Pokémon Sword

Review: Pokémon Sword

Reviews

In deze review ga ik het niet hebben over de miscommunicatie vanuit Gamefreak, de beruchte Dexit, de Twitter Hastags en de boze reacties vanuit de fanbase; dit is al uitvoerig besproken door Jan en Alleman en ik wil mijn oordeel over het spel hier niet door laten bedoezelen. Wat kan je wel verwachten? Een review over een spel dat over het algemeen vermakelijk is, maar uiteindelijk toch voelt als een gemiste kans om de grote stap van de handheld naar de console te maken.

Iedereen die ooit een Pokémon spel heeft gespeeld, weet wat je kan verwachten: je begint als een jongen of een meisje in een rustig dorpje, je begint met je queeste om zoveel mogelijk soorten verzamelbeestjes te vangen en met ze te vechten tegen trainers en Gymleiders. Het is jouw hoofddoel om de Champion te worden van de regio door alle Badges te verzamelen en de huidige Champion te verslaan. In Nederland kennen we dit concept al sinds 1998 en Gamefreak heeft hier in al die jaren weinig van afgeweken. Het draait ook allerminst om het verhaal in de Pokémon-spellen: het draait om de leuke, verslavende gameplay mechanieken én de grote variatie aan Pokémon die je kan vangen in de regio. Een aantal uitzonderingen waren het gemis van gyms in de vorige generatie en het veranderde vangmechanisme in  Pokémon Let’s Go Pikachu en Eevee, maar de Gyms zijn weer terug en je kan weer Pokémon vangen zoals vanouds.

De country side van Galar

Britse invloeden

In de achtste generatie – Pokémon Sword en Shield – ben je in de Galar regio, een eiland dat overduidelijk en zonder géne is gebaseerd op het Verenigde Koninkrijk.De stille dorpjes, de groene weides en de rokerige, grote steden rieken naar het oude, iddilische Engeland wat het jaren geleden nog was. Niet alleen lijken de omgevingen sterk op het land van de Britten, zelfs de dialogen hebben engelse slang erin zitten. Jouw personage wordt geregeld aangesproken als mate, en het woord mom als mum, de Britse spelling van het woord. Ook zijn de designs van de nieuwe Pokémon gebaseerd op Engelse folklore en dieren: een bekende hiervan is Yamper, een Corgi Pokémon. Zo is er ook de Corviknight-lijn, die in de naam van elke evolutievorm een speling heeft met ridders (Rook, Squire en Knight). Vergeet daarbij ook niet de Galar-vormen van bekende Pokémon die helemaal in de Britse stijl zijn ontworpen, zoals Weezing met een schoorsteen-hoed op zijn hoofd en Zigzazoon die lijkt op een lid van de rockband Kiss.

Er lijkt zelfs een stuk volkscultuur te zijn meegenomen in het ontwerp van het spel: de Gymgevechten spelen zich nu af in grote voetbalstadions, met supporters die de hele match juichen en joelen. Gamefreak heeft er alles aan gedaan om Galar helemaal te dopen in een Britse saus en is hier wonderbaarlijk goed in geslaagd. Tel daarbij op dat de muziek ook fantastisch is om aan te horen (tijdens de Gymgevechten krijg je een adrenalinerush van de vette Dance-muziek) en op het gebied van design heeft Gamefreak de juiste beslissingen gemaakt en duidelijk laten zien dat ze de Britse regio én cultuur goed hebben bestudeerd.

