Werewolf: The Apocalypse Earthblood

Review: Werewolf: The Apocalypse Earthblood – fantasieloze stealth brawler

Mis dit niet Reviews

Wie wil er nou geen weerwolf zijn? In de nieuwe game van franse ontwikkelaar Cyanide kan je deze fantasie tot werkelijkheid laten komen. Althans, binnen de grenzen van de gedateerde gamewereld van Werewolf: The Apocalypse – Earthblood.

Het is een vrij lange titel voor een game die nog geen voorganger heeft, maar Werewolf: The Apocalypse – Earthblood dankt zijn naam aan het rollenspel dat van dezelfde stal komt als Vampire: The Masquerade. Earthblood is dus de naam van het “hoofdstuk” en zal dus in de loop van het spel zijn betekenis onthullen. Doordat de game deze mythologie als basis heeft had ik meteen wat meer vertrouwen in de kwaliteit ervan. Echter bleek het uiteindelijke resultaat niet de meest creatieve uitdrukking van deze “lore” te zijn.

Verhaal (in het kort)

In Werewolf kruip je in de (wolf)huid van Cahal. Een eco-krijger die samen met zijn roedel en een groep menselijke strijders zich inzetten tegen de vermoedelijk kwaadaardige Endron. Deze fabrikant van zogenaamde bio-brandstof heeft een slechte invloed op het milieu en als er één ding is waar weerwolven een hekel aan hebben is het wel milieuvervuilers. Bovendien zijn er meer duistere krachten in werking die Cahal later in de game zal ontrafelen.

Werewolf The Apocalypse Earthblood

Drie voor de prijs van één

Cahal heeft twee vormen waar hij in kan veranderen. Zo is er de wolf vorm of Lupus waarbij hij de vorm van een ‘normale’ wolf aanneemt en de Crinos oftewel de oorlogsvorm. Als mens kan Cahal sluipen, vijanden wurgen, deuren openmaken, computers bedienen en met een dart pistool vijanden en apparaten onschadelijk maken. Als wolf kan hij beter sluipen, is hij sneller en kan hij door luchtroosters kruipen. Bovendien verhoogt het de mate waarin hij speciale voorwerpen en mensen kan zien. Wil je echter knokken dan zal je hoe dan ook de oorlogsvorm moeten aannemen. Sterker nog, je kan niet sterven of überhaupt schade oplopen in mens of wolf vorm, want op het moment dat je geraakt wordt door de vijand verander je automatisch in de oorlogsvorm. Dit is uiteraard de meest bad-ass vorm en maakt van Cahal een allesvernietigende moordmachine.

Open wereld, lineaire ervaring

Elk hoofdstuk start in een hub-wereld net buiten de fabrieken/gebouwen van Endron. Hier kan je praten met de verschillende weerwolven, handlangers en natuurgeesten. Er zijn hier een paar side-quests die je hier kan vervullen voor de oppergeest. Wanneer je klaar bent met rondsnuffelen kan je bij de gemarkeerde npc de volgende missie starten. De game is overigens volledig linear in dit opzicht, dus buiten de free-roaming hub’s zal je de levels maar in één volgorde kunnen spelen.

Werewolf The Apocalypse Earthblood

Alle levels van Werewolf: The Apocalypse hebben nagenoeg dezelfde structuur. Je sluipt met Cahal als mens of als wolf langs zoveel mogelijk vijanden terwijl je de beveiliging zo compleet mogelijk probeert te saboteren. Bij elke succesvol gewurgde vijand vult je rage meter aan en deze is belangrijk als de pleuris uiteindelijk losbarst. Met rage kan je namelijk in weerwolf-vorm je speciale aanvallen gebruiken en vaardigheden zoals helen. Daarnaast zijn er in alle grote gebieden een soort slechterik-dispensers die je onschadelijk kan maken door als mens de draden los te trekken. In een paar gevallen kan je zo’n gebied volledig voorbij sluipen, maar je komt uiteindelijk altijd uit op een plek waar vechten onvermijdelijk is.

