Reviews

Review: Maneater

Maneater

Other fish run from bigger things. That’s their instinct. But this fish doesn’t run from anything. He doesn’t fear.

Just when you thought it was safe to go back in the water…

Voor degene die niet oud genoeg zijn om deze quote te herkennen; in de jaren ’70 kwam er een haaienfilm uit genaamd Jaws, die ging over een moordlustige witte haai met een strikt dieet van mensenvlees. De film was niet alleen een grote hit van Spielberg en een grote doorbraak van hem als regisseur, het heeft ook een hoop fobieën opgewekt bij mensen richting de vaak verkeerd begrepen vissen. Haaien zijn namelijk niet zo moordlustig als wij denken; het zijn vooral de witte haai en de stierenhaai die zeer agressief en territoriaal zijn en zelfs dan valt het aantal aanvallen mee; er waren in 2016 maar 81 haaienaanvallen op mensen over de hele wereld, waarbij zes mensen zijn overleden. Hoewel je absoluut moet maken dat je wegkomt als je een agressieve haai tegenkomt, is een blinde angst voor deze wezens dan ook totaal onnodig als je een beetje oplet waar je zwemt. Als wij echter in de wereld van Maneater hadden geleefd, had deze angst totaal terecht geweest zijn; deze haai is namelijk een ijskoude, berekende moordenaar die maar niet kapot te krijgen is….blijf dus maar uit de zee!

Wraak!

De naamloze haai in Maneater is geen domme, gewetenloze moordenaar; hij is namelijk uit op wraak op de haaienvanger Scaly Pete, die meedoet aan een documentaire (compleet met een rockende introductiescène en een stem die de kijker door de spannende beelden heen loodst). De meedogenloze man maakt namelijk jouw moeder dood terwijl jij nog in haar buik zit. Scaly Pete trekt jou uit de buik en voordat hij het doorheeft, bijt jij zijn arm eraf en spring je in het water. Het is dan aan jou om te overleven, groter te worden en uiteindelijk wraak te nemen op de man die jouw moeder heeft vermoord. Zeer, zeer dramatisch allemaal!

Hilarische parodie

Gelukkig wist Tripwire Interactive, de ontwikkelaar achter Maneater, dat het gehele concept ridicuul klinkt. Vanaf minuut één heb je al door dat het om een parodie gaat, niet om een serieuze simulator. Iedereen die ooit een Discovery documentaire heeft gezien over vissers, weet precies hoe het spel qua sfeer zal aanvoelen; de overdreven stoere introscène, de interessant klinkende stem op de achtergrond die dingen verteld die overduidelijk te zien zijn en ook om de haverklap haaienfeitjes verteld. Misschien dat je in het begin denkt dat het nog een ietwat serieus wil overkomen door deze stem, maar als de beste man – ingesproken door Chris Parnell, onder andere bekend als de stem van Jerry in Rick and Morty – verteld dat haaien zich vooral voeden met angst, weet je al dat je je Wikipediakennis over haaien uit het raam kan gooien. De humor in het spel kan soms erg op de neus zijn – zoals Amerikanen dit gewend zijn – maar er zijn ook subtielere grappen die verteld worden, wat vooral vanuit de verteller komt. Hij kan totale onzin uitkramen en nog bloedserieus klinken ook. Ik heb soms momenten stil gestaan met de gedachte: ‘is hij nou serieus, of maakt hij een grap?’ en dat ik dan toch maar op mijn telefoon haaienfeitjes ging opzoeken. Zijn cynische humor in combinatie met de schreeuwende, stereotyperende menselijke personages is wat de toon van het spel neerzet als een huis.