Pokémon Sword
De Pokémon zien er gedetailleerd uit

Houterige animaties en Nintendo 64 bomen

Dat het design goed is, betekent nog niet dat dit ook slaat op de uiteindelijke graphics zelf. Nu wil ik niet zeggen dat Pokémon Sword een lelijk spel is: voor het grootste gedeelte zien de Pokémon er goed en gedetailleerd uit, alsmede de personages. Waar het echter mis gaat is niet met de personages en de Pokémon, maar in de omgevingen en de animaties. De gevechtsanimaties van de Pokémon zijn een veelbesproken onderwerp. Dit is terecht: hoewel een paar animaties er goed uit zien, ziet het gros er extreem houterig uit. Ledematen bewegen nauwelijks en de Pokémon voelen levenloos aan wanneer ze bewegen. De afmetingen van kloppen ook niet, waardoor een Snorlax en een Wailord er veel te klein uit zien. Een aanval als Double Kick ziet er nog steeds uit alsof de Pokémon met Rigo Mortis in de lucht springt. Personages draaien zich om hun eigen as heen en hebben nauwelijks gezichts- of lichaamsuitdrukkingen. Voor een handheld had dit acceptabel geweest, maar voor een console van de huidige generatie absoluut niet. Dit geldt ook voor een groot deel van de graphics. Voor de duidelijkheid, Pokémon Sword bestaat grofweg uit twee gedeeltes: de klassieke gedeeltes waarbij de camera statisch is en je jezelf baant door lineaire paden en dorpjes én de Wild Area, waarbij je vrij rond kan bewegen met de camera én meer bewegingsvrijheid hebt. Nu ziet het spel er redelijk oké uit wanneer je de camera niet kan bewegen: de omgevingen zijn niet heel erg gedetailleerd en ik heb mij iets te vaak geërgerd aan textures met een extreem lage resolutie, maar de wereld is kleurrijk en goed gevuld.

Pokémon Sword
De beruchte N64 boom

Waar het spel op grafisch gebied op zijn kont valt is in de Wild Area; dit ziet er gewoonweg niet goed uit voor een spel uit 2019. Zelfs een console als de Switch kan grafisch veel sterker uit de hoek komen. Er zijn genoeg voorbeelden op te noemen die kunnen laten zien dat de hybride console van Nintendo grote gebieden aankan én er goed kan uit zien. Helaas is de Wild Area enorm leeg, zijn de Pokémon pas te zien op 20 meter afstand, zijn de ground textures van lage kwaliteit en is de afwerking ondermaats. Online werden er grappen gemaakt over ‘Nintendo 64 bomen’, maar dit is helaas de waarheid: de bomen zien er uit alsof ze uit een Nintendo 64 spel komen en andere objecten zien er weer uit alsof ze vanuit het Wii-tijdperk komen. Heeft Gamefreak niet genoeg ervaring met consoles, of hebben ze te weinig tijd gehad? Het doet het eindproduct echter wel pijn. Graphics mogen dan niet het allerbelangrijkste zijn, ze dragen wel bij aan de algehele ervaring tijdens het spelen.

Pokémon Sword
De Wild (empty) Area

De Wild (empty) Area

Ik wil nog verder borduren op de Wild Area, nu ik toch bezig ben. Het is één van de grote selling points van Pokémon Sword, samen met de Galar-vormen en Dynamaxing (waar ik later op terug kom). Het zou een gebied zijn die gevaarlijk is voor de trainer, waar je vrijelijk kan rondlopen, een groot gebied waarin je op avontuur kan gaan. Ik moet zeggen dat de Wild Area mij niet kon bekoren. Het klopt dat je sterke Pokémon kan tegen komen, maar deze zijn makkelijk te ontwijken omdat de monsters in dit spel zichtbaar rondlopen, in tegenstelling tot de Random Encounters van vorige delen. Zie je een sterke Pokémon? Dan loop je er vrolijk om heen. Ook in het hoge gras zijn de Pokémon niet al te moeilijk te ontwijken en als je er toch één tegen komt, kan je een Pokédoll inzetten om zonder problemen te ontsnappen. De Wild Area is groter dan welk gebied dan ook in de Pokémon-reeks, maar voelt onnodig en leeg aan. Je kan items vinden, speciale Pokémon en Raids, maar ik kan toch niet van het gevoel af komen dat er in potentie zoveel meer mogelijk was geweest. De Pokémon lopen rond als beesten zonder een patroon, zonder het gevoel dat je écht naar dieren in het wild aan het kijken bent. Ze lopen een kort rondje, soms rennen ze een kort stukje achter jou aan. Bij de Wild Area krijg ik het idee dat je de Pokémon in hun natuurlijke habitat krijgt te zien, niet een normale Route die een stuk breder is dan normaal.

