Nioh 2

Review: Nioh 2

Reviews

In 2017 kwam Team Ninja met hun versie van de Souls-like Action RPG genaamd Nioh. Het was verrassend goed, met meer dan 2,5 miljoen verkochte spellen, critici die met hoge cijfers gooiden en ook de Famitsu Rookie Award won. Het was dan ook niet uit te sluiten dat er een vervolg op zou komen; op de 13e van deze maand werd Nioh 2 uitgebracht voor de Playstation 4. Is dit een waardig vervolg, of een onfortuinlijke misser?

Nioh 2

Wat is Nioh?

Voor de lezers die niet bekend zijn met Nioh, zal ik een korte samenvatting geven. Het concept van het spel is geïnspireerd door Dark Souls, wat inmiddels een genre op zichzelf is geworden met titels als Nioh, maar ook Star Wars Jedi: Fallen Order.  In het eerste deel speel je als de Ierse William, een witharige Geralt of Rivia-look alike die de tovenaar Edward Kelley achterna zit. Tijdens jouw missie ga je de strijd aan met zowel menselijke soldaten en verschillende soorten Yokai. De gameplay is gefocust op snelheid en ritme, waarbij het maken van een kleine fout of het té ongeduldig zijn een fatale fout kan zijn. Waar de focus van Dark Souls meer lag bij het gebruiken van je schild en de parry-knop, ligt de focus van Nioh juist bij het managen van jouw staminabalk en op de juiste momenten die juiste wapens en aanvallen gebruiken.

De algemene mening bij fans en critici is dat de gameplay en de setting – een donkere, feudalistisch, fictief Japan gevuld met demonen – fenomenaal waren, maar dat het verhaal en het hoofdpersonage niet…fantastisch waren. William is een ontzettend generiek hoofdpersonage en lijkt net op Geralt of Rivia. Dit hielp ook niet omdat The Witcher 3 toen al uit was gekomen – en ontzettend populair was – en het een zet leek van team Ninja om op deze populariteit in te spelen.

Weg met de Geralt of Rivia-kloon!

Het ontwikkelteam heeft gelukkig geleerd van de kritiek; William is in geen velden of wegen meer te bekennen. Nioh 2 een prequel is op het eerste deel en speelt zich een aantal jaar ervoor af. Je bent Hide, een zogheten Shiftling. Dit zijn wezens die half mens, half Yokai zijn. Hoewel mensen hem zien als een monster, strijdt Hide tegen Yokai om ze uit te roeien. In de intro cutscene zie je hoe jouw moeder tegen haar wil zwanger raakt van een Yokai, waar dan ook de haat vandaan komt. In jouw reis kom je Tokichiro tegen, een opportunistische en enthousiaste man met een aap als Spirit Animal. Samen gaan jullie op avontuur, waarbij een mysterieuze entiteit jou constant in de weg staat.

Waar het verhaal in het eerste deel je op geen moment grijpt, is het verhaal in het tweede deel op zijn minst interessant te noemen. Er zijn meer interessante personages, het verhaal heeft meer lagen doordat jij een personage bent met een innerlijke strijd tussen mens en Yokai en nog veel beter; dit keer speel je niet als een blanke, witharige Ier in de Japanse oudheid. Hoe je eruit ziet of wat voor gender je hebt, kan je trouwens helemaal zelf kiezen. De costumize-opties zijn talloos en als je een fan bent om hier uren in te steken, dan kan dat gemakkelijk. Je kan zelfs jouw Yokai-vorm aanpassen, wat een leuk detail is en laat zien hoe serieus Team Ninja de kritiek heeft genomen.

