Little Nightmares 2, Bandai Namco

Review: Little Nightmares 2 – puzzelen voor de horrorfanaat

Mis dit niet Reviews

Ik houd erg van horror. Of het nou films, boeken of films zijn, het maakt eigenlijk niet uit. Maar ik bedoel niet de jumpscare soort, zoals in Five Nights at Freddy’s. Nee, ik bedoel de horror waarbij je op elk moment het gevoel hebt dat er iets naars gaat gebeuren, waarbij je eigenlijk niet verder wilt omdat het te eng gaat worden. De eerste Little Nightmares deed dit erg goed. Ik was continu gespannen en gefocust en het hield me op het puntje van de stoel. Natuurlijk was ik dan ook blij (en angstig) dat ik met deel twee aan de slag mocht. Maar of die nu net zo spannend was…

Nadat ik de demo van Little Nightmares 2 een aantal weken geleden had gespeeld was ik erg sceptisch. De sfeer begon zeker goed maar het moment van spanning was van korte duur, en vrij rap na het spelen was ik het al weer vergeten. Jammer natuurlijk, want ik was zo blij met het eerst deel! Afijn, ik realiseer me ook wel dat ze natuurlijk niet zoveel laten zien in een demo, puur een beetje sfeerproeven en laten zien hoe het nieuwe deel speelt.

Dus, ik begon het speel met frisse zin, die na het zien van het eerst level al gauw een beetje wegzakte, gezien dit het demo level was. Goed. Even doorbijten dacht ik nog bij mezelf, dit is natuurlijk logisch. Gelukkig was het eerste level nog een heel stuk langer, met veel meer spannende momenten, dus ik was al meteen positief verrast. Het begon eigenlijk toch best tof en dat gevoel dat je na een level even met een glimlach toekijkt en trots bent, dat is blijven hangen.

Groots avontuur voor twee kleintjes

In Little Nightmares 2 kruip je in de schoenen van een piepklein mensje. Dit kleine mensje leeft in een bizarre wereld vol met grote ‘mensen’ en monsters waar een hoop mis mee lijkt te zijn. Veel van de mensen zijn eigenlijk de monsters. Deze vreemde alternatieve realiteit vol met gevaar is echter wel waar jij leeft en je wilt maar al te graag ontsnappen. Mono, zoals dit kleine mensje heet, is een dun, klein mannetje met een papieren zak over zijn hoofd en een lange jas aan. Ondanks zijn lengte is hij zeker niet bang, en als ik zie wat hij allemaal durft en doet is hij een stuk dapperder dan ik ben. Nadat hij wakker wordt in het bos na een nachtmerrie gaat ie gauw op pad en voor je het weet kom je een klein maatje tegen.

Dit kleine maatje, genaamd Six, is voor spelers van het eerste deel een bekende. In dat deel was zij de protagonist. Als je haar eenmaal gered hebt, komt ze met je mee, en ineens ben je iets minder alleen in deze bizarre wereld. Vanaf het moment dat ze met je mee loopt, heb ik me zo vaak afgevraagd waarom Little Nightmares 2 eigenlijk geen multiplayer heeft. Het heeft erg veel potentie om met iemand samen de vele puzzels op te lossen en de gevaren te overwinnen. Misschien haalt het wel wat van de spanning weg als je met een ander zou spelen, misschien doordat je kleine maatje niet altijd bij je is, we zullen het nooit weten. Six is, ondanks dat ze computergestuurd is, wel een erg intelligente AI. Toegegeven, ze hoeft niet super veel te doen, maar ik heb wel eens met AI samen gespeeld waarbij de het virtuele bloed onder de nagels werd gehaald. Geen moment heb ik daar last van gehad tijdens het spelen, wat me erg blij heeft gemaakt. Het is namelijk nog steeds geen gegeven dat de AI anno 2021 fatsoenlijk werkt. Natuurlijk is het hier ook niet perfect; Six wilde nog wel eens door een kamer sprinten nét als de badguy die kant op keek. Vaak viel dat niet op en was je niet direct ‘de sjaak’, maar een beetje vervelend was het wel. Het bracht vooral wat stress met zich mee, wanneer ik het eindelijk voor elkaar had om niet gezien te worden en je vriendinnetje besluit om Usain Bolt te spelen…