Pokémon Sword
Screenshot gemaakt door collega Rogier

Mijn eigen verwachtingen buiten gelaten, zie ik geen reden om speciaal een Wild Area te maken als je hier niets speciaals mee doet; de Pokémon lopen namelijk ook gewoon rond op normale Routes en

items zijn hier ook te vinden. Ja, je kan Raids vinden, maar dit lijkt geforceerd te zijn geplaatst in de Wild Area om je een reden te geven hier naartoe te gaan. Extra pijnlijk is ook de enorme framedrops en lag die je moet doorstaan als je online speelt: je ziet dan andere spelers rondlopen in de Wild Area, maar in ruil daarvoor kakt de prestatie van het spel enorm in en hakkel je een weg door de platte velden. Het is enorm jammer dat dit niet beter getest is en zo slecht is uitgevoerd. De Wild Area: een goed concept in theorie, maar zwak uitgevoerd door Gamefreak.

 

Dynamaxing en Gigantamaxing zijn gaaf

Zoals ik al eerder benoemde, is een ander groot (pun intended) element van Pokémon Sword de Dynamaxing (en Gigantamaxing). Tijdens Gymgevechten kan jij jouw Pokémon gigantisch maken, zodat ze in alle opzichten sterker worden én een speciale moveset krijgen. Dynamaxing duurt echter maar drie beurten en moet weer opgebouwd worden in een gevecht, maar het kan een troef zijn om jouw team over de streep te kunnen trekken. Gymleiders zullen hun laatste Pokémon altijd Dynamaxen, dus je kan dan rekenen op een lastige(re) tegenstander. Sommige Pokémon hebben een speciale Dynamax-vorm genaamd Gigantamaxing: de Pokémon wordt niet alleen enorm groot, maar krijgt ook een andere vorm. Zo heb je een Gigantamax Pikachu (Thiccachu genoemd door de fanbase), een Gigantamax Meowth (lijkt nog het meeste op Longcat) en sinds kort een Gigantamax Snorlax. Niet elke Pikachu kan echter Gigantamaxen; deze speciale vormen vang je tijdens Raids, waar je over kan lezen in het volgende hoofdstuk.

Pokémon Sword
Long cat is long!

Ik heb een hoop gemor gelezen over Dynamaxing, maar ik vind het niet alleen een gaaf concept, maar ook goed uitgevoerd. De Gymgevechten worden spannender, epischer én tactischer. De Gigantamax Pokémon van elke Gymleader is een leuke uitdaging, de gigantische Pokémon in het voetbalstadion zien er enorm episch uit en aan jou wordt de vraag gesteld: wanneer zet ik mijn Dynamax in? Zet je het meteen in vanaf het begin, met het risico dat je jouw edge verliest tegenover zijn laatste Pokémon? Het maakt de gevechten dynamischer en een stuk interessanter dan een normaal gevecht. Gaat dit terugkomen in toekomstige Pokémon spellen? Waarschijnlijk niet, gezien de geschiedenis van Gamefreak en het weglaten van nieuwe elementen (zie Mega Evolutions en Z-moves). Is het hierdoor een gimmick? Ja, maar dat is niet altijd een slecht iets. Het voegt een leuk element toe voor deze generatie en zo zou je het ook moeten zien. Niet iets voor de toekomst, maar voor nu.