Skills en stances

Als je heel oppervlakkig kijkt, heeft Nioh 2 een hoop overeenkomsten met het eerste deel. De gameplay is nog even snel en je kan ook weer kiezen tussen veel verschillende wapens – nu zelfs een hoop meer – die ieder weer verschillende aanvallen en stances hebben. Door wapens te gebruiken ontgrendel je er Skill Points voor, die je weer kan steken in upgrades voor het type wapen dat je gebruikt. Gebruik je bijvoorbeeld vaak een speer, dan kan je een Skill ontgrendelen die jou over de vijand heen laat springen na een aanval. Gebruik je een Kusragami (een ketting met een zware bal plus een zeis) veel, dan je Skill Points stoppen in aanvallen die vijanden tackelen, of naar je toe trekken voor een krachtige hak met jouw zeis. Je hebt in totaal 9 type wapens, die ieder unieke Skills hebben.

De wapens hebben niet alleen onderscheidt in de verschillende Skills, maar ook in het gebruik ervan. Elk voelt anders aan en kunnen ook in verchillende stances worden gebruikt; laag, midden en hoog. Iedere stance geeft je weer verschillende soorten aanvallen en Skills, waardoor je tijdens het vechten goed moet nadenken over welk wapen je gebruikt en in welke stance je staat. De lage stance is bedoelt voor snelheid maar doet minder damage, de middenstand is ideaal voor blokkeren en een gabalanceerde aanval, terwijl de high stance het traagst is, maar voor de meeste schade zorgt. Dit alles zorgt ervoor dat de combat niet alleen snel, maar ook enorm tactisch is. Je kan verschillende soorten builds proberen, van een Samurai met zwarte pantser en een Odachi, tot een Ninja met Jutsu’s, ninjasterren en Tonfa’s. De gameplay is een stuk sneller, gevarieerder en (naar mijn idee) een stuk uitdagender dan bijvoorbeeld Dark Souls, Bloodborne of Fallen Order.

Medogenloos, snel en verslavend

Nioh 2 is moeilijk. Erg moeilijk. Frustrerend moeilijk. Zo moeilijk, dat ik na de eerste paar uur al tegen mijn collega’s van Gamingnation zei dat ik bang was dat ik niet verder zou komen in het spel. Vijanden zijn bruut en het spel is onvergeeflijk. Ben je niet slim genoeg of verlies jij je concentratie, dan lig je eruit. Het kan uren duren voordat jij jouw flow vindt en uiteindelijk doorhebt hoe Nioh 2 wil dat jij het speelt; slim, geduldig, maar wel daadkrachtig en zelfverzekerd. Je hebt zoveel verschillende wapens, aanvallen, Skills, items en deze vallen allemaal te combineren; in het begin zal jouw hoofd tollen van alle variabelen hoe je ze kan toepassen. Je vergeet dat je bepaalde aanvallen hebt, je zal vergissingen maken waardoor je aan de grond genageld staat terwijl je juist een gave move wilde uitvoeren. Het is frustrerend, maar nooit oneerlijk. Jij maakt de fout, jij vergeet de knoppencombinaties, jij vergeet wat je allemaal hebt en wat je kan.

Als je uiteindelijk de controls onder de knie krijgt en jouw persoonlijke speelstijl vindt, dan voelt dit zó heerlijk en verslavend aan. Ik ben zelf uiteindelijk gegaan voor een Ninja, inclusief Jutsu Scrolls voor stil kunnen redden en gifbommen -, want wie wil er geen Ninja zijn? Je kan absoluut geen klappen vangen, maar jouw speelstijl draait om geduld en het lastigvallen van jouw vijanden met gif, snelheid, werpsterren en aanvallen die de vijand van z’n balans afbrengt. Het is maar één van de talloze combinaties van hoe je kan spelen en dit maakt Nioh 2 zo verslavend en interessant als dat het is.

