en zoon en geniet een rustig bestaan. Deze rust wordt echter omgegooid als zijn -voor hem onbekende- Saiyan familie op bezoek komt om de planeet op te eisen. Hier begint zowel de game als de gelijknamige animeserie.

Roleplaying Game Z

Dragon Ball staat voornamelijk bekend om z’n brute gevechten, heftig geschreeuw wat wel uren kunnen duren en de overdreven gespierde kerels met belachelijke kapsels. Op en top Japan! De meeste games die over de serie zijn uitgebracht stonden dan ook volledig in het teken van knokken en het maken van combo’s. DBZ: Kakarot pakt het hier iets anders aan. Er is absoluut geen gebrek aan geknok in de game, maak je niet ongerust. Zeker 50% staat in het teken van de gevechten, het leren van nieuwe aanvallen en proberen om je vijand zo over-de-top mogelijk aan te pakken. Maar er is meer. Bandai Namco heeft er een RPG-achtige draai aan gegeven om je nog meer de wereld van Dragon Ball in te trekken. Dit houdt in dat we personages mogen levelen en de wereld op eigen tempo en manier mogen verkennen. Zo is er veel te vinden; eten, verschillende grondstoffen, vijanden en een hoop zij-missies.

Deze zij-missies zijn echter niet van hele hoge kwaliteit en oogde voor mij als relatief onnodige opvulling en een manier om wat extra te trainen/grinden. De eerste paar missies die ik deed kwamen neer op snel wat heen en weer vliegen tussen twee punten en met iemand praten, of iemand redden van een groepje monsters/robots. Het feit dat het er in zit is natuurlijk leuk, maar ik was er snel klaar mee en deed het puur uit nood; ik had meer XP nodig, kwam nét wat Z-Orbs tekort of was opzoek naar wat onderdelen. Waar ik bij andere rollenspellen de oprechte behoefte had om tussendoor wat andere missies te doen was dat hier verre van het geval. Jammer, maar gelukkig bied de game genoeg hoofdmissies om dat op te vangen

Je loopt dit keer niet kleine stukjes van arena naar arena, of werkt jezelf omhoog door middel van menu’s. Nee. Er staat een grote wereld voor je klaar waarin je vrij bent om van alles te doen. De omgevingen uit de serie zijn supermooi nagemaakt; de rotsachtige omgevingen en de grote bossen komen goed tot z’n recht en zijn grafisch goed. Ook de personages zijn mooi nagemaakt, al hebben ze soms een glazige blik, voornamelijk tijdens het spelen. Je kijkt vooral naar de achterkant van een personage, waardoor de vreemde blik toch niet zo opvalt. Omdat nagenoeg al personages uit de serie kunnen vliegen, is dit de meeste voorkomende manier om je te verplaatsen in deze grote wereld. Je hebt ook de mogelijkheid om te fast travelen, zoals bij een RPG hoort. Ik vond het echter een genot om rond te vliegen. De bekende wereld verkennen vanuit de lucht is erg leuk om te doen en je bent vaak minstens zo snel op locatie. Tenminste, ik heb zelf een originele Playstation 4 met van die lange laadtijden.

Gelukkig hebben ze het vliegen wel iets interessanter gemaakt dan alleen op een knop drukken en een beetje sturen. Om men bezig te houden in de lucht is er een soort valuta in de lucht te vinden. Z-Orbs zijn overal te vinden en vormen vaak een route in de lucht, welke je al vliegend kunt volgen. Er is weinig uitdaging aan het verzamelen maar zorgt wel voor een leuke en nuttige bezigheid tijdens je vliegreis. De Z-Orbs zijn namelijk niet alleen maar zwevende ballen die jou vermaak bieden, neen. Deze ballen heb je namelijk voor een ander RPG-aspect; het upgraden en levelen van de personages.