Prachtige wereld

Wat een mooi contrast hieraan biedt, is het audiovisuele aspect. Hoewel de menselijke personages zeer ‘cartoony’ zijn met overdreven gelaatstrekken en vormen, zijn de dieren juist erg realistisch en mooi gedetailleerd. De haai beweegt erg realistisch en de dieren om je heen zijn er ook natuurgetrouw uit. De onderwaterwereld is prachtig én groot, met een grote omgeving waarin je kan rondzwemmen en verschillende biomen. Je hebt onder andere de Bayou, een rivier vol afval, baaien met stranden en nog veel meer. De wereld is vol met verschillende dieptes, grotten en rioleringen waarin je vrijelijk kan rondzwemmen. De wereld is nooit leeg; er zijn overal geheime items te vinden, kistjes en andere spullen die je kan verzamelen om dingen vrij te spelen. De wondere wateren en de gevaren die hierin loeren trekken je zeker in het spel, want je wil meer ontdekken en sterker worden dan dat je al bent. Ook boven water is de wereld mooi; je gaat van moerasachtige gebieden naar grote steden, die bevaart worden door onschuldige toeristen of door jagers die jou aan het zoeken zijn. Je hebt grote stranden, eilanden, havens, bruggen en nog veel meer die jou bezig kunnen houden. De wereld is gevuld met leven en activiteit, wat ik zeer op prijs stel aangezien mijn haai erg hongerig is. Op het gebied van geluid slaagt Maneater ook zeker; de haai klinkt ontzagwekkend, maar andere dieren zoals alligators maken geluiden waardoor je snel weg wil zwemmen van ze. Het gegil van mensen klinkt als muziek in de oren als je ze één voor één oppeuzelt, al kan dat misschien mijn morbide kant zijn….

Upgrade jouw haai

Nu heb ik het gehad over de prachtige setting en de visuele kracht, moet ik het hebben over wat je nu precies doet in Maneater. Er zijn namelijk maar erg weinig spellen in de wereld waarin jij als een haai speelt. Het enige spel dat ik mij kan herinneren is Jaws voor de PlayStation 2, maar dat is alweer veertien jaar geleden. Zoals ik al eerder heb benoemd, speel je in Maneater als een haai in een open wereld en is het onder andere jouw taak om groter en sterker te worden. Je doet dit door verschillende wezens op te eten. Dit kunnen schildpadden, vissen, maar ook mensen zijn. Ieder dier wat je dood geeft je verschillende soorten voedingsstoffen; vetten, proteïnes, mineralen en mutagene stoffen. Als je eenmaal genoeg ervan hebt verzameld, kan je naar één van de grotten gaan op de kaart om nieuwe vaardigheden te ontgrendelen en ook om een nieuwe levensfase in te gaan, zodat je groeit. Hoe groter je wordt, hoe meer vaardigheden je kan ontgrendelen en hoe sterker je wordt. Je kan ook naar nieuwe plekken gaan waar je eerder niet heen kon, wat er dus voor zorgt dat je ook meer van de wereld kan zien hoe verder je je ontwikkelt. Denk overigens niet dat we het hier over natuurgetrouwe vaardigheden hebben; we hebben het hier over een haai die elektronische tanden kan hebben en zichzelf meters in de lucht kan lanceren, om zich vervolgens vanuit de lucht weer opnieuw te lanceren op een boot. Een haai die het strand op kan schieten, even een mens kan verorberen en daarna weer doodleuk het water in kan springen. Een monsterlijke vis die harpoenen en kogels kan ontwijken, boten kan opeten en jou kan wegslaan met zijn staart.

Dan sluipt de verveling binnen….

De eerste aantal uren is Maneater ontzettend leuk; je lacht je stuk als je de stuntelende mensen opeet, je vindt het spannend als je het moet opnemen tegen een gemene alligator en je zal je ogen uitkijken in de wereld en je zal het ook hilarisch vinden als je erachter komt dat je een Wanted-systeem hebt zoals in GTA, waardoor jij je moet verschuilen totdat de mensen niet meer op jou jagen. Het is echter als je een aantal uren hebt gespeeld, dat deze magie langzaam begint weg te sijpelen. Dit komt door twee zaken; de gameplay zelf en de quest structuur. Er is niks inherent verkeerd met hoe het spel speelt. De haai reageert goed op jouw input, het rondzwemmen gaat gemakkelijk en jouw prooi aanvallen is een kwestie van linker- en rechtermuisknop. Met de Shift-toets kan je sneller gaan, met C ga je onder water en met Spatie ga je juist naar boven en kan je ook boven de waterlinie springen. Als de nood hoog is, kan je met Q en E een rol opzij doen, voor het geval dat jagers vinnensoep van je willen maken. Het spel geeft duidelijke signalen af wanneer je iets raakt – zowel met duidelijke geluiden als een duidelijke output op het scherm – of als er gevaar dreigt, dus daar heb ik ook niks op aan te merken. Waar het mij aan stoort, is dat Maneater nauwelijks diepgang biedt. De game is erg arcade-y, want ondanks het uitgebreide upgradesysteem en de verschillende voedingsstoffen die je moet verzamelen, veranderd er verder vrij weinig aan de gameplay zelf. Je blijft furieus op de linkermuisknop klikken, je ontwijkt steeds dezelfde kogels en er veranderd verder weinig aan wat je moet doen. Natuurlijk wordt je groter en krijg je meer upgrades, maar dit veranderd niks aan het feit dat je constant hetzelfde aan het doen bent.