De Yokai krachten

Deze gameplay was al vastgesteld in het eerste deel, maar is geperfectioneerd in Nioh 2. Niet alleen heb je nu meer wapens, maar heb je ook Blessed en Corrupted wapens, die kunnen veranderen in Living Weapons. Als je ze lang genoeg gebruikt, wordt dit geactiveerd en worden ze extra sterk. Je zal dan een demonische stem horen en jouw wapen zal een gloed krijgen, die past bij het soort wapen. Niet alleen dat, je kan nu ook gebruik maken van jouw Yokai krachten. Het is een geniaal idee geweest van Team Ninja om zo ook het verhaal met de gameplay te verweven, wat er ook weer op wijst dat ze veel meer bezig geweest zijn met de beleving van de speler in relatie met het hoofdpersonage. Je hebt nu ook een Amrita meter, die vult als jij aan het vechten bent. Is deze gevuld, dan kan je tijdelijk veranderen in een Yokai. Je wordt tijdelijk onsterfelijk – hoewel rake klappen jouw aflopende meter sneller achteruit laat lopen -, je aanvallen worden sterker en je hebt een superaanval die veel schade aanricht.

Daarbij kan jouw Amrita meter ook gebruiken voor Yokai aanvallen die je ontgrendeld met Soul Cores. Door het verslaan van krachtige Yokai – meestal bazen – kan je een Soul Core bemachtigen, die een aanval van dit monster vrijspeelt. Je kan twee Soul Cores tegelijk geactiveerd hebben, wat betekent dat jij twee Yokai aanvallen extra hebt. Dit is briljant gedaan, want deze aanvallen worden ook gebruikt door de Yokai zelf. Het is een ontzettend gaaf gevoel dat jij de aanval kan gebruiken, waardoor jij talloze keren bent gedood door de Yokai zelf. Het is een prachtige bonus voor het verslaan van een sterke baas en een ontzettend genoegdoenend gevoel om deze krachtige aanvallen te kunnen gebruiken. Het zorgt er ook voor dat als jij een nieuwe Yokai tegenkomt, jij je meteen gaat afvragen welke aanval je van hem krijgt.

Ze zijn ook verschillend in gebruik; zo heb je er één waarin je kort veranderd in een Cycloop die om zich heen slaan, maar ook één die een vijand versteend met een paarse gloed, wat nog het meeste lijkt op een aanval van Medusa. Het is een ontzettend belonende gameplay mechaniek en ook nog eens nuttig als je in een noodsituatie zit. De aanvallen zijn niet zo krachtig dat je gemakkelijk vijanden opruimt – sterker nog, je moet oppassen wanneer je ze inzet want je kan nog steeds klappen vangen – maar zijn sterk genoeg om je te redden mocht het echt nodig zijn. Ik betrapte mezelf erop dat ik veel zat te spelen met verschillende combinaties en dat ik enorm plezier erin had om ze te gebruiken. Het is mijn meest favoriete toevoeging in het hele spel, dus dat zegt al genoeg.

Waar ik zelf minder enthousiast van werd, was de Yokai vorm zelf waar ik het al eerder over had. Het klopt dat je tijdelijk onsterfelijk bent en dat je aanvallen sterker worden (en het ziet er ook nog eens echt gaaf uit!), maar daar is ook alles mee gezegd. Ik heb het een aantal keren gebruikt om het te testen, maar heb het daarna achterwegen gelaten.

Niet alleen is het lastig om te zien wanneer je de Yokai vorm kan gebruiken – hadden ze niet een duidelijker signaal kunnen afgeven? – maar het is ook gewoon niet leuk om te gebruiken. Nioh 2 draait om ritme, snelheid, het op het juiste moment gebruik maken van jouw Ki Pulse, maar in jouw Yokai vorm wordt je een trage tank. Je zweeft over de grond als een hovercraft, jouw aanvallen voelen helemaal niet lekker aan en meer dan eens ben ik dood gegaan omdat tijdens jouw transitie er geen moment van onsterfelijkheid is. Als jij dus op het verkeerde moment uit jouw Yokai vorm stapt omdat de meter op is, kan de vijand je in één keer doden. Het voelt niet lekker, ik vergeet constant dat mijn meter vol is om het te gebruiken en uiteindelijk zie ik meer nadelen dan voordelen om het te gebruiken. Ik steek liever mijn Amrita meter in de krachtige Soul Core aanvallen dan in deze speciale vorm en dat is erg jammer.

