Reviews

Review: Xenoblade Chronicles Definitive Edition

Xenoblade Chronicles, Nintendo, Nintendo Switch

Veel Switch bezitters kennen de zeer populaire RPG Xenoblade Chronicles 2, echter zijn voorganger is een stuk minder bekend. Deze kwam acht jaar geleden uit op de Wii en was toen maar beperkt beschikbaar. Nu heeft Monolith Soft een remaster uitgebracht met een hoop interessante verbeteringen. Of het de moeite waard is deze klassieker op te pakken, lees je in deze review!

Bionis vs Mechonis

Het verhaal van Xenoblade Chronicles draait om de blondharige monteur Shulk. Voor veel spelers zal Shulk bekend voorkomen, aangezien hij als vechter te kiezen is in Super Smash Bros Ultimate. Shulk woont in kolonie die gebouwd is op de voet van een dode titaan, genaamd de Bionis. Eeuwen geleden vocht deze met een andere titaan, de Mechonis, maar door een gelijktijdige slag van hun zwaarden werden ze beide gedood. De mensen op Bionis, ook wel bekend als Homs, zijn in een langdurige strijd verwikkeld met de Mechons. Dit is het mechanische ras dat afkomstig is van de Mechonis. De Mechons zijn een zeer genadeloze transformer-achtige tegenstander, maar gelukkig bestaat er een wapen dat de redding van de Homs kan betekenen.

Xenoblade Chronicles

Monadohhh

Shulk bezit namelijk een zwaard dat door het pantser van de Mechons kan slaan. Dit zwaard staat bekend als de Monado en bezit krachten die Shulk tijdens zijn avontuur zal leren ontketenen. De belangrijkste kracht is die van het voorspellen van de toekomst. Door hier gebruik van te maken probeert Shulk de levens te redden van zijn vrienden. Echter voordat Shulk leert hoe hij met deze kracht om moet gaan verliest hij een dierbaar persoon. Dit zet hem op een wraaktocht richting Mechonis en reist hij door de gebieden die verspreid liggen over de titanen. Bijgestaan door zijn jeugdvriend Reyn ontmoet hij gedurende dit avontuur veel kleurrijke figuren en rassen. Waarvan een aantal zich zullen aansluiten als trouwe handlangers.

Art(s) of fighting

Tot zover het verhaal zonder spoilers van Xenoblade Chronicles Definitive Edition. Voor het grootste gedeelte van de tijd zal je of door het landschap hollen met Shulk en co, of je bent aan het vechten met lokale fauna of Mechons. Het gevechtssysteem in Xenoblade lijkt erg op wat we gewend zijn van MMORPG’s. Dat wil zeggen: Je valt automatisch aan en bent voornamelijk verantwoordelijk voor welke speciale krachten je in wil zetten. De plek waarvandaan je die krachten, of ‘arts’, gebruikt is tevens cruciaal. Zo zijn er aanvallen die het meest effectief zijn tegen de zijkant of achterkant van een vijand. Door een uitroeptekentje boven het arts-icoontje weet je welke het beste is om te gebruiken. Dit is overigens een verbetering van de Definitive Edition op de voorgaande versie(s), waar je nog moest raden of je op de juiste plek stond.

Xenoblade Chronicles

Chain attack

Door de arts aanvallen op de juiste plek te gebruiken vul je de chain-gauge (ketting meter). Hierdoor kan je met je hele team een ketting-aanval inzetten. Naast zorgvuldig de beste aanval per personage te kunnen kiezen kan je ook drie opvolgende arts aan elkaar rijgen die de vijand tijdelijk bewusteloos maakt. Om deze reden is het belangrijk dat arts uitkiest die passen bij je teamopstelling. Verder kan Shulk zoals eerder vermeld dankzij de Monado in de toekomst kijken. Hierdoor kan je aanvallen van de vijand anticiperen en ze verhinderen door je teamleden te waarschuwen. Al met al ben ik erg te spreken over de combat. Het is even wennen, maar zodra je het onder de knie hebt, is het erg afwisselend en spannend.

Genoeg te doen

Naast de gevechten liggen er veel verzamelobjecten verspreid door de verschillende gebieden. Deze kan je per gebied sparen en ontgrendelen uitrusting en edelstenen om je team te versterken. Ook krijgt Shulk een visioen bij bepaalde collectibles als die in de toekomst belangrijk zijn. Verder zijn de meeste side quests over het algemeen ‘zoek een bepaald voorwerp’ of ‘dood een aantal beesten’. Het voordeel is wel dat je zelden hoeft terug te keren naar de quest-gevers om ze te af te ronden. Hierdoor kan je makkelijk meerdere side quests aannemen zonder continu van het hoofdpad te moeten afwijken. Ook zijn er speciale locaties waar je teamleden een hart-tot-hart kunnen houden. Het ‘actieve’ team bestaat uit drie personages en deze drie zullen door samen te vechten hun affiniteit voor elkaar verhogen. Door dit te verhogen verdien je affinity coins waarmee je bepaalde krachten kan koppelen tussen teamgenoten. Kortom, door een gesprek te houden op de hart-tot-hart locatie groeit die affiniteit nog meer zodat je nog meer krachten kunt koppelen.

