Review: The Dark Pictures Anthology – House of Ashes

Mis dit niet Reviews

Naar mijn mening was The Dark Pictures Anthology tot nu toe een gefaald experiment. De eerste twee afleveringen waren niet al te best. Man of Medan was middelmatig en Little Hope was ronduit slecht. Vandaar dat ik weinig enthousiasme kon opbrengen voor de derde aflevering: House of Ashes. Echter kan ik met blijdschap melden dat deze aflevering een stuk beter is dan diens voorgangers.

Ik werd al prettig verrast door de setting van House of Ashes. Het leeuwendeel van het verhaal speelt zich af in Irak in 2003. Saddam Hoessein is recentelijk uit zijn machtspositie ontheven en het Amerikaanse leger is bezig om het land enigszins te stabiliseren. Daar blijft het qua omgevingen echter niet bij. House of Ashes speelt zich af tijdens diverse tijdsperiodes en achtergronden. Het verhaal is daarmee simpelweg ambitieuzer dan de eerdere afleveringen. Deze ambitie leidt wat mij betreft tot een grotendeels degelijk verhaal.

Ik was nóg meer onder de indruk van de perspectieven die het verhaal inneemt. House of Ashes heeft namelijk speelbare personages aan beide kanten van het conflict. Je speelt zowel als Amerikaanse en Irakese soldaten. Westerse fictie heeft in het verleden de neiging gehad om de Amerikanen als de absolute helden te zien bij de Irakoorlog. Het Britse Supermassive Games, ontwikkelaars van The Dark Pictures Anthology, brengen echter meer nuance. Hierdoor kon ik sympathie opbrengen voor zowel de Amerikaanse als Irakese personages.

Nogal out there

Maar goed, wat gebeurt er nou precies in House of Ashes? Tijdens een missie op het afgelegen Irakese platteland komen diverse soldaten in een onderaardse holte terecht. Dit blijkt de ruïne te zijn van een millennia oude Akkadese tempel. Zoals de marketing van House of Ashes toont, zit die ruïne vol met monsters. Vanwege spoilers zal ik niet te veel ingaan op wat deze monsters precies zijn. Ik kan echter wel zeggen dat Supermassive tijdens de game langzamerhand steeds meer verrassende dingen over deze wezens onthult. Het laatste uur is nogal out there, maar eerder op een vermakelijke manier dan een belachelijke manier.

De gameplay was deze aflevering grotendeels zoals eerdere afleveringen. Echter zijn er een paar kleine aanpassingen gedaan. De quick-time events zijn terug en ze zijn verbeterd ten opzichte van Little Hope. Niet langer krijg je de knop op je scherm voordat de timer loopt, wat helemaal de plank missloeg. In House of Ashes krijg je op de medium moeilijkheidsgraad eerst een seintje dat er een quick-time event komt, maar de informatie is onduidelijker. Het enige wat deze prompts aangeven is wat voor quick-time events er komen. Moet je een enkele knop indrukken? Buttonbashen? Ergens op mikken met je wapen? Deze hint krijg je, maar je weet niet daadwerkelijk welke knop(pen) je zal moeten indrukken. Wat mij betreft brengt dit een goede balans tussen eerlijkheid en moeilijkheid.

Houd ze in leven!

Natuurlijk heeft House of Ashes een vertakkend narratief. Ik vond dat de keuzes die je maakte goed in elkaar staken. Net zoals in het echte leven weet je niet welke consequenties je keuzes gaan hebben. Dingen die uiterst goed positief leken kunnen soms nare consequenties voortbrengen, en vice versa. In tegenstelling tot Little Hope, waar alle personages eikels waren, wilde ik iedereen in House of Ashes wél in leven houden. Ik hoopte dan ook dat iedere impactvolle keuze die ik maakte goed uit zou komen voor hen.

Qua presentatie is House of Ashes niet heel anders dan diens voorgangers. De graphics blijven gelikt, maar aan de technische kant bleef nog wat te wensen over. Op de PS4 was de texture pop-up tergend. Bij haast elke nieuwe scene duurde het soms één á twee seconden voordat alle textures geladen waren. Dit kon me uit het verhaal halen, wat voor een game als House of Ashes funest is. Daarnaast werkte de camera niet altijd even goed mee. Als mijn personage in een kleine ruimte stond, wilde de camera nog wel eens onhandige of onduidelijke hoeken kiezen.

Zwetende handen

Ik schreef in deze review eerder over sympathie voor je personages. Die kon ik hier zeker opbrengen, waardoor de game af en toe ontzettend spannend was. Ik wilde de meesten oprecht in leven houden, waardoor ik af en toe zweterige handen kreeg. Alle personages in de game zijn soldaten, waardoor er meer ruimte is voor combatgedeeltes. Het is logisch dat deze mannen en vrouwen het op kunnen nemen tegen grote dreigingen, want daar zijn ze voor getraind. Dit betekent echter wel dat, zeker tegen het einde, ieder foute quick-time event tot een bloederige dood kon leiden. Mijn hart ging er vaak harder van bonzen.

Mijn tweede playthrough deed ik met de zogeheten Curator’s Cut. Hierbij speel je het verhaal vanuit het perspectief van andere personages in dezelfde situaties. De precieze gebeurtenissen in de Curator’s Cut verschillen niet erg veel van de zogeheten ‘Theatrical Cut’, maar het brengt hier en daar wel wat extra nuance in de personages. Bepaalde gedachtes, gevoelens en motivaties komen iets beter tot hun recht. Daarnaast levert het hier en daar ook scenes op die niet in de Theatrical Cut zitten. Denk aan flashbacks naar kleinere gebeurtenissen die slechts kort genoemd worden in het hoofdverhaal. Wat mij betreft is de Curator’s Cut de moeite waard als je de Theatrical Cut al meerdere keren gespeeld hebt.

The Dark Pictures Anthology – House of Ashes

 

 


Uitgever:
Bandai Namco Entertainment
Ontwikkelaar: Suppermassive Games
Releasedatum: 22-10-2021
Platforms: PC, PlayStation 4 & 5, Xbox One & Series-consoles
Gespeeld op: PlayStation 4

Tagged

Review Overview

Verhaal 75 %
Graphics 80 %
Technische zaken 55 %
Spanning 80 %
Summary
House of Ashes is tot nu toe de beste aflevering in The Dark Pictures Anthology. Gezien diens middelmatige eerdere afleveringen was dat ook wel nodig. Het verhaal is ambitieuzer, de situaties zijn spannender en de keuzes lastiger. Hierdoor kijk ik nu met plezier uit naar de volgende aflevering: The Devil In Me. House of Ashes is wellicht geen klassieker, maar wel prima om te spelen tijdens deze donkere herfstdagen.
72.5
Niek Vink
Oprichter, redacteur en columnist van Gamingnation Volg zijn Twitter-account op @NiekVink1

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.