Ys: Monstrum Nox

Review: Ys: Monstrum Nox – Actievol vermaak voor de doorgewinterde fan

Mis dit niet Reviews

Er zijn zo veel populaire gamereeksen uit Japan dat we soms het spoor een beetje bijster zijn. Naast Final Fantasy en Dragon Quest zijn er namelijk nog een hoop toffe series te vinden; zoals Ys. Ys heeft namelijk al een behoorlijke reeks games op naam, met sinds afgelopen week de nieuwste toevoeging: Monstrum Nox. Ik mocht er vast mee aan de gang en heb goed kunnen pijlen of het een waardige toevoeging is aan deze langlopende gamereeks.

Het eerste spel in de Ys-series kwam al uit in 1987. Ze mogen zichzelf dan ook wel terecht een langlopende serie noemen als je het mij vraagt. Sinds het begin van het Ys-tijdperk volgen we ook hetzelfde personage: Adol Christen. Deze “boef” weet zichzelf continu in de nesten te werken, maar zich daar ook weer op spectaculaire wijze uit te krijgen. Zo ook in dit nieuwe deel: Monstrum Nox.

Adol en zijn makker Dogi komen aan in de stad Balduq, wat voorheen in zijn geheel gebruikt werd als gevangenisstad. De aankomst gaat echter iets minder soepel dan het duo had gehoopt. Er is schijnbaar wat stennis getrapt en de verschillende milities zijn op zoek naar de schurken; de beruchte Monstrum. Wat blijkt nou, Adol heeft voor dusdanig veel problemen gezorgd in zijn verleden dat ook hij hier gezocht wordt. Een aantal militairen met een “gezocht”-poster komen verhaal halen en met wat foute antwoorden beland je zo in de gevangenis. En dat, mijn beste lezers, is natuurlijk niet best. De beruchte gevangenis waar je terecht komt is schijnbaar zo uitgebreid dat zelf een deel van de bewakers niet weet waar alle gangen naartoe leiden.Ys: Monstrum Nox

Nu is het zo dat Adol zich niet zomaar overgeeft aan zijn noodlottige arrestatie. Met een handig verkregen vork breekt hij zo uit zijn cel en kan de ontsnapping beginnen! Echter komt hij tijdens zijn missie een onbekend en onverwacht iemand tegen; Aprillis. Dit duistere figuur schiet met een speciale gun een roodgloeiende kogel door z’n bakkes heen en ineens heeft Adol een berg nieuwe krachten, ander haar en een wapen dat hem goed van pas komt.

Ons mooie avontuur begint hier pas echt, nadat Adol zijn nieuwe berg krachten heeft gekregen. Hij komt in de loop van de daaropvolgende dagen erachter wat hij precies is geworden en dat hij er niet alleen voor staat, maar dat hij nu officieel onderdeel van de Monstrum is. Net als zij draag jij nu ook de vloek van een Monstrum. Je kunt de stad niet meer verlaten.

Knokploeg

Elk van de Monstrum ziet er in het echte leven wel heel anders uit dan in zijn of haar speciale vorm. Adol krijgt bijvoorbeeld rood haar, andere kleding en wat veranderingen op zijn gezicht. Zo ook de andere personages. Door het verhaal heen kom je de verschillende teamgenoten tegen en zij zullen je dan ook helpen tijdens je avontuur. Je stelt uiteindelijk je team samen en probeert daarbij te bedenken welke combinatie het beste werkt. Ieder personage heeft natuurlijk zijn eigen skills en speciale vaardigheden. Het is voor mij altijd een leuk puzzeltje om uit te vogelen welke eigenschappen je goed kunt combineren om zo een onverwoestbare kracht te worden. Het gaat altijd vanzelf, maar ik eindig nagenoeg iedere keer met de nadruk op óf sluipen en snelle kills, óf op een tank-team, waarbij je als een spons oneindig klappen kunt opvangen. Het is moeilijk uit je comfortzone te komen!

Ys is een echte JRPG, en bij zo’n echte JRPG hoort wat mij betreft een mooi palet aan animepersonages. Je vindt dan ook alle stereotypes terug: een verlegen meid die veel meer kan dan ze denkt, de stoere guy die met iedereen wilt knokken om maar te laten zien dat ie sterk is, het stille figuur wat stiekem extreem sterk is en natuurlijk een soort moederfiguur. Iedereen die wel eens anime heeft gekeken zal dit  herkennen. Het is een goeie formule naar mijn menig, want het werkt al jaren goed en zorgt altijd voor leuke dynamiek in een groep.