Slimme levels

Wat doet Nioh 2 dan nog meer beter dan het eerste deel? Ik vond vooral het levelontwerp en de verschillende soorten vijand een stuk beter met meer variatie in monsters en gewoonweg mooiere en slimmer uitgedachte levels. Nioh 2 bestaat nog steeds uit verschillende levels waaruit gekozen kan worden op een map. Je ziet welk level er aangeraden wordt en welke beloningen je krijgt voor het uitspelen van de missie. De wereld bestaat daarom uit delen, wat ik zelf een probleem vond in het eerste deel.

In Nioh 2 is dit een stuk beter gedaan; elk level heeft een eigen look, van met gif gevulde grotten tot en met Japanse dorpjes, Nioh 2 brengt dit beter naar voren dan zijn voorganger omdat het grafisch ook een stuk beter in elkaar steekt. Deel één had nog wel eens last van fletse kleuren en ongeïnspireerde designs, maar Nioh 2 pakt vol uit met unieke designs en veel meer sfeer dan hiervoor. De muziek is nog steeds fantastisch(een geweldig repetoir van een episch strijkorkest met duidelijk Japanse invloeden) en laat je adrenaline omhoog schieten. De monsters zien er gruwelijk en fantastisch uit, met veel details in hun unieke bewegingen en monsterlijke trekjes, maar daar kom ik later op terug. Net als in deel 1 is het ook mogelijk te kiezen voor een filmische ervaring (1080p maar 30fps) en een actie ervaring (grafische downgrade maar een stabiele 60fps). Ik kies zelf altijd voor de actie ervaring voor de 60fps die je nodig hebt om het spel goed bij te houden, maar zelfs met de grafische downgrade ziet het spel er prima uit, al zie je duidelijk dat de Anti-Aliasing mist op een groot scherm.

Daarbij is het level design gewoonweg beter, met slim geplaatste sluiproutes die je kan ontgrendelen als je de lange route neemt en ook vaak de keuze tussen een lange, maar makkelijkere route of een snelle route die gevuld is met monsters. Ik heb nog geen level gehad dat ik echt haat of vervelend vond, wat ik in het eerste deel bij een aantal levels had (vooral de grotlevels, wat was dat een verschrikking). Je hebt meer ruimte om te vechten, er wordt meer gespeeld met verschillende hoogtes en de levels zien er gewoon meer organisch uit.

Zo is er een level waar je ervoor kan kiezen om dwars door een dorp te gaan, waarbij het pad wordt geblokkeerd door een krachtige Yokai. Als je deze eenmaal hebt verslagen, komt hij niet meer terug. Je kan daarentegen er ook voor kiezen om een verscholen sluiproute te nemen die onder het dorp heen gaat, maar deze route is gevuld met zombies en ander gespuis. Daarbij liggen er in het dorp allerlei handige items en wapens die je dan mist. Ga je ervoor om het dorp steeds te vermijden, of ga je de uitdaging aan om de Yokai te verslaan? Het is aan de speler om hiervoor te kiezen en het bewijs dat Team Ninja veel tijd en moeite erin heeft gestoken om de levels uitdagender, maar ook een stuk slimmer en dynamischer te maken.

De Yokai vijanden

Dan komen we aan bij de vijanden. Oh my God. De monsters in Nioh 2 zijn fenomenaal. Niet alleen zien ze er allemaal uniek uit, maar hebben ook allemaal hun unieke manier van vechten en ook een eigen handeiding op hoe je ze moet verslaan. Niet alleen heb je het verschil tussen menselijke vijanden en Yokai – waarbij je bij de mensen je meer moet focussen op het neerhalen van de levensbalk en bij de Yokai hun stamina balk – , maar ook de verschillende monsters in het spel zijn geweldig te noemen.