aaaaaaaaaaaaaaAAAAAAAAAAAAAAAH

Een personage upgraden en van nieuwe aanvallen voorzien is ook niet helemaal nieuw in een Dragon Ball Z- of vechtgame, maar het lijkt hier wel iets beter te zijn uitgewerkt. Door middel van een handig, doch onoverzichtelijk bracket heb je de mogelijkheid om elk personage van extra krachten te voorzien, of om bestaande krachten te upgraden. Met onoverzichtelijk bedoel ik dat een bepaalde aanval een onlogisch pad volgt op het bracket; zo volg je een lijn naar benden, paar keer naar links en rechts en ben je plots bij een andere aanval. Vreemd om zo te volgen. Verwacht hier echter geen uitgebreide opties om de vechtersbazen tot in de puntjes van unieke upgrades te voorzien. Het zijn simpele ‘10% meer kracht’ aanpassingen.  Dit neemt echter niet weg dat het onwijs kan helpen om hier tijdig in te investeren, om zo nét dat extra beetje kracht te pakken voor dat lastige gevecht. Zodra je je aanvallen hebt verbeterd, of nieuwe hebt geleerd, kun je je palet wijzigen. Je kunt namelijk vier aanvallen bij je dragen, gekoppeld aan de standaard knoppen op je controller.

Gelukkig zijn er ook wat meer interactieve manieren van het trainen van je personage. Je vindt overal op de werelden trainingsplekken waar jij even met je fighter kunt mediteren. Je gaat dan ‘in gedachten’ een gevecht aan met één of meerdere tegenstanders waarna je een bepaalde aanval, of een hoger niveau voor een aanval leert. Omdat Dragon Ball Z zo vaak benoemd dat de personages aan het trainen zijn, zowel in-game als in de anime, is het leuk om dit op deze manier te doen. Het gaf mij een extra beetje immersie. Al was het wel vreemd om tegen ‘jezelf’ te trainen, door bijvoorbeeld met Gohan de training aan te gaan tegen een andere Gohan. Het trainen is echter wel voor het leren van een beperkt aantal technieken, dus je kunt niet non-stop jezelf sterker maken op deze manier.

Zoals ik eerder al benoemde kun je door missies en trainingen te volgen in level stijgen, welke per personage uniek is. Dit hoort natuurlijk bij een echte RPG, maar hier liep dat niet helemaal lekker naar mijn idee. Vecht je bijvoorbeeld met Gohan een tijdje tot hij level 13 is, en je kun ‘m door het verhaal daarna even niet meer gebruiken blijft hij op dat level hangen. Verhalenderwijs ‘traint’ hij wel zou dus aanzienlijk sterker moeten zijn. Mag je ‘m later weer gebruiken dan is hij nog steeds level 13 en kan het dus zijn dat je even moet trainen voor je weer kans maakt tegen de nieuwe vijanden. Dit kwam wat raar over, gezien op elk moment in het verhaal wel iets van training of vechten centraal staat. Vervelend genoeg moest ik op een aantal momenten direct beginnen met het vergaren van XP zodat ik qua levels weer bij de rest kon komen.

Fighter Z

Ah, aangekomen bij het echte werk. Hetgeen waar het bij Dragon Ball Z allemaal om draait: Vechten. En genoeg gevecht wordt er. Ongeveer het eerste wat je doet als je Dragon Ball Z: Kakarot opstart en een nieuw spel begint is knokken. Na een stukje voortgang qua verhaal, opnieuw knokken. Niet veel la- vechten. Mijn behoefte om met de Dragon Ball personages het gevecht aan te gaan werd me meer dan bevredigd, al helemaal omdat het volgens het originele verhaal gaat. Vegeta oogt natuurlijk in het begin als slechterik, dus om de besturing over hem te krijgen was voor mij extra tof (helemaal niet omdat ik fan ben).

Wat me opviel bij de vele gevechten is dat je niet in een of andere arena terecht komt als je een vijand tegenkomt, zowel in de open wereld als tijdens het verhaal. Je gaat eigenlijk op de plek van tegenkomen aan de slag. Daarnaast is het gebied waar je kunt vechten enorm! Je hebt alle ruimte om even weg te vliegen zodat je kunt power-uppen, of omdat je bijna verslagen bent en een senzu bean achterin de keel moet drukken. Deze vrijheid beviel me erg goed, je kunt hierdoor leuk gebruik maken van de omliggende bergen om je tegenstander tegenaan te gooien. Helaas is niet alles koek en ei en heb ik toch wat afgevloekt. Omdat ik soms genadeloos hard in elkaar ben geslagen, maar ook om een aantal technische mankementjes.

