Predator: Hunting Grounds

Review: Predator: Hunting Grounds

Reviews

Het idee dat je als Predator door de jungle op angstige spelers kan jagen door ze in alle stilte te achtervolgen, ze te besluipen en ze vervolgens een voor een af te maken zal voor veel van mijn leeftijdsgenoten als een echte droom klinken. Helaas blijft het bij Predator: Hunting Grounds een goed idee, dat niet volledig uitgevoerd lijkt te zijn. In deze review ga ik na waarom.

Ik zal als eerste toegeven dat Predator: Hunting Grounds mij compleet hyped maakte. Ik ben een fan van de films en van het gruwelijke ruimtemonster zelf. Predator lijkt een perfect personage  te zijn voor videogames door al zijn gadgets: hij kan zich onzichtbaar maken, hij kan zijn slachtoffers vangen met een netkanon, gebruik maken van speren en zwaarden en heeft ook nog eens een bruut plasmageweer op zijn schouder rusten. Hoewel de Predator in games als Alien vs Predator voor kwam, zijn dit al wat oudere games die helaas wat gedateerd zijn anno 2020. Hierdoor had ik juist gehoopt dat dit spel boven het maaigras zou uitsteken.

Assymetrische multiplayer

IIIFonics heeft met Predator: Hunting Grounds een asymmetrisch multiplayerspel ontworpen, wat qua gamedesign sterk lijkt op Friday the 13th: The Videogame, dat in 2017 door dezelfde studio werd uitgebracht. Het spel bestaat uit twee delen: de soldaten (Fireteam) en de Predator. Als de soldaten is het jouw doel om verschillende missies te voltooien in verschillende jungleachtige omgevingen. Hoewel je zou denken dat de Predator jouw directe tegenstander is, gaat het toch wat anders. Je zal voornamelijk vechten tegen AI-gestuurde menselijke soldaten in een groep van vier online spelers. Als jij jouw doelen hebt behaald, zal er een helikopter verschijnen en zal je er alles aan moeten doen om te ontsnappen. Ondertussen zal een vijfde speler als de Predator op jullie jagen, dus het is zaak dat je goed oplet en dat je als groep dicht bij elkaar blijft. Streef je af van jouw groep, dan zal ik oplettende Predator speler je eenvoudig af kunnen maken.

If it bleeds, we can kill it

In essentie klinkt dit hetzelfde als Friday the 13th: The Videogame. Een moordenaar jaagt op een aantal spelers, die hun eigen doelen hebben om te behalen en moeten overleven. Het grote verschil is dat de soldaten wapens hebben om zichzelf te verdedigen, maar ook de vijandige soldaten hebben waar ze zich op moeten focussen. Een vaardige Predator maakt gehakt van een eenzame speler, maar een groep spelers heeft een goede kans om het beest om te leggen.

Je krijgt hiervoor een pletora van wapens tot jouw beschikking. Denk hierbij aan snipers, shotguns, machinegeweren en pistolen. Deze wapens kan je ook upgraden met verschillende scopes en andere upgrades die jou helpen in de strijd, zoals een red dot, extra kogels in je magazijn of een demper op de loop. Deze wapens en upgrades speel je vrij naarmate je speelt en in level groeit, dus hoe langer (en beter) je speelt, hoe meer beloningen je ervoor krijgt. Je kan daarbij jouw personage aanpassen, al moet je hier niet teveel van verwachten. Je kan kiezen uit een paar gezichten, een paar kapsels en je kan verschillende brillen, camouflagestrepen en hoeden op doen. Ten slotte is het ook mogelijk om verschillende classes te kiezen: Assault, Recon, Scout en Support. Elk van de classes geeft je weer extra boosts. Assault is bijvoorbeeld beter in hip fire schieten en de Scout kan verder schieten.

Fireteam is het leeuwendeel van het spel

Waar het mis gaat in Predator: Hunting Grounds is het Fireteam onderdeel. Je zal namelijk het overgrote deel van het spel fungeren als een soldaat, aangezien er maar 15% kans is dat je een Predator wordt. Je kan namelijk in de wachtrij staan voor Predator, Fireteam of ‘No Preference’, geen voorkeur. In de rij staan voor Predator kan langer duren dan een kwartier. Ik heb gemiddeld 10 minuten per potje moeten wachten hierop, dus besloot ik uiteindelijk voor ‘No Preference’ te kiezen, waardoor ik elke 45 seconde kon spelen. Dit zorgt er dus wel voor dat je 85% van de tijd speelt als het Fireteam. Helaas is het spelen als soldaat niet boeiend genoeg om het spel te dragen. Hoewel het idee ontzettend tof lijkt en dat er eerlijk gezegd spannende momenten zijn geweest, is uiteindelijk de  gameplay die het de das om doet.

