Outriders

Review: Outriders – De buitenaardse jacht op loot

Mis dit niet Reviews

Na lang strijden en zoeken heb ik het eindelijk voor elkaar om een Playstation 5 te scoren. Ik moest nog een paar dagen wachten van Amazon maar dat nam ik graag voor lief. Kort daarna kreeg ik ook de vraag of ik Outriders wilde reviewen, een mooie kans om het nieuwe beestje eens te testen. Tot vandaag, twee weken en een hoop uren later, weet ik nog steeds niet precies hoe ik me voel bij het spelen van Outriders.

Gedurende de review ga ik jullie haarfijn uitleggen wat ik precies bedoel in de inleiding. Misschien heb je al even naar beneden gescrold en het cijfer bekeken, waar je dan al vraagtekens bij hebt. Hoe kan ik toch zo’n gul cijfer geven als ik niet eens goed weet wat ik van de game vind. Hopelijk wordt dat later in dit stuk duidelijk. Deze review is overigens geschreven na alle problemen rondom het kwijt raken van progressie en je gevonden loot. Dit zijn uiteraard enkel tijdelijke problemen en tellen naar mijn idee niet mee voor een cijfer en oordeel. Desalniettemin is het wel onwijs naar als je 80 uur aan progressie kwijt bent. En nu door naar de game!

De aarde is stuk. De mensheid heeft het eindelijk voor elkaar gekregen om onze mooie groenblauwe planeet aan gort te helpen na de zoveelste oorlog, en het oneindig willen winnen van grondstoffen. Het zat er al even aan te komen, maar de mens is een koppig ras. We zijn doorgegaan en mogen nu op de blaren zitten. Gelukkig zijn er een hoop knappe koppen die denken in oplossingen. Zo ook Dr. Flores, wie het geniale idee had om de mensheid in te vriezen om zo naar een andere planeet te vervoeren. Na jaren zoeken heeft men een planeet gevonden met een vergelijkbare atmosfeer als de aarde. Goeie zuurstof waardes en water, prima zwaartekracht. Een zogenoemde match made in heaven. Zodoende gaat de mensheid op pad en een pittige 80 jaar later worden de eerste mensen weer ontwaakt.

Een groep onderzoekers, vergezeld door de groep elite soldaten Outriders, landen op de planeet Enoch en gaan opzoek naar de beacons die signalen hebben afgegeven. Jij mag als Outrider een stuk vooruit scouten om te zien of alles okay is, of er geen monsters of andere gevaren te zien zijn voordat jullie een kampje opzetten. Zoals je wel kunt voorspellen, gaat er van alles mis. Een rare storm komt aan bij het bos waar jullie zijn, maar het is geen gebruikelijke storm. Vreemde bliksem vliegt je om de oren en je maten om je heen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Je ontsnapt nog maar net, maar de kampleider wilt er niks van weten. Het duurt dus nog geen dag voor de mens met elkaar in gevecht gaat, en ook jij raakt gewond. Als laatste redmiddel wordt je terug geduwd in een cryopod. Veel, veel later, zo’n 30 jaar om precies te zijn, wordt je weer ontwaakt en kom je in chaos terecht. Oorlog, overal dooie, enkel het geluid van geweren en explosies. Die vreemde storm die je bijna het leven heeft gekost komt er opnieuw aan. Deze keer heb je echter geen bunker en kameraden die je helpen; je wordt in een open veld gedumpt terwijl de storm op je af raast. En dit is waar het grote avontuur op de planeet Enoch echt begint.

Conflict

Vanaf dit moment, het moment dat je je class kiest en je daadwerkelijk het spel begint te spelen heb ik een constante haat-liefde relatie met Outriders gekregen. Ik heb me mateloos geïrriteerd aan van alles, maar merkte ook dat ik het spel niet kon wegleggen. Ik sloot het af uit frustratie, startte het vijf minuten later weer op om een klein uur later weer te vloeken naar de TV (dit heeft overigens geen enkele keer geholpen). Als eerste een beetje uitleg over de gameplay. Outriders is een lootshooter pur sang, actie vliegt je om de oren en heeft voldoende RPG-elementen om een behoorlijk uniek personage te maken. Het past direct in het straatje van bijvoorbeeld Borderlands en Destiny.