Klassieke gameplay

Zoals in het begin is benoemd, voelt Pokémon Sword vertrouwd aan. De routes zijn gevuld met trainers, rondlopende Pokémon en stukken hoog gras. Je moet eerst de Gymleider verslaan van een dorp voordat je weer verder kan gaan. Op de routes train jij jouw Pokémon door middel van gevechten en zal je nieuwe aanvallen leren en evolutievormen zien. Er zijn over Sword en Shield 400 Pokémon te vangen van verschillende generaties, waar rond de 100 hiervan nieuw zijn. De routes zijn goed gevuld met verschillende Pokémon, zodat je al vanaf het begin een gevarieerd team hebt. In vroegere spellen moest je het vaak doen met de Pidgeys en de Rattatas van die generatie, maar ik heb het gevoel dat je al erg vroeg veel verschillende soorten kan vangen. Op deze manier kan je al vroeg beginnen met het bouwen van jouw uiteindelijke team.

Pokémon Sword
Route 5

De Exp. Share helpt hier ook bij, die ervoor zorgt dat elke Pokémon XP krijgt na elk gevecht. De hoeveelheid XP wordt gebaseerd op het wel of niet deelnemen tijdens het gevecht en wat het level verschil is met de rest. De Exp. Share kan niet uitgeschakeld worden en alleen omzeilt worden als je de rest van jouw team in de PC stopt, die je overal in het spel kan benaderen. Ik was in het begin enorm wars van het idee dat je dit niet kan uitschakelen en nog steeds begrijp ik niet geheel waarom ik die keuze niet heb. Ik kan echter wel zeggen dat het goed gebalanceerd is voor zover dit kan. Het neemt bij mij wel het gevoel van voldoening weg die ik in voorgaande delen kreeg als ik Pokémon eindelijk tot een bepaald niveau had. Grinden in een RPG is niet altijd leuk, maar je kan niet ontkennen dat het harde werk dat je erin steekt vaak leidt tot een overwinningsgevoel, wellicht een gevoel van trots. Ik heb in Pokémon Sword te vaak gehad dat ik een bepaalde Pokémon al uren niet gebruikt had, maar toch op hetzelfde niveau was als de rest en zelfs al geevolueerd was. Ik heb geen rol gehad in het trainen van deze Pokémon en ik had ook niet het gevoel van trots en genoegdoening dat ik normaal gesproken zou moeten hebben. Nogmaals, de Exp. Share is goed gebalanceerd, maar ik vind het erg jammer dat er niet de mogelijkheid is om het uit te schakelen.

Veel te simpel

Dit helpt allemaal bij het gevoel dat Pokémon Sword simpelweg te simpel is: ik heb geen enkel moment gegrind, geen enkel moment moeten trainen. Ik liep door een route en versloeg alle trainers en dat was genoeg om de volgende Gymleider te verslaan. De tweede Gymleider heeft onder andere een Goldeen als Pokémon, zo zwak zijn ze. Tegen de tijd dat je bij ze aan komt, zijn jouw Pokémon al automatisch een hoger level dan die van de Gym. Vrijwel alle belangrijke gevechten zijn een lachertje, met uitzondering van één of twee waar ik mijzelf even moest concentreren om niet af te gaan. Jouw rivaal Hop is een lachertje, aangezien hij een start Pokémon kiest die zwak is tegenover die van jou én altijd zwaar onder jouw level zit. Ik heb hem geen enkele keer serieus gezien als een rivaal, zo makkelijk is hij te verslaan. Het is ook ergerlijk dat je om de 5 minuten (dit is een hyperbool, maar zo voelt het aan) genezen wordt tussen gevechten door, waardoor je helemaal niet meer de opluchting voelt als je eindelijk door een Route bent geworsteld. De grootste uitdaging zit hem in de wilde Pokémon, die vaak een hoger level zijn dan die de Trainers hebben.