Alleen al de basisvijand – de Gaki – kan een pain in the ass zijn als je niet goed op let. Ze zien er ogenschijnlijk zwak uit, maar je moet oppassen! Niet alleen kunnen ze een paarse gloed uitkotsen die jou voor een aantal seconden verlamt (wat ze ook willen doen als je ze hun stamina balk hebt uitgeput, waardoor ik meer dan eens op hun afstormde om een Finishing Blow uit te voeren en daardoor in hun val terecht kwam), ze kunnen ook een krachtige, onblokbare aanval uitvoeren waarbij ze een hap uit je hoofd nemen. Daarmee is de kous nog niet af; ze kunnen ook gooien met objecten (sommige gooien met stenen, andere met bommen), waardoor je goed moet kijken wat ze bij zich dragen. Dat is nog niet eens het laatste; als er meerdere Gaki’s zijn en één ervan is verzwakt, dan zal een andere hem kannibaliseren en daarmee groeien tot een enorme Gaki, die veel sterker en gevaarlijker is dan zijn broers! Toen ik dit voor het eerst zag, zei ik hardop ‘wow, dat is echt cool!’. Let wel; dit zijn de eerste vijanden die je tegenkomt! Zo heb je ook zombies die traag zijn op twee benen, maar als ze op vier ledematen gaan staan ze opeens razendsnel zijn, maar ook Medusa-achtige slangen die jouw stamina management tot het uiterste testen.

Iedere vijand vraagt een andere aanpak, maar doet ook een beroep op één van de elementen in het spel die je moet beheersen. De Gaki vereist dat je niet te hebberig bent in je aanvallen, de zombie vereist dat je van speelstijl kan veranderen in een gevecht en de Medusa straft je keihard af als jouw staminabar leeg is. Ook de meer krachtige Yokai – die ook als baas worden gebruikt – variëren enorm en vereisen verschillende tactieken. Zo kunnen grotere Yokais – zoals bazen – een Burst Attack doen, waarbij ze kort rood gloeien en dan vervolgens een sterke aanval doen. Je kan dan een Burst Counter doen – waarbij jij kort veranderd in jouw Yokai vorm en een stuk van je Amrita meter afsnoept – om een flinke klap van hun Staminabalk af te halen, maar dit moet wel perfect getimed worden; gaat het mis, dan krijg je de krachtige aanval in je mik en is de kans groot dat je dood bent. Een duidelijk risk/reward systeem dus!

Als je je dan bedenkt dat er meer dan 35 verschillende soorten Yokai zijn, dan zie je in dat Team Ninja er in geslaagd is de vijanden niet alleen uitdagender te maken dan in het eerste deel, maar ook veel leuker en veel meer gevarieerd!

Online co-op en Expeditions

Ten slotte wil ik nog de online modus bespreken. Ik wil wel direct één teleurstelling uiten en dat is het gebrek aan PVP. Je kan wel de strijd aan gaan met gevallen spelers, maar dit is een gevecht met een NPC. Ik hou van PVP in dit soort spellen en het is ook de reden dat ik Dark Souls 2 en 3 heb gespeeld. Wat ik ook jammer vind is dat je moet graven om de online modus te vinden. Als jij een andere speler wil helpen, moet je eerst jouw save file in gaan, op de Overworld map naar Starting Point gaan en dan naar de Torii Gate openen. Dan pas krijg je de online opties te zien. Waarom dit zo verborgen staat, geen idee!