The Pale City

Waar we in het eerste deel nog in een redelijk kleine, ondergrondse wereld moesten doorbrengen kom je in dit tweede deel in een grote stad terecht, vol met vreemde, scheve gebouwen die kraken en bewegen. De grauwe, hoge stenen bouwwerken in combinatie met de spannende muziek en regenachtige weer zorgde al direct voor een goede dosis spanning en een goede sfeer. De gebouwen betreden was elke keer weer een moment van adrenaline, je weet immers niet wat je te wachten staat. Geen enkele keer, en voor dit onderdeel overdrijf ik niet, was ik teleurgesteld. Niet achter elke deur zit een schrikmoment, maar zo lijkt het wel. Je hoort onwijs veel geluiden; voetstappen, gekraak of een TV die ineens aanspringt. Het zorgde voor de spanning waar ik zo van houd en welke ik in zulke games graag tegenkom!

Leuk ten opzichte van het eerste deel is dat je ook buiten rond mocht lopen. Niet als in een open wereld game als GTA, maar door de onheilspellende steegjes, langs de hoge gebouwen en over gladde daken. Er is veel te zien tijdens je tochten buiten, het een nog gruwelijker dan het ander, en een vreemde hoeveelheid opgehangen televisies. Door deze details was ik continu aan het gissen wat er gebeurd zou kunnen zijn in de duistere stad. Ik had stiekem wel gehoopt dat ik daar iets meer over zou leren, maar je kunt natuurlijk niet alles hebben. Ondanks dat er veel open straten zijn en veel gebouwen die leeg lijken te staan kun je niet superveel op onderzoek uit. Je wordt redelijk van A naar B geleid met soms een kleine vertakking. Daar is het natuurlijk ook wel het type spel voor, al brengt de ruimtelijke opbouw van de stad soms toch het gevoel dat er meer te doen is.

Vernieuwend hetzelfde

Na het zien van trailers, het spelen van de demo en als fan van het eerste deel was ik wel erg benieuwd naar wat er allemaal anders zou zijn in dit deel, op het verhaal na. Een ander jasje eromheen en een grote ‘2’ achter de titel plakken is niet voldoende voor een succesvol vervolg, dus wat maakt het dat het tweede deel toch zo goed is geworden. Sowieso speelt het al heel anders doordat je veelal met z’n tweeën probeert te overleven, maar er is ook voldoende andere verandering om het interessant te maken.

In een van de levels vind je bijvoorbeeld een zaklamp. Deze zaklamp heb je heel, heel hard nodig, en kun je bedienen door middel van het rechterpookje van de controller (of muis als je daarmee speelt). Je moet dus, in deze 2.5D wereld, goed richten met de zaklamp. Niet alleen links en rechts, maar voor, achter, boven en onder je moet je oppassen. Ondertussen was het ook nodig om  verder lopen én moest je er voor zorgen dat je niet gegrepen werd door de gevaren in de kamers en gangen. Het goed coördineren van bewegen, licht op de juiste plaats krijgen, rennen en kruipen zorgde er bij mij dat voor dat ik erg gespannen zat te spelen, een hoog puntje-van-de-stoel gehalte, iets wat ik na het spelen van de demo nog niet verwacht had. Ik was dus erg aangenaam verrast! Het leeuwendeel van de puzzels die je tegenkomt zijn ook uitdagender geworden in mijn ogen. Het vereist soms nog meer denkwerk en out-of-the-box denken en kijken. Het is dan ook vaker dan eens voorgekomen dat ik ergens een goed kwartier van kamer naar kamer heen en weer liep om te zien wat ik nou gemist had, de oplossing soms beschamend makkelijk als ik het eenmaal had gevonden.