Ik heb mijzelf moeten uitdagen door géén items te gebruiken in gevechten en de Battle Mode op Set te zetten, want anders was ik er helemaal gemakkelijk doorheen gekomen. Je kan elk spel moeilijk maken met zelf opgelegde uitdagingen – zoals Nuzlockes bij Pokémon – maar moet een spel je niet zelf deze uitdaging brengen? Waarom kan je Exp. Share niet uitzetten, waarom is er geen hogere moeilijkheidsgraad? Ik heb meerdere mensen horen zeggen dat het een kinderspel is, maar dat vind ik de grootst mogelijke onzin. Ik ben ook als kind opgegroeid met Pokémon Blue en Yellow, spellen die een stuk uitdagender zijn dan dit spel. Ik kon nauwelijks Engels, maar wist door middel van klasgenootjes en doorzettingsvermogen mezelf door het spel te worstelen. Ik heb goede herinneringen aan het spel, hoe krakkemikkig ze tegenwoordig ook lijken. Kinderen zijn een stuk slimmer dan we denken: ze hebben geen constante onderbrekingen nodig tijdens een spel, of figuurlijke pijlen om te wijzen waar ze heen moeten. Kinderen kunnen het wel hebben als ze een keertje Game Over gaan, of als ze het een keer niet begrijpen. De meeste hebben tegenwoordig een mobiele telefoon met toegang tot het internet, dus ze kunnen zaken Googlen die ze niet begrijpen. Net als met kinderfilms, hoeft een kinderspel niet doodsimpel te zijn. Het is een slecht excuus om  het gebrek aan uitdaging goed te kunnen praten.

Pokémon Sword
Nessa, de tweede Gymleider

Online voelt brak aan

De Wild Area is soms onspeelbaar door het online gedeelte, dat had ik al duidelijk gemaakt. Nu werken de online functies over het algemeen voldoende: je hebt de Suprise Trade dat Wonder Trade vervangt, je kan normaal Traden, je hebt Battles en je hebt Raids. De enige hiervan die verrassend goed werkt, is de Suprise Trade: je zet het aan, selecteert een Pokémon en je kan gewoon verder spelen. Jouw Pokémon wordt vanzelf gewisseld met een Pokémon van een willekeurige andere trainer, waardoor je leuke verrassingen krijgt. Regulier traden werkt minder goed: je kan geen gebruik maken van jouw Friend List, maar je moet een unieke viercijferige code invullen die jouw vriend ook moet invullen. Het gebeurd te vaak dat je met iemand anders verbindt die ook die code toevallig heeft en het levert alleen maar frustratie op. Raids zijn leuk mits je iemand vindt; ik heb te vaak minutenlang gewacht tot er iemand bij kwam, maar dat gebeurde niet. Het joinen van Raids lukt negen van de tien keer niet omdat de informatie in de lijst niet up-to-date is. Raids coördineren is zo goed als onmogelijk omdat je geen Friends kan uitnodigen of een unieke code kan invoeren. We leven in 2019, maar Gamefreak lijkt nog in 2005 te zitten op het gebied van online. Het is erg karig, traag en onhandig allemaal.

Vermakelijk, maar een gemiste kans

Ik heb mij vermaakt met Pokémon Sword: het vangen is leuk en verslavend, het ontdekken van nieuwe soorten Pokémon en hun evoluties is altijd spannend en het bouwen van je team is altijd interessant. Het is absoluut geen slecht deel in de reeks, zoals sommigen je willen laten denken. Helaas voelt het iets te vaak aan als een gemiste kans. De klassieke elementen voelen vertrouwd aan en zijn leuk als vanouds, maar er is een groot gebrek aan innovatie en modernisatie. Van een grote en rijke ontwikkelaar als Gamefreak zou je verwachten dat ze de Pokémon-reeks naar 2019 zouden kunnen brengen met de overstap naar de console, maar dit is mondjesmaat gelukt. Dit resulteert in een vermakelijk deel in de reeks, maar eentje die een teleurstelling is voor de trouwe fans die hadden gehoopt op meer. Meer innovatie, meer afwerking en meer van deze tijd.

 

 

 

Tagged
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.