Nioh 2 legt de focus geheel op co-op, wat gelukkig goed geslaagd is. In de levels kan je strijders summonen in ruil voor Ochoko cups. Dit zijn NPC’s die behulpzaam kunnen zijn, maar naar mijn gevoel voornamelijk bedoelt zijn als een meat shield of als een tijdelijke afleiding. Gelukkig kan je bij een Shrine ook maximaal twee spelers summonen. De ervaring die ik had was erg positief; ik had steevast binnen twee minuten een speler in mijn spel, de spelers speelden serieus mee en ik had niet of nauwelijks last van verbindingsproblemen. Ook als ik de wereld betrad van een andere speler om diegene te helpen, had ik geen last van haperingen of rare glitches.

Je kan communiceren met andere spelers door op de Options knop te drukken en dan een Emote te gebruiken. Je kan buigen en knielen, maar ook een high five geven of met een hand naar de zijkant aangeven dat jij de situatie wel onder controle hebt. Ik heb enorm gelachen met de high five, omdat je die samen moet inzetten en op het juiste moment nog een keer moet gebruiken om elkaar een high five te geven. De rewards voor het spelen met anderen zijn goed; je krijgt veel Amrita en geld ervoor, maar ook de nodige gear. Het heeft mij in ieder geval door de eerste twee bazen geloodst, want ik had het gevoel dat ik niet snel en vaardig genoeg was om hier zelf uit te komen.

Het is overigens ook makkelijk om iemand uit je vriendenlijst te helpen; Ga de online modus in en kies ervoor dat je het spel van een vriend in wil en hopla, je bent er. Een stuk makkelijker dan in Dark Souls!

Nioh 2 komt ook met een extra online optie; Expedition. Hierin gaan twee of drie spelers door een missie heen en is er een Revive Gauge aanwezig. Iedere keer dat een speler dood gaat, gaat de meter naar beneden. Revive je een andere speler, dan wordt de meter een stuk aangevuld. Als je jezelf revived, gebeurd dit niet. Is de meter leeg en ben je nog niet bij de baas, dan is het Game Over.

Het voelt nog het meeste aan als een Raid met twee andere spelers en het is comic gold. Het spel wordt pure chaos als je dit met drie man speelt en inhakt op de vijanden die geen idee hebben wat ze moeten doen tegen drie man. In plaats van tactische gevechten wordt het een hack ‘n slash tegen vijanden die je nooit kan verslaan in je eentje. Bazen krijgen extra uitdagingen zoals extra vijanden in het strijdtoneel en de levensbalkjes worden eindeloos lang. Het is mij geen enkele keer gelukt om een Expedition uit te spelen, maar dat was ook niet nodig voor mij om plezier hiermee te hebben. Gelukkig kan je dit ook samen spelen met je vrienden, wat het waarschijnlijk een stuk draaglijker maakt om het einde te halen. Een leuke toevoeging, maar niet de hoofdreden waarom je dit spel koopt.

Wat ik dan wel weer jammer vind, is dat als de missie faalt je niet snel kan herstarten. Je moet eerst allerlei menu’s en laadschermen door, om vervolgens weer in de lobby te komen en dan weer twee minuten te wachten. Waarom is er geen optie om direct te herstarten? Dat had de flow er een stuk beter ingehouden.

Een meesterlijke action RPG

Al met al is Nioh 2 een meesterlijke Action RPG die in alle opzichten beter is dan zijn voorganger. Het spel zit dichtbij perfectie, met hier en daar een paar steekjes, zoals de minder geslaagde Yokai vorm. Nioh 2 is niet alleen een geweldig spel op zich, maar ook een grote deelnemer in het genre zelf en qua gameplay met kop en schouders boven zijn concurrenten uitstijgt. Een must-buy voor ieder die van het genre houdt en een uitdaging zoekt!

 

 

Ontwikkelaar: Team Ninja
Uitgever: Koei Tecmo, Sony Interactive Entertainment
Releasedatum: 13 maart 2020
Platforms: PlayStation 4
Prijs: 59,99 euro
Speelduur: Gemiddeld 100 uur (50-100 uur voor ervaren spelers, 90-150 uur voor onervaren spelers)

Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.