Waar je eerder ook niet zo veel kon doen als tegenaanval, tenzij het zo bedoeld was in de loop van het level, krijg je inmiddels mooi de kans om klappen te geven. Mono vind hier en daar namelijk wat slag wapens, zoals een bijl in de demo, waar hij mee kan uithalen. Of nou ja, als klein minimensje is het een behoorlijk opgaaf om een object van dat formaat effectief te gebruiken, maar voor Mono’s doeleinden werkte het perfect. Het is leuk om eens wat terug te kunnen doen, ook al is het maar schaars.

Wat me wel al snel opviel, eigenlijk een van de weinige dingen die ik wat minder vond, is de opbouw van de levels. De verschillende levels bestaan allemaal uit dezelfde fases en lopen ook allemaal op een zelfde soort manier af. Niet alleen hetzelfde in deze game, ook als in het eerste deel.  De manier waarop het vordert deed me heel erg denken aan het eerste deel, welke ik ruim 2 jaar geleden voor het laatst heb gespeeld. Uiteindelijk kon ik dus goed voorspellen wat ik moest gaan doen in de volgende fase van een gebied. Dit haalde me soms wat uit m’n ‘spanningsflow’, wat ik toch wel jammer vond.

Audiovisueel

Mocht je na het lezen tot dusver al een beetje enthousiast zijn, dan hoop ik dat je hierna helemaal om bent. Als eerste wil ik het visuele gedeelte nog even benoemen. Van de kleine personages tot de gruwelijkheden die je tegenkomt en de angstaanjagende stad; alles ziet er fantastisch goed uit, zeker voor iets wat van een kleinere studio komt. De kleine Mono met zijn lange jas is erg realistisch, alles beweegt ‘net echt’ en details zijn er in overvloed. Met verbazing heb ik naar sommige stukken gekeken, zoveel was er te zien, zo gedetailleerd. Ik was verbaas en verrast.

Maar waar ik vooral erg van onder de indruk was, wat voor mij bij een horrorgame van groots belang is, is de audio. Geluid is in dit soort games ongelooflijk belangrijk om een goede sfeer mee te geven. Klinkt alles flets en staat er techno op de achtergrond te knallen dan zal je geen moment spanning ervaren. Met een fatsoenlijke koptelefoon op en geluid op een goed volume (niet te hard natuurlijk, denk aan je oren) ben ik helemaal in het spel getrokken. Het subtiele, maar beangstigende gekraak van de houten vloer of een deur, piepende buizen of het net wat gehijg van iemand in de andere kamer. Stuk voor stuk geluidseffecten die je niet mag missen tijdens het spelen. Je wordt er voorzichtig van en voor mij persoonlijk zorgt er voor dat ik vol spanning een volgende kamer in sloop. Zou ik het zonder koptelefoon spelen dan zou ik het spel een stuk minder tof vinden.

Verdict

Mono en zijn kleine vriendinnetje maken er een spannend avontuur van met z’n tweeën, een die ik zeker opnieuw wil spelen, ondanks dat ik weet wat me te wachten staat. Ik weet bijna wel zeker dat ik bepaalde ruimtes nog niet gezien heb dus ik kan niet wachten om mezelf nog een keer op het puntje van de stoel te zetten. Tarsier Studios weet voldoende te vernieuwen om er een succesvolle game van te maken; nieuwe manieren van je vijanden verslaan, met z’n tweeën op pad en een spannend vervolg verhaal waar ik nog niet genoeg van heb! Als je ook maar een beetje van horror en spanning houdt dan moet je deze game eigenlijk wel in huis halen. Ben je benieuwd maar nog niet bereid te kopen, schroom dan niet om de demo eens te downloaden voor kleine proeverij. Ik kan in ieder geval nog niet genoeg krijgen van de angstaanjagende inwoners en verhalen van de mysterieuze stad van Little Nightmares 2.

Tagged

Review Overview

Gameplay 75 %
Spanning 90 %
Audio 90 %
Vernieuwing 80 %
Summary
Als je van horror houdt, van puzzelgames en van een tof verhaal dan zit je hier helemaal goed. Little Nightmares 2 maakt alles wat deel 1 goed maakte en voegt er een hoop moois aan toe. Het is geen perfecte game, maar weet voor een uur of 10 zeker voor genoeg (beangstigend) vermaak te zorgen.
83.8
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de Switch, PC en Playstation 4. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.