Het is echter wel iets gestroomlijnder dan bovenstaande voorbeelden. Je hebt een grote wereld, maar bent iets minder vrij om alles te ontdekken, rond te springen en alles van voor naar achter uit te kammen. In plaats daarvan is Enoch onderverdeeld in verschillende districten, steden en buitenposten, welke ook allemaal weer uit losse onderdelen bestaan. De gebieden zitten goed in elkaar, zijn mooi samengesteld en ik ben bij veel van de gebieden erg nieuwsgierig geweest wat er in godsnaam heeft kunnen gebeuren dat het zo verwoest of vervallen is. De omgevingen zijn van veel details voorzien en je kunt overal kleine stukjes verhaal terugvinden. Hoe meer je vindt, hoe meer achtergrondverhaal bekend wordt en het een groot geheel begint te vormen. Ik vind het een toffe manier van het bouwen van de wereld, al moet je er wel de tijd voor nemen om het door te lezen. Heb je daar geen behoefte aan, dan blijft het ‘waarom’ en ‘hoe’ een beetje links liggen.

Er is echter ook een ‘maar’ te vinden. Op verschillende echte strijdvelden daargelaten kwam het wel erg goed uit dat nagenoeg elk gebied, elke basis en elke grot voorzien is van dekking. En dan bedoel ik niet de willekeurige steen of plantenbak, nee. Heuse, bewust opgebouwde dekking. Dit ziet er een beetje vreemd uit en werkt wat tegen op gebied van immersie. Ik loop niet meer rond in een mysterieus gebied op een vreemde planeet, maar op een vooraf ingesteld gebied waar ik moet gaan knokken straks. Je kunt op deze manier ook wel zien aankomen wanneer er een actiescene aan zit te komen: een aantal blokken beton met hout er omheen daar verderop? Beter vast mijn wapens herladen en kijken of ik de juiste uitrusting bij me heb. Nu is dit ook weer niet zo vervelend dat ik direct het spel links wil laten liggen, het valt gewoon op. Naar mijn idee had dit best anders opgelost kunnen worden, en we gaan door. Het haalt het tempo niet het spel, maar is wel een van de eerste puntjes die mijn haat-liefde relatie met Outriders vormgeeft.

De sluipschuttende tank

Dus, je bent een Outrider, gestrand op een waardeloze planeet vol oorlog. Je wordt blootgesteld aan een vreemde storm, kijkt de dood opnieuw in de ogen maar voelt plots een vreemde kracht door je heen stromen. Deze krachten maken jou een bijzonder ras op Enoch: een Altered. En men wilt een Altered maar al te graag aan zijn kant hebben. Outriders zou ook niet echt een RPG zijn als ze je niet een keuze uit verschillende classes aanbieden. Je krijgt dus direct een lastige keus voor je kiezen; ga je verder als Devestator, de tank class. Of de Pyromancer, de vlammende magiër. De Technomancer, op afstand met je sniper je team helpende, of de Trickster, een vlotte strijder die snel zijn vijanden omlegt.

In de demo had ik al de kans gekregen om alle classes eens te testen dus wist gelukkig al wat ik wilde: een brute Devestator. Als een echte earthbender was ik er helemaal klaar voor om mijn vijanden van dichtbij overhoop te knallen met mijn snelle shotgun. Normaliter speel ik vooral de class waarbij een sniper centraal staat dus dit was even omschakelen, maar erg leuk. De skills werken goed, bieden een unieke speelstijl en het samenstellen van de drie optimale skills die bij jouw speelstijl passen is erg tof. Je combineert dit met het kiezen van de juiste punten op de class tree, een hoop opties die variëren van meer levenspunten tot meer schade met je shotgun als je binnen vijf meter bent van drie vijanden. Leuk om mee te spelen en de beste punten te zoeken die goed samengaan.

