Review: Scarlet Nexus

Mis dit niet Reviews

Een goede game recenseren is natuurlijk leuk. Een slechte game recenseren kan ook heel leuk zijn. Maar een game die op ongeveer alle fronten slechts de middelmaat bereikt, dat is een heel ander verhaal. Dit is het geval bij Scarlet Nexus. Op deze actie-JRPG is over het algemeen maar weinig aan te merken. Echter doet het daarnaast zo weinig interessants dat de verveling bij mij al snel op de loer lag.

Scarlet Nexus speelt zich af in een anime-wereld die aangevallen wordt door allerlei soorten monsters. Deze zogeheten Others plannen hun laatste invasie om de mensheid te beëindigen. Om dit tegen te gaan is een militaire organisatie opgericht; de OSF. De game volgt diverse personages die lid worden van deze organisatie. Deze nieuwe rekruten moeten zich staande zien te houden tijdens monstergevechten, zware trainingen en anime melodrama.

Het unieke verkooppunt van Scarlet Nexus is dat je de game vanuit het oogpunt van twee verschillende personages kan spelen. Hierdoor heeft het spel in theorie twee campaigns. Yuito en Kasane zijn beide OSF-groentjes die met verschillende krachten en vaardigheden de monsterlijke invasie moeten weerstaan. Daar valt het spel wat mij betreft al snel in het water. De keuze voor één van de twee personages lijkt in de praktijk amper uit te maken. Vooral in het begin verschillen de verhalen weinig aan de hand van welk personage je kiest. Ze bevinden zich in dezelfde omgevingen, maken dezelfde verhaalwendingen mee en bevechten op dezelfde momenten gelijksoortige vijanden.

Buttonbashen

Dit had niet zo erg hoeven zijn, mits Yuito en Kasane heel verschillende gameplaystijlen hadden gehad, maar ook dat valt tegen. Yuito was mijn keuze voor de eerste speelsessies. Hij is qua vaardigheden in wezen een Jedi. Hij heeft een zwaard waar hij mêlee-aanvallen mee uitvoert en kan telekinese inzetten om bijvoorbeeld objecten naar vijanden te gooien. Kasane heeft dezelfde telekinese-krachten, maar brengt een klein verschil in de mêlee-combat. Zij vecht namelijk niet met een zwaard, maar met een aantal dolken. Deze kan zij om zich heen laten zweven om aanvallen uit te voeren. In de praktijk betekent dit dat Kasane van een iets grotere afstand kan aanvallen. Maar om nou te zeggen dat zij een ‘ranged’ personage is, dat lijkt me overdreven. Uiteindelijk zal je met beide personages buttonbashen en af en toe een auto naar je vijanden laten vliegen.

Door het verhaal heen zal je ook talloze andere OSF-groentjes tegenkomen. Je kan veel van hen meenemen tijdens combat-missies. Waar Yuito en Kasane telekinese gebruiken, hebben je teamgenoten diverse andere krachten. Denk aan het gebruik van vuur, elektriciteit, onzichtbaarheid of het verhogen van verdediging. Deze brachten wat variatie naar de combat, wat ik kon waarderen.

Hello, Skip dialogue, my old friend

De combat van Scarlet Nexus is dus best aardig. Het is snel, de finishing moves zien er goed uit en de monsterontwerpen zijn interessant. Ik wou alleen dat er meer van was. Deze gameplaygedeeltes worden vaak onderbroken door ellenlange cutscenes. Veel hiervan bestaat uit langzame gesprekken en overbodige dialogen. Daarnaast komt er veel romantische tienerdrama in voort. Wellicht dat sommige mensen dit interessant vinden, maar ik val daar zeker niet onder. Uiteindelijk werd de ‘skip dialogue’ knop mijn favoriete gameplayelement.

De omgevingen van de game zijn ook middelmatig te noemen. Scarlet Nexus bestaat uit een reeks losse, ietwat open levels. De open maps en de plaatsen waar je combat uitvoert worden compleet gescheiden gehouden. De raison d’être van deze open maps ontgaan me echter. Een goede sandbox is er wat mij betreft eentje waarin je jezelf kan verliezen. Er moeten activiteiten in kunnen plaatsvinden of een reden zijn om de map te verkennen. Een slechte sandbox is er eentje waarbij je de speler slechts nutteloos heen en weer laat lopen tussen missies.

Zoals met bijna alles in Scarlet Nexus, valt diens sandbox hier tussenin. Er zijn wat collectibles binnen de maps te vinden, vooral health items. Daarnaast kan je veel willekeurige NPC’s aanspreken, maar dat is slechts achtergrondmuziek. Voor mijn gevoel hadden deze semi-open levels uit de game gehaald kunnen worden. Stop diens collectibles gewoon in de maps waar je combat hebt. Daar houd je een veel strakkere gameplay-ervaring aan over.

Later in de game introduceert Scarlet Nexus iets nieuws. Je unlockt namelijk een basis waarin je teamgenoten kan ontmoeten. Het nut hiervan is dat je voor je teamgenoten zogeheten ‘bonding missies’ kan doen. Deze kunnen variëren van een enkele cutscene, het geven van een speciaal cadeauvoorwerp of een losse combat missie. Het voordeel hiervan is dat je op die manier de krachten van je teamgenoten met elke missie sterker kan maken. Ik was vaak gemotiveerd om ze uit te voeren. De combat op normal wordt op een gegeven moment best pittig. Elke powerup die je kan krijgen komt dus goed van pas.


Uitgever
: Bandai Namco
Ontwikkelaar: Bandai Namco
Releasedatum:: 25 juni 2021
Platforms: Playstation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S, PC
Gespeeld op: PlayStation 4

Tagged

Review Overview

Combat 60 %
Verhaal 50 %
Anime melodrama 40 %
Omgevingen 50 %
Summary
Lieve lezers, dit zijn de moeilijkste reviews om te schrijven. Ik kan Scarlet Nexus geen slechte game noemen, maar enthousiast werd ik er ook niet van. Wellicht is dit iets voor jou als je enorm fan bent van anime-games, maar ik kreeg vooral te maken met verveling. Dit spel zorgde er vooral voor dat ik liever Bandai Namco’s Code Vein opnieuw wilde spelen.
50
Niek Vink
Oprichter, redacteur en columnist van Gamingnation Volg zijn Twitter-account op @NiekVink1

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.