Metroid Dread

Review: Metroid Dread – Zenuwslopend goed

Mis dit niet Reviews

Het is weinig games gegeven: een genre naar je vernoemd krijgen. Toch is dat de erfenis waarmee Metroid Dread vandaag de dag belast is. En niet zo’n kleine erfenis ook. Zeker als we kijken hoe het genre zich de afgelopen jaren heeft doorontwikkeld en wat voor pareltjes dat heeft voortgebracht. Kortom: er valt genoeg te bewijzen voor deze oudgediende, maar misschien zelfs wel meer te verliezen.

Metroid Dread is een direct vervolg op het in 2002 verschenen Metroid Fusion (Gamboy Advanced). In dat deel ontsnapt Samus Aran ternauwernood aan de dood wanneer ze wordt aangevallen door de dodelijke X-parasiet. Dat komt wel tegen een prijs: om haar leven te redden besluiten wetenschappers het DNA van Samus te mengen met het DNA van de laatst overgebleven Metroid, de natuurlijke vijand van de X-parasiet. Bijkomstig voordeel is wel dat Samus van dat mengen immuun blijkt te zijn geworden voor de gevreesde parasiet.

Metroid Dread
Die immuniteit komt in Metroid Dread overigens goed van pas. Wanneer blijkt dat op planeet ZDR opnieuw een X-parasiet is gespot, is Samus natuurlijk de aangewezen persoon om op onderzoek uit te gaan. Eenmaal op de planeet gaat één en ander echter mis. Samus wordt aangevallen door een mysterieus wezen, wordt voor dood achtergelaten en verliest daarbij ook nog eens haar vaardigheden. En dan blijkt die de missie opeens toch een tikkeltje lastiger dan op voorhand gedacht.  

Gelukkig is een krachteloze Samus niet per se een machteloze Samus. Anders dan voorheen kunnen we de ruimteheldin – die dit deel overigens zo meedogenloos wordt neergezet dat ze niet in een DOOM-game zou misstaan – ditmaal 360 graden laten mikken en vloeiend over de vloer laten glijden. Ook is het mogelijk om mêlee-aanvallen met een druk op de knop te counteren. Een goede basis dus om de verkenningstocht op planeet ZDR te starten. Een broodnodige basis ook: Metroid Dread gooit het tempo er namelijk al vanaf het begin goed in. Zeker wanneer Samus ook nog eens moet uitkijken voor kwaadaardige robots.

Mechanische galbakken
De robots in kwestie zijn de E.M.M.I., een nieuwe toevoeging aan de franchise. De E.M.M.I. dienen er vooral toe om de speler een opgejaagd gevoel te geven. Je komt deze mechanische galbakken op gezette momenten en in bepaalde gebieden binnen de game tegen. In die momenten ontvouwt zich vervolgens een kat-en-muisspel. Daarbij is Samus overduidelijk de muis. Toch voel ik me een beetje dubbel over deze robots.

Metroid Dread
Laat ik allereerst voorop stellen: achtervolgd worden door deze metalen schavuiten is geen pretje. Ze zijn snel, behendig, je aanvallen doen hen niks en ze doden je met alle gemak. Het is daarom vaak alle hens aan dek wanneer een E.M.M.I.-robot je gespot heeft. Het is alleen zo jammer dat die momenten nooit een verrassing zijn: de E.M.M.I zijn gebonden aan een bepaald afgebakend gebied op de map en die gebieden zijn gemarkeerd met een speciale deur. Daardoor wordt de ‘dread’ toch een beetje uit de robots geprogrammeerd. Je ziet de confrontaties namelijk al van mijlenver aankomen.

Jammer genoeg voelen de E.M.M.I. ook ietwat generiek aan. Zeker als je het afsteekt tegen SA-X, de antagonist uit het voorgaande deel. Dat was weliswaar een knip-en-plak Samus, maar wist verrassend uit de hoek te komen, juist omdat het een kloon van de ruimteheldin betrof. En de confrontaties met deze kloon waren memorabel, omdat ze zo willekeurig aanvoelde. Vooral dat laatste ontnam je het gevoel van controle en veiligheid. Bij ontmoetingen met de E.M.M.I is dat aspect iets minder aanwezig.