Nu zie je natuurlijk de ‘maar’ al weer aankomen. Dit zijn natuurlijk issues die met simpele updates goed te verhelpen zijn, maar het was niet goed in balans. Als ik mijn Golem-skill, waarbij ik mezelf in een stenen bepantsering hees, niet op mijn skill-balk had staan, maar wel als een malloot het strijdveld op rende, was het snel een gedane zaak. Op latere levels, als je jezelf meer HP kunt geven door behaalde skillpoints handig in te wisselen, wordt het wel beter. Ik wilde echter in het begin al snelle shotgun actie en betrapte mezelf er op dat ik al gauw weer met een sniper achter een tactisch geplaatste steen zat, om een voor een de vijanden om te leggen. Ik heb op de Reddit van Outriders zitten lezen en zag hier posts die ook vertelde dat de andere classes wat uit balans leken te zijn. Gelukkig leven we in een tijd van het internet en wordt er in toekomstige updates ongetwijfeld gesleuteld aan de manier waarop de classes werken.

Lootshooter

Eerder heb ik de term lootshooter al gebruikt om de rode draad van Outriders te beschrijven. Even heel kort; met lootshooter bedoelen we een game waarbij het steeds verkrijgen van betere wapens en bepantsering centraal staat. Dit door vijanden om te leggen en missies en uitdagingen te voltooien. De kern van Outriders is precies dat. Om te beginnen ga je door een leuk verhaal heen waarbij je veel van de planeet te zien krijgt. De monsters aan het einde zijn natuurlijk wel een stuk sterker dan in het begin. Je wilt er dus wel voor zorgen dat je bijblijft met je gear, en pak je alles op wat er te pakken valt. En er valt veel te pakken. De vijanden waartegen je vecht, zowel de menselijke als de monsters, laten met regelmaat wat spullen vallen en het is elke keer weer leuk om even snel je rugzak te openen om te kijken wat je deze keer hebt opgeraapt, om opnieuw teleurgesteld te zijn dat het wederom niet beter is dan wat je al hebt.

Het is niet allemaal teleurstellend wat je vindt en krijgt, je wordt zeker ook rijkelijk beloond voor je harde werk. Een gezocht crimineel omgelegd? Topper, hier is een shotgun! Een enorm beest omgelegd wat de mijnwerkers lastig valt? Held, pak deze leren jas! Ik vind dit onwijs vermakelijk, maar je moet er wel een beetje van houden. Wil je je lekker focussen op verhaal en soms wat actie, en welke jas je aanhebt doet je niks? Dan kan Outriders nog wel eens tegen gaan vallen. Gelukkig heeft Outriders meer RPG-elementen dan alleen een class- en levelsysteem. Je kunt ook behoorlijk wat aan je wapens en outfits aanpassen, om ze je precies op jouw speelstijl te laten aansluiten. Je kunt ze natuurlijk sterker maken, maar ook bepaalde attributen toevoegen of vervangen, zoals het terugkrijgen van levens voor een bepaald percentage van schade die je aanbrengt tot je je wapen moet herladen. Of een vijand die je raak bevriest voor vier seconden, of explodeert als je deze afmaakt en zo zijn er nog heel erg veel.

Outriders

Het zoeken naar betere gear komt vooral aan het einde van het spel pas goed tot zijn recht. Op zich logisch natuurlijk, want op het hoogste level kom je ook pas de meeste uitdagende vijanden tegen. In de speelmodus Expeditions krijg je behoorlijk wat uitdaging voor je kiezen. Je gaat alleen, of met vrienden, een uitdaging aan op tijd. Dit kunnen verschillende dingen zijn; het omleggen van een sterk monster of een sterke vijand, het bewaken van een bepaalde plek of zo snel mogelijk bij een bepaald punt aankomen. Op basis van je tijd krijg je vervolgens een mooie medaille, in de kleuren brons, zilver of goud. En afhankelijk daarvan krijg een hogere kans op legendarische wapens en bepantsering. Met een beetje geluk ben je dus snel voorzien van de ‘beste’ opties, maar met een beetje pech kan het ook erg lang duren. Ook van dit soort endgame kan ik erg genieten! De uitdaging om steeds sneller te zijn en de spanning om te zien ik uiteindelijk dat ene wapen krijg. Hier kan ik me erg mee vermaken en ik vind ook dat People Can Fly dit onderdeel goed voor elkaar heeft! Hoe frustrerend het soms ook kan zijn om voor de veertiende keer hetzelfde level te spelen.

