tell me why

Review: Tell Me Why

Mis dit niet Reviews

Het  is niet altijd even makkelijk om je eigen verleden opnieuw te beleven. Niet iedereen heeft alleen maar leuke herinneringen, maar soms is het toch handig om even terug te denken. In Tell Me Why ga je aan boord van een rollercoaster vol emoties door het verleden van tweeling Taylor en Alyson, die een duistere tijd achter de rug hebben.

Als je bekend bent met ontwikkelaar Dontnod Entertainment weet je van te voren dat er een rit vol emoties, lastige keuzes en goede verhaalvertelling te wachten staan. Eerder kwamen ze met Life Is Strange, die erg goed wist te scoren bij gamers van alle kalibers. Doordat het in hoofdstukken beschikbaar werd gemaakt hoefde je ook niet ineens 10+ uur te spelen. Erg toegankelijk dus! Tell Me Why is voor mijn gevoel voor een iets kleiner publiek, waar er behoorlijke stevige onderwerpen worden besproken die niet voor iedereen even makkelijk zijn.

Een droevige start

Het is een droevig verhaal, dat van Taylor en Alyson Ronan. De protagonisten van het verhaal hebben op jonge leeftijd moeten omgaan met hun moeder die erg geestesziek leek te zijn. Zelfs zo erg, dat moeder Mary-Ann achter de jonge Tyler, toen nog Ollie, is aangekomen met een geladen dubbelloops jachtgeweer. Dat lijkt me toch niet prettig om te zien, of je nou jong of oud bent. Uiteindelijk heeft de tweeling van zich af weten te slaan en uit zelfverdediging is Mary-Ann om het leven gekomen. Tyler nam de schuld hiervoor op zich en wordt uit huis geplaatst.

De tweeling heeft echter met veel meer te dealen dan alleen een lastige moeder. De jonge Tyler, die geboren is als Ollie en eeneiige tweeling is met Alyson, zit niet goed in haar vel. Eigenlijk voelt ze zich geen meisje en doet er van alles aan om meer als jongen over te komen. Uiteindelijk knipt ze haar haar kort, wat een laatste trigger lijkt te zijn voor hun zieke moeder om helemaal door te draaien.

Na de dood van hun moeder komt Tyler in Fireweed terecht, een instituut wat lijkt te helpen bij deze transitie en Alyson trekt in bij de sheriff. Pas tien jaar later worden ze weer herenigd. Het ouderlijk huis gaat nu in de verkoop dus het is nu aan de tweeling om het huis klaar te maken voor de koop. Echter brengt het rondlopen in hun oude huis en woonplaats meer nare herinneringen met zich mee dan voorheen gedacht…

Alyson, Tyler, Ronan

Game, boek of film

Een game als deze is moeilijk te labelen. Ja, het is natuurlijk een videogame waarin jij een of meerdere personages bestuurt in een digitale wereld. De focus ligt echter niet alleen op gameplay-elementen maar op het vertellen van een verhaal. En potverdikkeme , dat onderdeel zit toch erg goed in elkaar. Dontnod Entertainment weet wederom op ijzersterke wijze een pakkend verhaal in gamevorm te gieten, waarbij ik soms het gevoel kreeg dat ik midden in een film of een goed boek zat. Ze wisten me te grijpen en vast te houden met het pittige verhaal, maar ook met leuke en uitdagende puzzelelementen.

Qua gameplay is het niet heel veel meer dan rondlopen door de verschillende locaties en gebouwen van fictieve dorp Delos Crossing, Alaska. Afwisselend neem je de besturing van Tyler en Alyson over en loods je hen van A naar B. Het is erg lineair maar het is dan ook geen game om kilometers in af te leggen. Dit had best leuk kunnen zijn, want het pittoreske dorpje in Alaska ziet erg leuk uit. Het is omringt door mooie natuur, want door de sneeuw nog mooier naar voren komt. Ondanks dat visuals in een game als Tell Me Why niet uiterst belangrijk zijn, moet wel benoemd worden dat er grafisch toch iets meer in had gezeten. De game is absoluut niet lelijk en de ervaring verliest er weinig kracht door, maar hoekige rondingen en verschil in textuur op sommige momenten kan tegenwoordig eigenlijk niet meer. Deze grafische tekortkomingen stoorden me echter niet in de algehele ervaring; het viel soms op, maar meer dan dat was het niet.

Natuurlijk moet het wel iets meer hebben dan alleen een beetje rondlopen om interessant te blijven. Daar komt de kracht van de tweeling om de hoek kijken. Alyson en Tyler hebben namelijk een soort speciale kracht; ze kunnen op telepathische wijze met elkaar communiceren. ‘Retehandig! Scheelt een hoop aan beltegoed’, dacht ik zo. Dit kan echter alleen met elkaar en tot zover ik begrepen heb kan het ook niet op oneindig grote afstand. Het is natuurlijk erg makkelijk om onderling te overleggen als je iemand probeert te overtuigen van iets, of als je andere stiekeme plannen hebt waarbij stilte van belang is.