Beter in HD

Grafisch gezien is Xenoblade Chronicles Definitive Edition een uiterst geslaagde remaster. Ook al heb ik het origineel zelf nooit gespeeld, op Youtube staan al een hoop vergelijking video’s. Naast dat het uiteraard in HD is, zijn de textures een stuk levendiger en gedetailleerder. De stijl van de personages is typisch anime-achtig en de werelden hebben een afwisselend en kleurrijk palet. In handheld modus ziet alles er wel een stuk minder gelikt uit, wat jammer is, maar niet vreemd voor een game van dit kaliber. Ook is de actie wat lastiger te volgen tijdens grote battles ten opzichte van de docked modus, omdat de resolutie een stuk lager is. Over het algemeen komt het uiterlijk van de game vooral neer op smaak, want als je van deze stijl houdt dan is dit gewoon een hele knappe JRPG.

Xenoblade Chronicles

Episch verhaal

Voor iemand die geen voorkennis heeft van het origineel was het verhaal een zeer welkome verrassing. Zo zitten er een paar zeer memorabele plot-twists in die weinig nieuwkomers zullen zien aankomen. Daarnaast zijn de stemmen ook erg goed van de Engelse versie. Het is wel even wennen, want in plaats van de geijkte cliché-Amerikaanse stemmen hebben de personages een Brits accent. Sommige hiervan zijn op het platte af, maar dat maakt het juist weer uniek en grappig. Doordat de stemmen zo goed zijn krijgen de personages meer diepgang en zit je ook dieper in het verhaal. Het scheelt ook een hoop dat iedereen in Shulks posse sympathiek is. Shulk is zelf een vrij doorsnee JRPG held (onhandig met vrouwen, idealistisch, tikkeltje naïef), maar gelukkig geen zuurpruim zoals Cloud Strife van Final Fantasy VII Remake. Het is misschien geen eerlijke vergelijking, maar Xenoblade heeft ook iets beter uitgewerkte personages vergeleken die van de recente Remake van Square Enix.

Klassieke tunes

De muziek in Xenoblade Chronicles Definitive Edition verdiend ook een eervolle vermelding. Deze is opnieuw gearrangeerd voor deze versie en klinkt geweldig. Voor de liefhebbers is de originele mix ook inbegrepen, maar die klinkt lang niet zo overtuigend als de nieuwe versie. Elk gebied heeft zijn eigen iconische tune en in sommige gevallen deed het me denken aan klassiekers als Super Mario gemixt met meer hedendaagse muziek. De geluidseffecten zijn ook dik in orde, echter op sommige momenten klinkt een button-prompt wat aan de harde kant. Vooral in handheld modus valt die minder goede balans op. Daarnaast worden bepaalde uitspraken van teamleden (en sommige vijanden) iets te vaak herhaald tijdens gevechten. Iets meer afwisseling zou prettig zijn geweest, maar gelukkig bestaat de optie dit uit te zetten.

Xenoblade Chronicles
Oud spel, nieuwe prijs

Voor een oude RPG in een nieuw jasje betaal je wel de hoofdprijs. Het blijft immers een Nintendo titel. Voor het geld krijg je wel een game waar je dik honderdtwintig uur in kwijt kan en daar bovenop krijg je ook nog eens een volledig nieuwe epiloog ‘Future Connected’ van rond de vijftien uur. Verder heeft Monolith Soft een casual modus toegevoegd. Dit is een modus voor degene die de standaard moeilijkheidsgraad te hoog vinden of die alleen de hoofdverhaallijn willen spelen zonder te hoeven grinden voor experience. Al speel je de game uitsluitend in deze modus dan zal je nog minstens veertig uur zoet zijn. Ook is er een quest marker die je ten alle tijden richting de hoofdmissie stuurt, iets wat een veel gevraagde verbetering is ten opzichte van Xenoblade Chronicles 2.

 

Gouwe ouwe

Monolith heeft er goed aan gedaan deze titel voor een derde keer uit te brengen. Door een aantal 'quality of life' verbeteringen naast een volledige grafische restauratie is dit met recht de definitieve versie van een RPG die een veel groter publiek verdiende. Het zal je niet bekeren als je een hekel hebt aan JRPG’s, maar voor degene die het kan waarderen biedt het een intrigerende fantasiewereld, spannende gevechten en een enorm meeslepend verhaal.

8.6
Verhaal:
9.5
Gameplay:
8.5
Geluid:
8.5
Graphics:
8
Algehele ervaring:
8.5

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.