Belachelijk domme AI

Om te beginnen zijn de AI soldaten zo dom als bakstenen met een leerachterstand. Ze rennen als blinde kippen op je af, nemen geen dekking en schieten als blinde mollen. Als ze je dan al raken doen ze lachwekkend weinig schade, waardoor de soldaten meer aanvoelen als irritante muggen die je moet plat slaan. Hierdoor voel jij je niet een bange soldaat in een grote, enge jungle; je bent een supersoldaat. De tegenstanders vormen geen  enkel gevaar en zijn bedoelt als een afleiding van de saaie, repetitieve misies. Je zal niet meer doen dan naar plek X lopen en op een knop drukken, om vervolgens het gebied te beschermen van dezelfde schijndode vijanden.

Prestatie op de PlayStation 4

Bovendien voelt het schieten niet lekker aan; hoewel Predator: Hunting Grounds grafisch erg gedetailleerd is – de Jungle is goed bedekt en de Predator zelf ziet er geweldig goed uit -, heeft de PlayStation 4 versie last van extreme Motion Blur. Dit is zo aanwezig dat ik bekant misselijk werd tijdens het rondkijken. De framerate is daarbij ook vreselijk; je zit continu onder de 30FPS en bij drukke situaties of het verschijnen van de Predator gaat het spel stotteren en haperen. Als het monster op je af komt rennen en je wil hem van je af schieten, is het vreselijk als je beeld van frame naar frame schiet en je daarna plotseling dood op de grond ligt. Ik ga ervan uit dat de PC versie hier minder last van zal hebben, maar het maakte het spel op de PlayStation 4 op sommige momenten onspeelbaar.

Generieke FPS

Wat daarbij ook niet helpt is dat het schieten – de kern van het spel – niet lekker aanvoelt. De geluiden zijn scherp en lekker om te horen, maar het spel speelt als een zeer generieke FPS. De beste tactiek is om met een shotgun recht op een vijand af te rennen en hem point blank voor z’n sloffen te schieten. Machinegeweren zijn niet erg sterk en het is teveel gedoe om in de hectiek rustig te mikken met een sniper, dus dan ga je maar als een tank naar voren stormen om de bad guys van een meter afstand te  schieten (wat niet erg Corona proof is!). Dat klinkt niet erg leuk en dat is het ook niet. Als jij als game designer ervoor zorgt dat 85% van jouw gameplay draait om schieten, dan moet dit ook heerlijk aanvoelen. Helaas is dat niet het geval.

If it bleeds, we can kill it

Het enige dat het Fireteam element de moeite waard maakt, is de interactie met  de Predator. Het is ontzettend gaaf om de toppen van de bomen in de gaten te houden voor een bijna onzichtbare blur en als je  dan opeens drie rode puntjes op je lichaam hebt, weet je dat je elk moment een plasmaschot voor je kiezen kan krijgen. De Predator is eng, intimiderend en vaak een geduchte tegenstander. Lukt het je toch om het beest om te leggen, dan kan de Predator ervoor kiezen zichzelf op te blazen met een mini-atoombom. Het is dan zaak om heel snel weg te rennen uit de blast zone, of om de bom onschadelijk te maken. Is de Predator nog in een stuk maar wel omgelegd, dan krijg je de missie het lijk te beschermen totdat het wordt opgehaald. Het is een zeer toffe dynamiek en een van de twee lichtpuntjes die Predator: Hunting Grounds heeft.

You are one ugly motherfucker

Het andere lichtpunt van het spel is de Predator. IIIFonics heeft duidelijk alle aandacht gelegd op het ontwerp en de gameplay van het titulaire wezen zelf. De Predator is prachtig ontworpen, met de keuze aan talloze skins, verschillende maskers, dreadlocks en pantsers. Wanneer je als de Predator speelt, voel je je echt als een buitenaardse jager met allerlei toffe speeltjes. Naarmate je meer speelt zal je ook meer customize opties ontgrendelen, maar ook meer perks en wapens.