De andere kant van de medaille

Zoals je inmiddels wel gelezen hebt ben ik best lovend over het spel. Het ziet er goed uit, het verhaal tof en de content is vermakelijk. Waarom dan toch deze haat-liefde relatie en niet een volledige, wederzijdse liefde. Nou, beste lezer, bereid je maar voor.

Al tijdens de demo viel het me op dat de vijanden zich anders gedragen dan in de meeste games. De schurken in Call of Duty rennen niet op je af, maar zoeken dekken en wachten rustig af tot ze worden neergeschoten, om maar een voorbeeld te noemen. Niet in Outriders. In Outriders is elke vijand een stevige combinatie tussen Dirty Harry en Rambo, waarbij ze vaak in groepen of je af komen rennen en nooit, maar dan ook echt nooit, een kogel missen. Ren en rol je 44 meter verderop van dekking naar dekking? Geen probleem, die granaat komt er wel! Precies waar je op dat moment zit! Nu probeerde ik mezelf eerst nog te vertellen dat de AI simpelweg goed ontwikkelt is, die je probeert te flanken en je in het nauw wilt drijven, dat zou namelijk best tof zijn. Maar, als ik op iemand af zou stormen die op me schiet een aardbeving veroorzaakt en een outfit draagt van magma en steen had ik al acht keer de staart tussen de benen gehad. Niet deze Dirty Rambo’s. Ze rennen door, vangen elke kogel die je op ze af vuurt en zoeken nagenoeg niet meer naar dekking. Als ik het loodje leg dan is dat prima, leuk zelf want dat betekend dat ik er niet zomaar doorheen wals. Op deze manier daarentegen, beleef ik er weinig lol aan.

Outriders

Een aansluitend hekelpunt heeft met een aantal andere vijanden te maken. Zelf ben je namelijk ook wel een beetje Rambo, maar dan met slechtere one-liners. Helemaal als je net als ik de Devestator speelt. Het is dan ook wijs om het rollen goed onder de controle te krijgen, zodat je de mortieren en giftige aanvallen van mens en monster kunt ontwijken op het juiste moment. Althans, dat zou je zeggen. Het hele idee van een behendige duik-koprol maken is dat je ternauwernood ontsnapt aan een aanval. De monsters in Outriders hebben daar echter lak aan. Springen ze op je af en rol je weg uit de cirkel die de landing moet aanduiden? Dan verplaatst die toch gewoon even naar waar je op dat moment stopt met rollen! Geen probleem voor het monster.

Verdict

Het zijn vrij kleine onderdelen die eenvoudig te verwaarlozen zijn. Geen enkele van de hierboven genoemde puntjes zorgen ervoor dat ik het speel nooit meer zou willen aanraken. Het enige wat ze hebben gedaan is het huis gevuld met wat gevloek en een enkele keer het uitschakelen van de Playstation. Maar wat al het goede van het speel daarentegen voor elkaar kreeg, was dat ik de console en het spel ook na drie minuten weer wilde inschakelen om toch weer verder te proberen. Want het is gewoon een toffe game met wat kleine issues die elk spel wel heeft. Dus mocht je nog twijfelen, dan hoop ik natuurlijk dat dit heeft geholpen met je keuze (positief) te beïnvloeden, want er zit meer en meer dan genoeg heerlijke content en slappe one-liners in om je vele uren zoet te houden!

Tagged

Review Overview

Gameplay 85 %
Verhaal 80 %
Lootshooter 85 %
Algehele prestatie 75 %
Summary
Outriders blijft zeker voorlopig op mijn Playstation 5 staan zodat ik lekker kan doorgaan met het verzamelen van wapens en gouden medailles. De gehele tocht naar de endgame is onwijs vermakelijk geweest en de game hoort, zeker fans van het lootshooter genre, bij de fans van snelle actie in de kost.
81.3
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de Switch, PC en Playstation 4. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.