The Stretchers

Review: The Stretchers

Reviews

Nintendo is voor mij altijd de console geweest met de beste couch co-op. Op de Nintendo 64 speelde ik met vrienden tot diep in de nacht Goldeneye 64, Mario Kart 64 en Super Smash Bros Melee. Het was een “simpelere” tijd zoals oude lullen dat ontzettend cliché zeggen. Online-multiplayer was iets dat was voorbehouden aan PC-gamers. Voor mij ging er echter niks boven het plezier van schouder aan schouder gamen. Daarom heb ik naast mijn PS4 een Nintendo Switch gekocht. Naar mijn mening is Nintendo nog steeds de koning van de “couch”. Tarsier Studios heeft een spel uitgebracht die dat imago eer aan doet.

Dizzyland

The Stretchers speelt zich af op de Greenhorn Islands. De gemene Doctor Brains terroriseert de mensen van dit eiland door ze duizelig te maken. Jou rest de taak als ambulancebroeder samen met je collega naar deze ‘Dizzies’ te rijden in je ambulancewagen. Vervolgens gooi je ze op je Stretcher en daarna in je wagen en rijdt je ze terug naar het ziekenhuis, waar ze door de ‘de-dizzler 3000’ van Professor Doctor gaan om ontduizeld te worden. Kortom, het verhaal heeft niet de diepgang van Lord of the Rings, maar deze game gaat ook puur om zijn lollige gameplay. Deze kan worden opgesplitst in twee gedeeltes.

Crazy Ambulance

De rijdgedeeltes deden me erg denken aan Crazy Taxi, want het draait vooral om zo snel mogelijk van de kazerne naar de Dizzie-locatie en vervolgens naar het ziekenhuis te rijden. In The Stretchers staat plezier centraal en heeft realisme een zeer kleine rol waardoor je met gemak door bomen, lantarenpalen, hekken en betonnen muurtjes kan rijden. Als je over de kop vliegt, kun je je wagen terug flippen door simpelweg een kant op te drukken. Als je met zijn tweeën speelt bestuurt één persoon de wagen en kan de andere de sirenes aanzetten en powerups gebruiken. Tot hier aan toe heeft de game weinig te bieden qua co-op plezier, tot je aankomt bij een locatie met Dizzies.

Broerman en Broerman

Het meeste plezier beleef je wanneer je samen als twee onnozele circusartiesten uit je wagen stapt. Zodra je uitgestapt bent moet je samenwerken om de Dizzies zo snel mogelijk in je ambulance te krijgen. Als je wilt kan je ze gewoon beetpakken bij hun armen en/of benen. Echter, als je er meer tegelijk wilt dragen zal je bij je medehulpverlener de stretcher uit zijn rugzak moeten trekken. Vervolgens moet je tegelijk bukken met de stretcher naast de dizzies zodat deze erop rollen en ze langs allerlei obstakels terug dragen naar de ambulance. Deze obstakels kunnen o.a. bruggetjes zijn, draaiende cirkelzagen, mollen en op hol geslagen varkens. Ook kun je trampolines, lopende banden en glijbanen gebruiken om de dizzies sneller te vervoeren richting je auto. In elke locatie moet je ontdekken hoe je de omgeving het beste naar je hand kan zetten. Zo is er bijvoorbeeld ook een bank level, waar je één voor één switches moet indrukken om elkaar langs lasers en schijfdeuren te leiden om zo bij de Dizzies te kunnen komen. Het extra denkwerk wat hierbij komt kijken zorgt bij elke plek voor een frisse uitdaging.

Dumb & Dumber

Dankzij de ragdoll-physics levert dit de meest hilarische situaties op en maakt het de game extra leuk met een vriend erbij. Zo vliegt er bijvoorbeeld op een locatie een sloopbal over je heen terwijl je over een lopende balk loopt met je brancard vol Dizzies. Als er één niet op tijd bukt wordt deze als een lappenpop weg gebeukt. Sterven is gelukkig geen begrip in The Stretchers. Net als in een Tom & Jerry cartoon kan je de meest verschrikkelijke ongelukken overkomen, maar je zult er niks aan overhouden. Daarom zul je ook sneller riskante manoeuvres uithalen, want in het ergste geval lach je je kapot om de catastrovale gevolgen. In deze game staat meligheid centraal. Zo is er een knop waarmee je kan zingen en een knop om mee te klappen. Dit levert je een aantal zeer melige achievements op. Of je kunt – zoals in mijn geval – je vriendin een serenade geven waarna zij applaudisseert.

Losse handjes

Over het algemeen is de gameplay in The Stretchers vrij simpel en arcade-achtig en reflecteert de besturing dat goed. Echter wat niet altijd even vloeiend gaat, is als een speler een voorwerp beet heeft en de andere de andere kant moet vastgrijpen. Vaak moet je de broeder net een fractie draaien om precies zo te staan dat de handvatten van het voorwerp oplichten. In een game waarin je punten scoort met snelheid, is het jammer dat dit niet altijd even makkelijk werkt. Ook al is dit frustrerend, het zal je voortgang niet zo snel hinderen. Aangezien je score niet bepaalt of je een level uitspeelt. Vooral door deze vergevingsgezinde gameplay is het een game die je puur kan spelen voor de lol-factor. Terwijl andere co-op games waarin coördinatie en tijd belangrijk zijn – ik kijk naar jou Overcooked! – juist om die reden knallende ruzies veroorzaken.

The Stretchers 

One is the loneliest number

Natuurlijk valt de game ook alleen te spelen. Toch voelt het erg aan alsof alles met co-op in gedachte gemaakt is. Als je de singleplayer versie speelt zal je beide hulpverleners moeten besturen, één met de linker en de andere met de rechter joystick. Deze manier van spelen went na verloop van tijd, maar het is duidelijk een geforceerde poging om de game voor solo-spelers speelbaar te maken. Van de gehele ervaring kan je daarom twee punten aftrekken wanneer je deze game alleen speelt.

Tagged

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.