Saaie en herhalende quests

Nu vraag jij je af: ‘Maar Boyd, in shooters doe je ook steeds hetzelfde? Stoor jij je daar dan ook aan?’. Natuurlijk, spellen hebben altijd een vorm van herhaling. Als een spel een goede structuur heeft en van A tot Z je blijft boeien door middel van boeiende dingen die je moet doen of een leidend verhaal waarvan je de conclusie wil weten of zelfs een verslavende meta heeft, blijf je er uren en uren in steken. Bij Maneater is dit echter niet het geval en dat komt door de quests. Je moet namelijk een lijst van quests af, die je overal in de wereld kan vinden. Deze quests moet je afhandelen én je moet jouw Infamy verhogen door mensen te vermoorden. Deze quests zijn helaas oersaai en steeds hetzelfde; je bent de eerste uren alleen maar bezig om dezelfde vissen op te eten in dezelfde gebieden, of je moet weer op een groep mensen jagen in bootjes. Hoewel de verhalen erachter vaak grappig zijn, blijft de structuur hetzelfde en dit helpt niet bij mijn plezier in Maneater. Je blijft in cirkeltjes gaan totdat je eindelijk de quests hebt gedaan en genoeg mensen hebt vermoord. Het voelt hopeloos ouderwets aan, want dit is iets wat al is opgelost met dynamische quests, maar ook met veel meer afwisseling in hoe je een quest brengt. Ik slaakte een diepe zucht toen ik voor de vierde keer op rij weer dezelfde vis moest opeten, die zich dan toevallig in een omgeving met alligators bevinden. Het is zó ontzettend jammer, want Maneater is een prachtig en hilarisch spel. Ik kon mezelf alleen niet meer motiveren om verder te spelen door de muur van saaie en repeterende missies die je moet uitspelen om verder te komen.

Aanrader met een kanttekening

Begrijp mij niet verkeerd; Maneater is een leuk spel. Ik raad het iedereen aan om het minstens een keer te proberen, want het is een unieke game met extreem veel charme. Het komt niet vaak voor dat ik spellen oprecht grappig vindt, maar dit spel kon mij hardop laten lachen. Het is leuk op een zeer sadistische manier, omdat het stiekem best leuk is om onwetende mensen te verrassen met een rij van messcherpe tanden die uit het water komen. Het wordt echter naar beneden gehaald door de ouderwetse missiestructuur, een onderdeel wat in 2020 al getackled is door vele andere ontwikkelaars die het beter hebben kunnen neerzetten. Maneater is een aanrader, maar wel eentje met een kanttekening.

 

 

Geweldig spel met repetitieve gameplay

Begrijp mij niet verkeerd; Maneater is een leuk spel. Ik raad het iedereen aan om het minstens een keer te proberen, want het is een unieke game met extreem veel charme. Het komt niet vaak voor dat ik spellen oprecht grappig vindt, maar dit spel kon mij hardop laten lachen. Het is leuk op een zeer sadistische manier, omdat het stiekem best leuk is om onwetende mensen te verrassen met een rij van messcherpe tanden die uit het water komen. Het wordt echter naar beneden gehaald door de ouderwetse missiestructuur, een onderdeel wat in 2020 al getackled is door vele andere ontwikkelaars die het beter hebben kunnen neerzetten. Maneater is een aanrader, maar wel eentje met een kanttekening. 

7.5
Audiovisueel:
8.5
Gameplay:
6.5
Wereld:
8.5
Herspeelbaarheid:
6.5

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.