Reviews

Review: Trials of Mana

De regen van remakes is nog niet voorbij. Het neemt af, maar is alsnog wel een trend die voorgezet wordt. Deze keer mocht ik de klassieker Trials of Mana eens goed bespelen en bestuderen en checken of deze aan het origineel kan tippen.

Voordat we echter bij conclusies belanden beginnen we natuurlijk helemaal vooraan. Wat is Trials of Mana en waar gaat het precies over? Misschien herken je een onderdeel van de naam; ‘of Mana’. Het is een onderdeel van de Mana-reeks die zijn oorsprong vond in de jaren 90, in eerste instantie als spin-off van Final Fantasy. Het was echter zo populair dat het een serie op zichzelf werd. Begin vorig jaar zagen we al een remake van het vorige deel op de Playstation 4; Secret of Mana.

Het vervolg hierop is dus Trials of Mana, wat zich in het zelfde universum afspeelt en oorspronkelijk op de Super Famicom verscheen op de 30e dag van september in 1995. Helaas was ik nog niet oud genoeg om deze direct te spelen (als 2-jarige hield ik me vooral bezig staan en omvallen), maar dit is toch een goede kans om in dit epische verhaal te duiken. Dit begint bij de jonge krijger Duran, een soldaat in het koninkrijk Valsena. De jonge held staat wacht als zijn stad wordt aangevallen door een duistere tovenaar. Deze schurk, met de bijnaam Crimson Wizard is veel te sterk voor de jonge Duran en weet zonder al te veel moeite hordes bewakers omver te werken en ontkomt eenvoudig. Koning Richard is er van overtuigd dat Duran sterk genoeg kan worden en stuurt hem op pad om zichzelf sterker te maken. Dit kan door van klasse te wisselen, maar daar heeft Duran een hoop extra ervaring voor nodig. We ontdekken snel genoeg wat dat inhoudt!

Drie van de zes

Toen Trials of Mana uitkwam op de Super Famicom had het een element die eigenlijk nog niet heel veel was voorgekomen. Naast de protagonist kreeg je de optie om je team aan te vullen met twee andere personages, uit een keuze van vijf. Andere RPG’s uit die tijd hadden ook wel teams en verschillende personages, maar geen gaf echt een keus. In de Final Fantasy-games kreeg je een aantal mensen tot je beschikking en je kon soms van personage wisselen. Trials of Mana bood hier een uitgebreidere keus in, maar deze is wel permanent. Aan het begin van je verhaal kies je je lotgenoten en daar blijft het bij. Je kunt later niet meer wisselen. Ook in de remake begin je weer met het samenstellen van je kleine team.

Elke van de mogelijke personages heeft ook weer zijn eigen specialiteit; zo heeft Charlotte meer focus op het helen van personages en werkt Hawkeye veel met gif en snelle aanvallen met zijn dolken. Zelf heb ik Hawkeye en Riesz aan mijn team toegevoegd. In combinatie met Duran had ik een genoeg directe aanvallen en de mogelijkheid om te helen en debuffen, het ontdoen van negatieve effecten. Na mijn wel overwogen keus waar ik 3,5 minuut over heb gedaan was het tijd om de wereld te verkennen en om m’n team te leren kennen.

Grote, smalle wereld

De wereld van Trials of Mana is opgedeeld in een hoop kleinere gebieden, grotten en bossen. Uiteraard krijgen we als speler een hoop mogelijkheden om alle gebieden eens goed te bekijken en alles te ontdekken. Ondanks dat er een hele hoop plekken zijn om te bezoeken zijn deze allemaal vrij karig aangekleed. We vinden wat lokale flora, rotsen en watertjes en verschillende groepjes monsters. Achter een paar bomen en kleine inhammen in de rotsformaties vinden we een aantal losse items of kisten met wat handige voorwerpen en voilà! We hebben zojuist een goede 80% van de gebieden beschreven.

Hoe de wereld is opgebouwd zien we vaker terug in Japanse RPG’s. Dragon Quest-games doen dit bijvoorbeeld ook; in plaats van grootse bossen, weides en velden zijn het kleiner, lineaire stukken waar je met je groep doorheen reist. Waar ik normaal gesproken niet heel veel moeite heb met deze aanpak vond ik de gebieden in Trials of Mana wat matig. Het voelde als een vervelende verplichting om weer terug naar de vorige stad te moeten sprinten, waar je enkel met iemand hoeft te praten. Voor mij persoonlijk, als een game onderdelen heeft die aanvoelen als een verplichting, dan wil ik de boel eigenlijk afsluiten.