A Trip Down Memory Lane

Daar houdt het echter niet op. De tweeling beschikt over meer bijzondere krachten dan ze oorspronkelijk dachten. Beide hebben ze de mogelijkheid om op locaties waar ze ooit zijn geweest, herinneringen te achterhalen. Als ze aanvoelen dat er iets is gebeurd wat van belang is, kunnen ze deze herinnering ‘terugkijken’. Als een terugblik op het verleden komen de betrokken personen als spectrale verschijnselen tevoorschijn en beelden uit wat er ooit is gebeurd. Echter speelt er af wat de twee in hun hoofd hebben, het gebeurt dus vaker dan eens dat ze een bepaalde herinnering hebben die niet overeenkomt.

Op deze manier proberen ze te achterhalen waar het ooit verkeerd is gegaan met hun moeder. Al die jaren heeft Tyler het namelijk in z’n hoofd gehaald dat de uiteindelijke trigger was dat hij eigenlijk een jongen wilt zijn. Deze overgang en het kortwieken van z’n haar leken toen de trigger, maar of dat zo is weten ze niet zeker. Middels deze handige terugblik proberen ze dit dus te achterhalen.

Een ander redmiddel van de tweeling is het ‘Book of Goblins’. Als kind speelden de twee dat ze goblins zijn, kleine magische wezentjes die opzoek zijn naar avontuur. Samen met hun moeder schreven ze een boek vol verhalen en andere wezens. Later lijken de verhalen echter meer op de realiteit te zijn gebaseerd dan eerder gedacht. Bij verschillende puzzels moet je dan ook in het boek op zoek gaan naar een van de vele verhalen die de juiste informatie bevat. Een aantal keer was dit erg leuk, vooral om doelgericht de verhalen te analyseren. Bij sommige puzzels werd er voor mijn gevoel echter te veel tekst voorgeschoteld om doorheen te spitten. Lezen vind ik leuk, maar het zijn kinderverhalen en dat hoef ik nou niet pagina’s lang te lezen.

Lastige onderwerpen en moeilijke keuzes

Zelf heb ik er weinig ervaring mee, maar ik kan me ergens voorstellen dat het niet makkelijk is om in zo’n transitie te zitten. In het kleine, bekrompen dorp waar de tweeling opgroeit kijken ze niet echt verder dan hun neus lang is, dus een transgender is maar vreemd. Vooral de gelovigen in Delos Crossing hebben er moeite mee. Ik vind het erg knap hoe Dontnod deze moeilijke situatie heeft omschreven en uitgebeeld. Het geeft voor mijn gevoel een realistisch beeld en ik raakte behoorlijk betrokken bij het verhaal en kreeg er op een zekere manier begrip voor. Voor een ander kan het echter heel confronterend zijn.

Een verhalende game zou geen verhalende game zijn als er geen keuzes in zitten die de boel drastisch veranderen. Wat mij opviel was dat de keuzes vooral naar twee uitersten gaan: vergevingsgezind of vol wrok. Accepteer je het verleden en maak je het beste van het nu, of blijk je bokkig en tegenstrijdig? Zodra je een hoofdstuk hebt uitgespeeld krijg je nog een overzichtje van de keuzes en zie je hoeveel spelers voor een of voor het ander hebben gekozen.

Op en top immersie

Ik hou erg van goede audio in een game. Muziek of goede geluidseffecten kunnen erg meehelpen met de immersie. Voor mijn gevoel heeft Dontnod hier hoog op ingezet, want de audio is superieur. Ik heb meermaals mijn koptelefoon even afgezet omdat ik dacht dat er iemand achter me stond of dat er een helikopter over vloog. In werkelijkheid was dit allemaal in-game. Het feit dat ik meer dan eens ben gefopt door de audio geeft mij de bevestiging dat hier veel aandacht aan is besteed. Ook de muziekkeuze is naar mijn mening helemaal goed. Vooral in een verhalende game is de juiste muzikale begeleiding belangrijk. Je wil natuurlijk geen Metallica horen bij een lastig, emotioneel moment. Petje af!

Verdict

Een korte review misschien, maar veel meer woorden zijn er niet nodig voor het vertellen over Tell Me Why. De game zit goed in elkaar, vertelt een goed verhaal en de lastige onderwerpen worden uitstekend beschreven. Grafisch kan er zeker het een en ander verbeterd worden, maar ik zou dit puntje kritiek slechts als een kanttekening beschouwen. Het verhaal staat voorop en dat is prima in orde! Hou je dus van meeslepend, interactief verhaal waarbij je soms lastige keuzes moet maken? Stop met zoeken. Tell Me Why weet die behoefte meer dan voldoende in te lossen.

Tagged

Review Overview

Verhaal 95 %
Gameplay 80 %
Grafisch 75 %
Adio 90 %
Summary
85
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de Switch, PC en Playstation 4. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als speler, soms als Dungeon Master.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.