Weerhulk

Gelukkig zit tachtig procent van de lol in het vechten. Er zijn namelijk weinig momenten zo bevredigend dan zoals de hulk je weerwolf vorm te ontketenen. Als weerwolf/crinos ben je een stuk wendbaarder en flexibeler dan de nogal houterige en beperkte homid/mens vorm. Het voelt daardoor bijna als een compleet andere game als je getransformeerd bent. Ondanks dat het vechten een stuk gaver is dan het sluipen voelt het wel een beetje eentonig en beperkt. Zo kan je niet blokkeren of pareren en zit er niks anders op om opzij te duiken als je geen schade wil oplopen. Wanneer je voldoende klappen hebt uitgedeeld kan je de razernij stand activeren waardoor wegduiken praktisch onnodig wordt. In je skilltree kan je naast een paar stealth vaardigheden vooral je verschillende aanvallen voor de weerwolf uitbreiden en verbeteren. Dit is zeker de moeite waard, want in het begin hak je nog met gemak door de menselijke vijanden heen, maar later worden deze vergezeld door allerlei monsterlijke wezens en deze vergen iets meer tactiek en speciale vaardigheden.

Werewolf The Apocalypse Earthblood

Gedateerde leveldesign

Om de levels saai te noemen is jammergenoeg een understatement. De leveldesign is namelijk van het kaliber kopiëren en plakken. Alle ruimtes zijn vierkante fabriekshallen die verbonden worden door oninteressante kantoorgangen. Het voelt een beetje als een remaster van een PlayStation 3 game wat dat betreft. Want zo’n twintig jaar geleden werden er aan de lopende band actie spellen gemaakt met deze indeling. De meeste creativiteit en afwisseling is gegaan naar de hub-locaties. Deze bieden naar mijn idee een véél toepasselijkere achtergrond voor de hele Werewolf mythologie. Helaas zal je hier maar een aantal vijandelijke ontmoetingen hebben en zal je het grootste gedeelte van de tijd in de eentonige industriële locaties doorbrengen. Het is jammer, want er kan zoveel gedaan worden met de boeiende wereld van Werewolf: The Apocalypse.

Beuk muziek

De muziek is wel een uitblinker. Althans, als je net als ik van metal houdt. Zo heeft het intro scherm een nummer van de Nieuw-Zeelandse Metalband Alien Weaponry. Deze band mixt metal riffs met de iconische hakka van de Maori. Toevallig is het nummer dat ze gekozen hebben voor de intro mijn meest beluisterde track van 2020. Bovendien barst de metal muziek los wanneer je in de weerwolf verandert. Al met al erg toepasselijk. Voor iedereen die liever dreunende techno had of iets klassieks is het wellicht een minpuntje, maar je bent in ieder geval gewaarschuwd. Echter op het gebied van geluid zijn de stemmen wel weer een tegenvaller. Het is niet abominabel, maar het klinkt alsof alles zonder regie in één take is opgenomen. Het helpt ook niet dat de gezichten vrij expressieloos geanimeerd zijn.

Concluderend

Werewolf: The Apocalypse – Earthblood is geen dure triple-A game. Maar er zijn voldoende spellen die met een laag budget creatiever zijn als het gaat om leveldesign en gameplay. Op beide punten laat Werewolf namelijk aardig wat steekjes vallen. Daarnaast is het verhaal zo doorsnee als het maar kan. Ik had geen torenhoge verwachtingen van de game na het zien van de eerste trailer, maar het is zelfs voor de lagere prijs een wat magere beleving. Grafisch ziet het er best strak uit en er is duidelijk veel tijd besteed om de weerwolf er bruut uit te laten zien. De game is in zijn volledigheid in ongeveer tien uur uit te spelen, dus verwacht hier ook niet dagen mee zoet te zijn.

Tagged

Review Overview

Gameplay 70 %
Verhaal 50 %
Geluid 60 %
Graphics 75 %
Algehele ervaring 70 %
Summary
Voor diegene die kunnen doen alsof er de laatste twintig jaar geen vorderingen zijn gemaakt in leveldesign zijn er best pluspuntjes. Maar verwacht geen enorm diepgaande ervaring. Voor kenners van het rollenspel is dit wellicht een game die ze moeten checken, maar het is misschien beter om te wachten op een korting.
65
Robbert de Nijs
Een console gamer in hart en nieren. Met schrijven voor GamingNation komt een droom uit om mijn passie voor gamen te delen met een groter publiek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.