Oefening baart kunst
Dat mag de pret echter niet bederven. De essentie van de Metroid-reeks staat namelijk ook in Dread als een huis. Het is een waar genot om planeet ZDR te verkennen en geleidelijk aan meer vaardigheden te ontgrendelen. Omgevingen zijn gedetailleerd en ademen sfeer. De gameplay voelt daarnaast erg gestroomlijnd en vloeiend aan waardoor Dread speelt als een ruimtetrein op lichtsnelheid.

Dat betekent trouwens niet dat de nieuwste Metroid ook een gemakkelijke game is. Overdreven moeilijk gelukkig ook niet: Dread balanceert knap op het randje. Noodzakelijk is het wel om jezelf heer en meester te maken van Samus’ arsenaal aan vaardigheden. Maar met een beetje oplettendheid kom je in de meeste gevallen al een heel eind en oefening baart al snel kunst. Wanneer het kwartje dan eindelijk valt, geeft dat een onbeschrijfelijk gevoel van videogame-genot pur sang.

Samus
Dat genot ervaar je trouwens ook volop de vele eindbaasgevechten die Dread rijk is. Deze lijken aan het oppervlak vooral te bestaan uit ‘rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.’ Maar eigenlijk zijn deze gevechten veel vaker een soort cadans waarin je meedeint op het ritme van ontwijken, het vinden van een gaatje en het plaatsen van een welgemikt schot.

Zenuwslopend vermakelijk
Valt er dan verder helemaal niets aan te merken op Metroid Dread? Jazeker wel. Zo is de game wel erg lineair te noemen; de makers hebben een duidelijke volgorde voor de speler in gedachte en houden de teugels stevig in handen. Jammer, want een groot deel van de charme van Metroid, maar eigenlijk ook het hele genre, is het gevoel van exploratie. Ook is de game vrij kort: een doorsnee speler zal de aftiteling na circa acht tot tien uur spelen voorbij zien rollen. Dat voelt toch een beetje aan de korte kant. Zeker wanneer je het afsteekt tegen de speelduur van sommige titels in hetzelfde genre.

Zijn deze minpuntjes ook echte spelbrekers? Nee, verre van. De lineariteit van de game is de prijs die de makers betalen voor het stroomlijnen van de spelervaring. Maar de keuze is een logische. De strakke regie vertaald zich dan ook logischerwijs door naar een ietwat kortere speelduur. Bijkomstig voordeel is dat de acht tot tien uur ook allemaal even kwalitatief hoogstaand aanvoelen. En hoewel de E.M.M.I. op een iets organischer wijze in de gameplay verweven had kunnen worden, zijn de achtervolgingen zeker zenuwslopend vermakelijk. Metroid Dread weet daarmee de verwachtingen ruimschoots waar te maken en Nintendo mag zich weer een topper rijk rekenen. Nu maar hopen dat we niet weer zo lang op een nieuw avontuur van veteraan Samus hoeven te wachten.

Uitgever: Nintendo
Ontwikkelaar: MercurySteam
Releasedatum: 08-10-2021
Platforms: Nintendo Switch
Gespeeld op: Nintendo Switch

 

 

Tagged

Review Overview

Metroid Dread 90 %
Summary
De Nintendo Switch mag zich weer een topper rijker rekenen. Metroid Dread is een vloeiende en gestroomlijnde game die de serie in ere laat, maar een modern jasje aantrekt. Dit is een game die je bij je lurven pakt en niet meer loslaat. Net zoals de E.M.M.I. wanneer ze je te grazen hebben genomen. Een must-have voor de doorgewinterde fan, maar zeker ook voor nieuwkomers in het bezit van een Nintendo Switch.
90
Jordy Moerland
Heeft zijn games graag zoals zijn eten: lekker pittig en vooral erg avontuurlijk. Schrijft daarnaast graag met een scherpe pen en maakt graag flauwe grappen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.