Reviews

Review: Code Vein

Code Vein review

Jazeker, dames en heren, het gaat zo’n review worden. Code Vein is namelijk een erg interessant geval. Aan de ene kant is het duidelijk geïnspireerd door Dark Souls, maar aan de andere kant doet het een aantal zaken helemaal op zijn eigen manier. Vandaar dat het in deze review haast onmogelijk is om Code Vein niet te vergelijken met From Software’s bekende reeks. Zie dit echter niet als kritiek op het spel, aangezien Code Vein aan het einde misschien wel een aanrader zal blijken.

Ik heb vaak aan mensen uit moeten leggen wat Code Vein nu precies is. Vaak zei ik dan; ‘Dark Souls met een anime-sausje”.  Het lijkt er echt op dat Bandai Namco zei; ‘laten we eens een Dark Souls-game maken die daadwerkelijk Japans lijkt’. De anime-elementen zijn dan ook overduidelijk. De personages hebben opvallende kapsels, ze maken geluidjes bij iedere gezichtsuitdrukking en haast alle vrouwen hebben borsten groter dan struisvogeleieren.

Waar gaat Code Vein precies over? Dark Souls-games hebben altijd een apart soort verhaalvertelling gehad. Zij maken gebruik van omgevingen en achtergronddetails om hun verhaal te vertellen. Code Vein pakt het op een iets traditionelere manier aan. We spelen in een post-apocalyptische wereld. Deze is ten onder gegaan door een vampierplaag. Het spel maakt gebruik van alle bekende onderdelen van vampiermythologie, maar gebruikt nooit de alledaagse termen. Vampieren worden bijvoorbeeld Revenant genoemd. Door bloedtekort kunnen zij in echte monsters veranderen genaamd The Lost. Dit zijn de gevarieerde vijanden die je tegen zal komen.

Code Vein

Af en toe knikken

Door een oorlog met de zogeheten Parasites en diens Queen is de wereld nog maar dunbevolkt. Revenants, Lost en een handjevol mensen struinen nog hopeloos rond in een verwoeste wereld. Echter is dit slechts de setting van het spel, het verhaal ervan zit anders in elkaar. Jij speelt namelijk als een (zo goed als) stille hoofdpersoon die ook Revenant is. Hij wordt ondergebracht bij een ondergedoken clubje Revenants die probeert het bloedtekort op te lossen. Zij willen dit doen door de bron van bloed (de zogeheten Blood Beads en de Blood Springs waar ze aan groeien) te onderzoeken. Zo zou de dorst van de Revenant opgelost moeten kunnen worden. Dit willen ze doen door vredig samen te werken met mensen.

Ik heb een probleem met dit verhaal. De persoon als wie wij spelen wordt namelijk aangeduid als de uitverkorene die de wereld gaat redden. Hij/ zij is namelijk in staat om door de zogeheten miasma te lopen; een mist die normale Revenant niet kunnen verdragen. Veel zijpersonages kunnen er daarom niet over ophouden waarom het spelerpersonage zo speciaal en geweldig is. Dit maakt het extra jammer dat dit personage nooit zijn mond open trekt. Hij staart vaak leeg voor zich uit knikt hooguit af en toe om te communiceren. Het werd haast lachwekkend om te zien hoe iedereen zo enthousiast werd door hem.

Code Vein

Mistles

Het is natuurlijk mogelijk dat het personage dat jij speelt niet de hoofdpersoon is van het verhaal. Spellen als I Am Setsuna doen dit bijvoorbeeld ook. Maar dan blijft het wel raar dat andere personages deze persoon blijven ophemelen. Het vooruitbewegen van het plot wordt dan vooral gedaan door de zijpersonages. Je leert zelfs meer over hun achtergrondverhalen, zo scheef lijkt de focus te zijn wie nou het interessante personage zou moeten zijn. Dit gebeurd middels Memory Echo’s; aparte levels die alleen bestaan om verhaalinformatie te geven aan de speler. Daarom noem ik deze levels expositiemachines. Vanwege deze redenen vind ik dat het verhaal van Code Vein het zwakste element.