Ys: Monstrum Nox

De JRPG-elementen

Ondanks dat de type personages weinig vernieuwend zijn, zorgt het unieke verhaal er wel voor dat dit niet storend is. Ik had continu de drang om door te gaan met het verhaal om te zien hoe het ontknoopt, wat ons nog meer staat te wachten en om te bedenken wat misschien wel de grote plottwist zou kunnen zijn. Jij als Adol vordert ook behoorlijk, net als het team wat je samenstelt. Net als bij de meeste RPG’s verzamel je tijdens het doen van missies en verslaan van monsters de zogenoemde experience points . Na een tijdje stijg je een level en speel nieuwe eigenschappen en krachten vrij! Elk personage heeft in dit geval de mogelijkheid om een viertal speciale aanvallen bij zich te hebben, allemaal goed passend bij het type jager. Het is leuk om hier mee te experimenteren en om ze goed te combineren.

In de loop van het verhaal verkrijg je een soort herberg, wat als hub voor jou en je Monstrum zal fungeren. Hier kun je missies starten, rusten met je teamgenoten en andere hulp, praten en je voorbereiden op je volgende avontuur. Een groot gedeelte van deze voorbereiding draait om het bereiden van eten. Dit hebben we inmiddels al vaker voorbij zijn komen in soort gelijke games, maar maakt het daarom niet minder leuk. Tijdens je avonturen verzamel je ingrediënten, of je gaat als normale burger naar de markt voor je groentes. Geef de boel aan de flamboyante herberg manager en hij maakt er een mooi baksel van, welke je van verschillende effecten kunnen voorzien. Vervelend is wel, als je op een moeilijkere graad speelt en je vangt ook wat meer klappen, kan het zijn dat je een 8-gangen diner achterin je keel duwt tijdens het knokken. Lastig als je net een uur hebt staan koken en je bent er met 2 minuten doorheen.

Naast het eten speelt je uitrusting ook een belangrijke rol. Het eerste zwaard dat je krijgt doet een aantal uur later net zoveel schade als een brievenopener, en je bepantsering werkt niet veel beter meer dan een natte boterham. Gelukkig krijg je genoeg mogelijkheden om mineralen te delven, waar je zelf (met behulp van uitstekende smidse) stevige nieuwe wapens en bepantsering kunt maken. Allemaal vanuit de kroeg! Dat kan toch bijna niet beter.

De tussenwereld

Natuurlijk is het hartstikke leuk, zo’n groep met uitzonderlijke makkers, maar daar hoort natuurlijk wel een beetje actie bij, toch?! Wees in dat geval gerust, want actie kom je meer dan genoeg tegen in Monstrum Nox. De Monstrum zijn namelijk een soort van jagers, al doen ze dit niet op de gebruikelijke manier. Naast de normale wereld is er namelijk een soort tussenwereld, voordat je de overstap zou maken naar het hiernamaals. Deze tussenwereld wordt ook wel de Grimwald Nox genoemd. Dit domein wordt overspoelt door monsters van alle soorten en maten. Soms glippen ze zelfs door de flinterdunne scheiding naar de normale wereld, waardoor de mensen in gevaar komen. Dit is waar jullie clubje in actie komt.

Zo nu en dan worden jullie opgeroepen door Aprillis, de leidster die mensen neerschiet om ze te rekruteren, om te verzamelen in de Grimwald Nox. Aan jullie vervolgens de taak om de enorme hordes met monsters uit de weg te ruimen. De monsters komen in een aantal aansluitende golven op je af. Je krijgt dus niet de tijd om even uit te rusten, maar moet na de eerste tientallen monsters snel weer door . Deze monsters hebben, naast jou oppeuzelen, het doel om de zogenoemde Sphene te breken. Deze mysterieuze pilaar beschermt de scheiding tussen normale wereld en Grimwald Nox, wat dus van groot belang is. Eerlijk gezegd waren dit redelijk saaie gevechten. De monsters komen in grote groepen op je af en het wordt op dat moment eigenlijk een hoog gehalte ‘knoppen rammen’. Je focussen op één monster heeft geen zin, want je teamgenoten beginnen er ook als een stelletje barbaren op in te beuken. Dus doe je maar mee! Er komt op dat moment weinig tactiek meer aan te pas. Je slaat er op los tot je bij de laatste golf komt, waar een soort eindbaas verschijnt, en je hebt de mensheid weer even gered van de ondergang. Fijn natuurlijk, maar ik haalde er na twee of drie keer weinig voldoening meer uit.