Dit allemaal betekend natuurlijk niet dat alles verschrikkelijk is. Een hoop van de gebieden zien er tof uit en tonen zeker een hoop overeenkomst met het origineel. Zeker de eerste keer een stuk bos of strand verkennen was vermakelijk nog! Een leuk onderdeel wat in meerdere van de Mana-games zit is de kleine cactus die je kunt vinden in elke gebied. Het kleine, stekelige boompje staat vaak wat verschuilt. Vind je ‘m vaak genoeg dan kun je leuke beloningen ontvangen. Als iemand altijd wel probeert de gebieden helemaal uit te pluizen was dit een leuke extra. Dit moedigde ook zeker aan om overal even extra moeite te doen om alles te doorzoeken.

Actievol

Wat natuurlijk nog belangrijker is voor een game dan gevulde gebieden is de gameplay. Spelers van het origineel zullen wel weten dat het een real-time actiegame is. Dit houdt in dat we, in tegenstelling tot de oude Final Fantasy-games, zelf kunnen rondlopen en directe aanvallen kunnen uitvoeren. In het begin konden we kiezen tussen verschillende personages. Zo heb je ook een beetje voor de manier van spelen gekozen. Zoals ik al aangaf heeft elke personage zijn eigen manier van knokken, wat voor een hoop gevarieerde gevechten zorgt. Leuk is dat je tijdens het spelen buiten de steden om, zelfs tijdens een gevecht, van personage kunt wisselen. Je hoeft dus niet altijd met Duran te spelen. Wissel gerust tijdens je gevecht af om je vijand nog harder tegen de vlakte te werken. Je kunt op deze manier met een hoop verschillende tactieken komen, de een nog beter dan de ander.

Mocht je nou niet zo van het wisselen zijn en liever alles met zwaardmeester Duran doen, niet getreurd. In het menu kun je de computergestuurde personages helemaal naar eigen wens instellen, zodat ze alsnog precies handelen zoals jij dat wilt. Laat de gebruikers van magie bijvoorbeeld meer van hun energie gebruiken dan degene die klappen uitdelen. Kies bijvoorbeeld een personage die vanaf de achtergrond je team weer opknapt door magie of snoep. De echte tacticus heeft genoeg mogelijkheden om er een leuke, afwisselende ervaring van te maken.

Om nog een beetje extra dimensie toe te voegen laat Trials of Mana spelers snel items gebruiken tijdens gevechten. Met een enkele druk op de knop open je een ring onderin je scherm met tien door jou geselecteerde items, zoals potions of buffs. Ik vond het handig om hier bijvoorbeeld items te plaatsen die een voordeel konden opleveren tegen bepaalde types monsters of bazen. Geen gedoe om via een menu het juiste item te moeten zoeken, maar mooi snel via de ring. Helemaal nieuw is het niet; dit concept zat ook al in de vorige Mana-games, maar dan een simpelere versie.

Typische RPG

Naast alle actie heeft Trials of Mana ook meer dan genoeg te bieden als rollenspel. Wat ik altijd belangrijk vind bij zo’n soort game is het verhaal. De Mana-games hebben op dit vlak gelukkig meer dan genoeg te bieden. Het is erg uitgebreid, heeft een rijke geschiedenis en bied verschillende verhaallijnen, zo ook Trials of Mana. Elk van de hoofdpersonages heeft een eigen, uitgebreide geschiedenis die je al spelend ontdekt. Dit werkt naar mijn mening op een leuke manier; zodra je een personage tegenkomt die zich uiteindelijk bij je team voegt krijg je de kans om door zijn of haar geschiedenis heen te spelen. Waarom zijn ze nu waar ze zijn, wat is er gebeurd en wat is hun uiteindelijk doel. Ik vond het een toffe toevoeging en heb dit met plezier gedaan. Je leert je team beter kennen en krijgt mee waarom ze doen wat ze doen.

Zoals we allemaal wel weten is een RPG een stuk meer dan alleen een goed verhaal. Je wilt het een en ander kunnen aanpassen aan je personage. Wapens en outfits verwisselen om je team een stoerder uiterlijk te geven. Dit alles kan gelukkig, maar het is zijn geen hele diepgaande wijzigingen. Om te beginnen met het aanpassen van en toekennen van krachten en vaardigheden. Elke keer als je een level stijgt krijg je een aantal punten die je op verschillende onderdelen kunt toekennen. Denk hierbij aan kracht, uithoudingsvermogen of intelligentie. Natuurlijk krijg je door genoeg punten in een van de onderdelen te stoppen nieuwe vaardigheden. Over het algemeen zijn dit echter geen krachten die je actief kunt gebruiken, maar passieve extra’s: extra schade toebrengen als je nog maar 10% van je levens over hebt of grotere kans om je vijand te ontwijken als je net hebt aangevallen. Ondanks dat dit erg handig kan zijn merk je er weinig van. Door een gebrekkige hoeveelheid skills had ik bij de gevechten erg het gevoel ‘gewoon’ op de juiste knoppen te drukken tijdens een gevecht en dat het dan wel goedkwam. In de praktijk hebben deze passive skills me ongetwijfeld wel geholpen.