De gameplay van Code Vein is een stuk sterker. Je rent rond in diverse omgevingen, rust uit bij Mistles (hun versie van Bonfires) en probeer te overleven tegen een enorme berg vijanden. Daarnaast levert iedere dode vijand jou punten op waarmee je kan levelen, wapens, armor en andere spullen kan kopen. Hier gaan we echter wel verschillen ontdekken met Dark Souls. In Code Vein neem je namelijk altijd een AI-partner mee. Zij vechten aan je zijde. Hun AI is erg sterk. Ze gaan vijanden verstandig te lijf, helen jou op de juiste momenten en geven zelfs advies. Na een paar minuten ging ik hen al als belangrijke metgezel zien. Ik weet zeker dat Code Vein een stuk uitdagender was geweest zonder hen.

Ontzettend uitgebreid

De game compenseert dit echter door hele nauwe omgevingen voor te schotelen. Vaak raak je dan opgesloten met je vijanden, waardoor hun aanvallen ontwijken lastiger wordt. De vijanden komen bijvoorbeeld ook vaker in groepen dan dat we in Dark Souls zien. Hierdoor raak je nog wel eens gescheiden van je partner in een druk gevecht. Code Vein’s metgezellen zijn absoluut nuttig, maar dat wilt niet zeggen dat het daardoor een makkelijk spel wordt.

Een speciale vermelding wil ik ook maken van het character customization scherm. Deze is namelijk ontzettend uitgebreid. Wie weet stoot het zelfs Saints Row 2 van de troon. Je personage kan bijvoorbeeld zelfs twee hoeden dragen; de ene bovenop de andere. De opties voor gezicht, haar, kleding en dergelijke zijn verder schrikbarend hoog. Je kan achteraf je uiterlijk ook nog eens aanpassen. Fans van uitgebreide character customization zouden Code Vein haast alleen daarvoor al in huis moeten halen.

Vijanden jouw bitch maken

Wat je ook kan blijven aanpassen is de class die je hebt. Code Vein noemt ze Blood Codes, waarmee je van stats kan wisselen. Denk hierbij aan namen als Fighter, Ranger, Caster, Beserker etc. Naast de verandering van stats heeft iedere Blood Code ook zijn eigen Gifts. Gifts zijn speciale aanvallen of buffs die je kan uitvoeren in je gevechten. Ik moet zeggen dat ik daar persoonlijk weinig gebruik van gemaakt heb. Ik was gelukkig met mijn Fighter class en het constant upgraden daarvan. Echter is dit meer te verwijten aan mijn persoonlijke speelstijl dan aan de kwaliteit van Code Vein.

Er zijn hier en daar nog wel wat kritiekpunten. Ik ben over het algemeen positief gezind over de omgevingen van het spel. Ze zijn gevarieerd en hebben vaak hun eigen soort vijanden. Ik was dan ook elke keer weer enthousiast toen ik een nieuw gebied kon verkennen. Deze vertakken echter wat minder dan in Dark Souls. Er zijn duidelijke stop- en startpunten waarbij je op bepaalde momenten een nieuw gebied mag betreden. Daarmee is het wel fijn om naar oude gebieden te gaan, waar jij een te hoog level voor hebt, en alle vijanden jouw bitch te maken.

En ander kritiekpunt is de overgang tussen onderdelen van jouw thuisbasis. In de buitenwereld verzamel je vaak Loss Shards die jouw extra punten geven. Echter kan je items in de thuisbasis alleen inzetten in het trainingsgedeelte. Soms heb ik in de winkels van de thuisbasis, voor wapens en harnas etc., net niet genoeg punten. Als ik dan een loss shard zou willen gebruiken, moet ik eerst naar het trainingsgedeelte overschakelen, om vervolgens loss shards daar te gebruiken en weer terug te moeten schakelen naar de winkels. Het is een omslachtig proces dat Bandai Namco er wel uit mag patchen.

Stijgt er bovenuit

Al met al is Code Vein een leuke ervaring. Vaak voelde ik in het dagelijks leven de neiging om weer verder te spelen. Het is een duidelijke Souls-kloon, maar weet dankzij een paar goed uitgewerkte veranderingen boven de gemiddelde Souls-kloon uit te stijgen.

7
Gameplay:
8
Verhaal:
5
Omgevingen:
7
Hoeveelheid content:
8

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.