Ys: Monstrum Nox

Hierdoor ben ik helaas wel vaker gesneuveld dan ik zou willen. Door minder op te letten tijdens de hordes aan monsters kun je behoorlijk klappen vangen, als je niet tijdig ontwijkt. Hier komt ook een van mijn grotere frustratiepunten voor de game vandaan: het is raar gebalanceerd. Ik ben niet vies van uitdaging en vaak (eindbaas)gevechten opnieuw te moeten proberen. Ik vind het echter wel immens frustrerend als ik tig keer iets moet herhalen door een slechte balans. Zo vond ik dat je akelig weinig items kunt vinden om jezelf te helen, dus het koken is echt een must vooraf, wat natuurlijk vanzelf wel went. Maar gezien bepaalde items in de gebieden waar je veel vecht maar voor 100 hit points (levenspunten) kunnen helen, tegen de al gauw 3000 die je hebt, heeft het al snel nauwelijks nog effect. Tel daar bij op dat de meeste grotere vijanden al snel 500/600 schade per klap toedienen en je bent meer in je menu bezig om blokken kaas weg te kauwen dan te vechten. Zet je het spel op een eenvoudigere stand, wat ook gewoon kan, dan kun je de controller net zo goed aan je slapende kat geven. Je gaat er dan namelijk wel weer erg eenvoudig doorheen. Afijn, een beetje prutsen met de instellingen en je inhouden om je controller niet tegen de muur te slingeren nemen we maar voor lief.

2021 of 2011

Inhoudelijk is Monstrum Nox hartstikke vermakelijk. De stad is goed vormgegeven, het verhaal is naar mijn idee erg interessant en de personages zijn leuk. Ik moest alleen wel even goed kijken, vaker dan ik zou willen, of de game niet heel per ongeluk tien jaar oud is. En waarom denk moest ik daar dan zo op letten, hoor ik jullie denken.

Dat leg ik jullie wel even haarfijn uit. De game is als eerste haarscherp, met de resolutie is absoluut niets mis en ik had geen last van pixels tellen op mijn grote TV. Maar, als je kijkt naar de graphics van de game, en een aantal onwijs knullige, technische probleempjes, zat het lang niet allemaal even snor. Het spel had op grafisch gebied net zo goed op de Playstation 3 uit kunnen komen. Gebouwen, ook ronde onderdelen, zijn veelal hoekig met slechte en onduidelijke details. Het is een enorme stad, je kunt van hoge gebouwen kijken en je kunt het bijna wel een metropool noemen, maar er lopen pakweg 40 mensen rond. Ik weet niet of je wel eens op een gemiddelde doordeweekse middag in een grote stad bent, maar daar lopen ten alle tijden wel iets meer mensen rond.

Ook rijen met gewassen op een van de akkers bewegen allemaal op exact dezelfde manier, met precies dezelfde takjes. Een mooi gevalletje kopiëren / plakken. Nu verwacht ik niet van elke game dat ze de grafische standaard van een God of War of Red Dead Redemption 2 halen, maar eigenlijk is dit anno 2021 ook niet helemaal goed te praten.

Ys: Monstrum Nox

Een ander onhandig (maar ook wel grappig) punt is de (gebrekkige) voice acting. Met de stemmen tijdens cut scénes is helemaal niks mis, zowel de Japanse als de Engelse stemmen zijn supergoed ingesproken. Waar ik eigenlijk op doel zijn de loze woorden die Adol spreekt tijdens normale gesprekken. Zodra jij een reactie kiest tijdens een gesprek wilt het nog wel eens voorkomen dat hij alleen “Yeah”, “Hm hm” “Alright” zegt. Dit kan best vreemd overkomen, gezien de vragen nagenoeg nooit een antwoord op die manier vereisen. Je overlegt wel eens over plannen hoe nu verder, en dan krijg je zoiets: “Dus Adol, hoe denk jij dat we het beste de gevangenis kunnen infiltreren?” Waarom onze protagonist enkel “Hmm hm” zegt en iedereen vervolgens onder de indruk is. Laat die nietszeggende stukjes voice acting dan weg.

Verdict

Er zitten zeker wat verbeterpunten in en zaken waar ik absoluut niet van begrijp dat het anno 2021 nog in een game kan komen. Desondanks heb ik elke keer, en nog steeds, Ys: Monstrum Nox met plezier opgestart om de avonturen van Adol verder te ontdekken. Hij past goed in de reeks thuis, waar alle Ys-games van een goede moeilijkheidsgraad zijn voorzien. Ik denk dat ze met Monstrum Nox zeker goed op weg zijn om nóg betere nieuwe games in de reeks te maken. Ik zie dit gewoon als een stap in de goede richting, waar vooral fans van de reeks blij mee zullen zijn.

Tagged

Review Overview

Gameplay 85 %
Grafisch 59 %
Verhaal 80 %
Binnen het genre 76 %
Summary
Vooral de fans van de Ys-reeks zullen van de game kunnen genieten. Het is voor hen een toffe toevoeging. Voor de nieuwkomers binnen het JRPG-genre kan ik me niet voorstellen dat het, anno 2021, een geweldige indruk achter laat.
75
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de Switch, PC en Playstation 4. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.