Een nieuwe klasse

Het normale levelen van je team werpt zeker vruchten af. Je doet aanzienlijk meer schade en kunt een hoop extra klappen vangen. Je wilt echter ook af en toe een nieuwe stuk ijzer in de handen om de schattige monsters mee omver te werpen. Elke keer dat ik dus in een nieuwe stad kwam ben ik dan ook direct naar de lokale wapen- en pantserzaak gesprint. Uiteraard had elk volgende stadje precies wat ik nodig had! Nu was ik altijd blij om weer een beetje sterker te zijn, maar ik baalde wel van het gebrek aan veranderd uiterlijk. De wapens hadden bijna altijd dezelfde vorm en beetje verkleuring. Outfits veranderde door iets anders te kopen helemaal niet (komt nog wel!). Jammer, want ik geniet in RPG’s altijd enorm van een tof nieuw armor die het gevoel geeft dat m’n personage steeds beter en sterker wordt.

Maar het wijzigen van je uiterlijk gebeurd gelukkig nog wel. In het begin gaf ik al aan dat Duran en zijn team op pad gaan om sterker te worden: het wisselen van klasse. De Mana Stones zouden eeuwenoude kracht bezitten om je van specialisaties te voorzien. Elk van je teamleden krijgt deze kans en je mag kiezen uit twee opties. Zo kan Duran veranderen in een Gladiator of een Knight. Veel later krijg je nog een keer de keuze uit twee subklassen. Een leuke mogelijkheid om je team eens goed om te gooien en van een andere speelstijl te voorzien. Mijn favoriete bijkomstigheid is dat na het kiezen je helden ook van een nieuwe outfit worden voorzien! Yes! De nieuwe, stoerdere bepantsering tovert een lachje op mijn gezicht. Duran loopt er weer als een echte eindbaas bij.

Is het voldoende

Er zit een hele hoop content in de Trials of Mana remake om zowel fans als nieuwe spelers van uren plezier te voorzien, zo ook voor mij. Zoals je hebt gelezen heeft het voor mij een hoop goede als slechtere punten en ik ben dan ook zowel tevreden als ontevreden. Ik heb er erg van kunnen genieten, maar op sommige momenten ook heel gefrustreerd naar de TV gekeken. Een laatste punt waar ik zowel positief als negatief over ben is het grafische onderdeel.

Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk om de remake met het origineel te vergelijken. Er zit ruim 20 jaar verschil tussen de twee, dus deze ziet er hoe dan ook beter uit. Maar, anno 2020 had ik toch wel een iets meer verwacht. Dus waarom ben ik dan zowel tevreden als ontevreden? Als je de game opstart en de introductie cutscenes bekijkt dan ziet het er allemaal prima uit. Op wat gebrekkige emoties na zijn de personages erg mooi vormgegeven en geven een moderne uitstraling. De meeste monsters en andere vijanden ogen over het algemeen ook prima. Een hoop gebieden daarentegen leken alsof ze uit 2010 kwamen; pixelachtige omgevingen, hoekig en zonder al te veel texturen. Ik had vooral bij een stuk waarbij ik op een bootje zat en naar een volgende stand ging het idee alsof ik iets op de Playstation 2 zat te spelen.

Dit van een studio die recentelijk nog de Final Fantasy VII Remake op de markt heeft gebracht, wat er beter uitzag dan het leven zelf. Ondanks dat de game een cartoonachtig uiterlijk hoort te hebben, is dat geen excuus om onderdelen niet goed af te werken. Gelukkig werkt de game verder goed en snel genoeg om hier niet al te veel last van te hebben. Als je helemaal in de game zit dan valt het steeds minder op.

Verdict

Hopelijk doet mijn commentaar je niet al te veel twijfelen over of je de game nog moet halen, want het ik raad zeker aan dit wel te doen. Ondanks de gebreken zit de game goed in elkaar en is het erg trouw aan het origineel. Ben je dus opzoek naar een toffe game van Japanse origine, fan van RPG’s en hou je wel van een beetje actie dan moet je deze absoluut in huis halen.

Tipt met moeite aan origineel

Hopelijk doet mijn commentaar je niet al te veel twijfelen over of je de game nog moet halen, want het ik raad zeker aan dit wel te doen. Ondanks de gebreken zit de game goed in elkaar en is het erg trouw aan het origineel. Ben je dus opzoek naar een toffe game van Japanse origine, fan van RPG’s en hou je wel van een beetje actie dan moet je deze absoluut in huis halen.

7.6
Remake:
9
Grafisch:
6.5
Gameplay:
7
Verhaal:
8

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.