De Predator speelt niet als een First Person-spel zoals met het Fireteam, maar als een Third Person-spel. Hierdoor heb je continu jouw eigen ontworpen Predator in beeld en heb je ook een beter overzicht op wat er allemaal gebeurd. In plaats van het meer claustrofobische gevoel dat een soldaat heeft, heb je juist meer overzicht en meer ruimte om de omgeving in je op te nemen. Je zal je voornamelijk voortbewegen door de bomen heen, wat erg soepel en simpel gaat. Bomen en takken waarin je kan klimmen worden met rood aangegeven en het springen van tak naar tak gaat automatisch als je loopt. Ik heb maar een paar keer gehad dat dit resulteerde in een vreemde glitch (mijn Predator ging een keer rondtollen in de lucht, wat er hilarisch uit zag), maar voor 99% van de keren gaat het precies zoals je het wil. Verder kan je ook verre sprongen maken, wat het ontsnappen van tegenstanders erg makkelijk maakt, maar ook gebruikt kan worden om met een klap te landen om tegenstanders weg te slingeren.

Geduld en besluitvaardigheid worden beloond

Het is als Predator jouw taak om alle online spelers uit te schakelen. Je kan de AI tegenstanders hierdoor negeren. Sterker nog, het is een betere techniek om ze juist te laten leven. Het zijn namelijk vijanden van jouw vijanden en zorgen voor de nodige afleiding als jij het juiste moment zoekt om jouw doelwitten uit te schakelen. In het begin heb je alleen jouw basiswapens: jouw scherpe klauwen, de onzichtbaarheidsmodule (wat jou overigens niet geheel onzichtbaar maakt, tenzij je gebukt in een boom zit en je geen vin verroert) en jouw krachtige schouderkanon. Het is natuurlijk verleidelijk om de tegenstander van een afstand neer te schieten moet jouw kanon, maar het apparaat maakt een hoop herrie en de fameuze drie rode lichtjes verschijnen. Enigszins oplettende spelers weten dan meteen waar je bent en zullen je ook direct onder vuur nemen. De Predator mag dan sterk zijn, maar zijn afstandswapens zijn niet snel en hij kan ook niet teveel kogels vangen. Het is daarom juist zaak om zo opportunistisch mogelijk te spelen en op het juiste moment toe te slaan, maar ook weten wanneer je moet vluchten. Wees overigens wel snel, want je hebt maar 15 minuten om alle Fireteam leden uit te schakelen.

Het is ontzettend tof en spannend om als de Predator aan de slag te gaan. Het voelt lekker aan als je spelers te slim af bent en het geeft een echte rush als jouw plan ook daadwerkelijk slaagt. De Predator bestuurt heel natuurlijk, waardoor je binnen no time het spelletje snapt dat je behoort te spelen. Als Predator draait het niet om jouw schietvaardigheden, maar om hoe geduldig, stil en besluitvaardig je kan zijn. Ongeduldige Predators worden genadeloos afgestraft, maar als je te weinig doet zal het Fireteam ontsnappen. IIIFonics heeft een vrijwel perfect Predator kunnen neerzetten en ze verdienen hier alle lof voor.

Erg leeg

Helaas is dit te weinig om het spel te kunnen dragen. Zoals eerder vermeldt is het Fireteam onderdeel niet boeiend genoeg en dat is wat je het meeste zal spelen in Predator: Hunting Grounds. Tel daarbij op dat het spel ook opvallend leeg is. Als je alle upgrades en skins laat voor wat ze zijn, heb je alleen een quickplay optie en een mogelijkheid om zelf een potje op te zetten. De optiemenu’s zijn ook opvallend leeg en buitenom een zeer kale en gebrekkige training waarin geen enkele uitleg wordt gegeven wat nou het doel is van het spel, is er geen enkele vorm van singleplayer. Nu wil ik  niet teveel invullen van wat ik zou willen van dit spel, maar was het niet ontzettend gaaf geweest om een campaign te hebben zodat je meer met deze Predator zou kunnen spelen? Nu zit het verstopt achter een lange wachtrij en een klein percentage om hem te kunnen spelen, in een multiplayerspel dat veel te weinig variatie heeft om langdurig te kunnen boeien. Er zijn maar een paar maps en de missies verschillen nooit. Als Fireteam schiet je altijd op dezelfde domme vijanden en doe je dezelfde inspiratieloze missies met vrijwel geen achtergrond van waarom je ze doet en alhoewel de Predator gameplay zeker goed is, kom je hier veel te weinig mee in aanraking.

Een karig pakket

Al met al is Predator: Hunting Grounds een karig pakket, aangezien het spel voor 40 euro wordt verkocht en er nauwelijks opties zijn. Dat de Predator ontzettend boeiend is, maakt het geheel juist meer tragisch dat we dit niet in een ander (beter) spel te zien krijgen. Een verbetering ten opzichte van Friday The 13th: The Videogame, maar IIIFonics heeft nog een lange weg te gaan

 

Tagged
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.