Voor het gemak ‘target’ het spel automatisch de vijand, waardoor deze altijd in je vizier. Is met een simpele tik van het rechterpookje wissel je van tegenstander maar ik heb de ervaring gehad dat dit soms vanzelf ging. Rete irritant natuurlijk als je in een gevecht tegen drie man zit, je even 1-op-1 gaat en je plots een andere kant op kijkt en slaat omdat daar toevallig een ander is. De klappen die je daarna in je rug krijgt doen extra pijn. Snel weer terugschakelen is goed te doen, maar het haalt je uit flow. Verder kun je ervan uit gaan dat het haar van de vele vechters weer vaak van kleur wisselt en zelfs wat groeit.

Té veel

Ik gaf in het begin al even aan dat het vechten toch wel de helft van je bezigheid is, waar je het andere deel van je tijd bezig bent de vele aspecten van een rollenspel. Bandai Namco probeert je op een hoop verschillende manieren te ondersteunen tijdens je missie. Naast het levelen en trainen van aanvallen zijn Soul Emblems en eten van groot belang. Zoals in de meeste anime series wordt eten vaak op een overdreven manier afgebeeld, met tientallen kommen die door een enkel persoon zijn verorberd. Zo ook in Dragon Ball Z: Kakarot en je kunt hier goed gebruik van maken. Door opzoek te gaan naar ingrediënten en deze bij een voedselkraam, of bij Chichi, samen te voegen kun je fantastische maaltijden samenstellen. Naast dat niets beter is dan een eigen gekookt maaltje van Chichi krijg je ook een bepaald effect van het eten.

Je kunt voor enkele minuten een boost krijgen op bijvoorbeeld je levenspunten of je Ki, wat gelijk staat aan stamina. Het wordt dus aangeraden, en ik heb hier goed gebruik van gemaakt, om je vooraf voor te bereiden door verschillende maaltijden klaar te maken. En zeg nou zelf, het klinkt toch leuk om tijdens je epische gevecht effe een hapje hete curry te nemen? Mijn eigen beeldende denkwijze maakte hier in ieder geval een leuk plaatje van.

Een laatste ‘Rollenspel onderdeel’ wat ik nog wil benoemen zijn de Soul Emblems. Toen dit werd uitgelegd heb ik wel even gezucht. Nóg een onderdeel die een statusboost geeft. Het wordt zo een beetje veel van het goede en komt wat geforceerd over (niet specifiek de Soul Emblems, maar het geheel).  Ik leg je uit wat het inhoudt. Soul Emblems krijg je van de vele mensen die je tegenkomt tijdens het spelen. Deze emblemen zijn onderverdeeld in een aantal categorieën en elk personage heeft z’n kracht op een ander stukje liggen. Zet je bijvoorbeeld veel emblemen in met de focus op voeding, dan krijgen de maaltijden die je eet nog meer bonus. Om hier goed gebruik van te maken wordt er wel van je verwacht dat je actief op zoek gaat, wat resulteert in het volgen van de verhaallijn en het doen van de ietwat basale zij-missies.

Verdict

Bandai heeft een leuke draai gegeven en de normaal gesproken op vechten gefocuste Dragon Ball-games. Ook brengt het doorlopen van de verhaallijn heel veel nostalgie met zich mee en het is onwijs tof om zo de anime opnieuw te beleven. Op wat mankementjes na loopt ie ook erg goed, zowel op console als op PC (waar ik ‘m stiekem ook even op getest heb). Er is nog meer dan genoeg verhaallijn in het universum van Dragon Ball Z beschikbaar dus ik zie zeker een mogelijkheid voor DLC! Hopelijk wel met wat minder opvulling en meer focus op de belangrijkere onderdelen zodat het nóg beter wordt.

Supertof, maar gedragen door nostalgie

Anime-games zijn voornamelijk gericht op een bepaald publiek. Lang niet iedereen zal zich kunnen vermaken met zo'n game die zich heftig op vechten en schreeuwende mannen focust. Een game als deze leunt daarom ook erg op nostalgie, waardoor andere onderdelen soms wat in het niet vallen. Gelukkig is Dragon Ball Z voor mij een serie die puur op nostalgie al enorm weet te slagen.

7.8
Grafisch:
7
Gameplay:
7.8
Verhaal:
8.5

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.