Review: Journey to the Savage Planet

Reviews

Als je uitgaat van de titel zal je misschien verwachten dat het hier om een bloedserieuze game gaat, maar Journey to the Savage Planet is juist het tegenovergestelde. Het is eerder het melige broertje van No Man’s Sky, maar gelukkig waren de verwachtingen van deze game wat minder hoog. Lees hier de review van deze prettig gestoorde planeetontdekking sim.

Crash on the Savage Planet

In Journey to the Savage Planet speel je een astronaut die neerstort op een onontdekte planeet. Je werkgever Kindred Aerospace is de op vier na beste ruimteontdekkingsmaatschappij. Deze laat door middel van een videoboodschap weten dat ze erg op je rekenen om de planeet te bestuderen voor eventuele kolonisatie. Helaas zijn ze vergeten de nodige gereedschap mee te sturen, dus zul je dat ter plekke moeten maken van lokale materialen. Nadat de videoboodschap geëindigd is, hoor je de AI genaamd E.K.O. Deze vraagt je eerst hoe je er uit ziet, om te controleren dat je niet bent doorgedraaid door de reis. Aangezien de game volledig in first person is, bepaalt dit alleen hoe de astronaut klinkt en draag je sowieso een helm. Zo koos deze recensent voor een hond, omdat die goed zijn in dingen opsporen. Hierna is het hoogtijd om het ruimteschip te verlaten en de eerste stap te zetten voor de mensheid (of hondheid in mijn geval).

Journey to the Savage Planet

A whole new alien world

Het ruimteschip is neergestort in een sneeuwvallei. E.K.O vraagt of je de cartografen wilt loslaten zodat die de omgeving voor je onderzoeken voor missiedoelen. Nadat je deze bevrijd, scan je het schip om de schade te bepalen. Er missen een paar onderdelen, dus zal je de planeet moeten gaan ontdekken om aan brandstof te komen voor de terugreis. Gelukkig hebben de cartografen een buitenaards metaal gevonden waar je waarschijnlijk wat aan hebt. Zodra je de sneeuwvallei uit bent opent zich een een gigantisch kleurrijke wereld, gevuld met allerlei bizarre flora en fauna. Gewapend met alleen een ruimtepistool en een blik ‘alien-aas’ en vergezeld door de eindeloos kwebbelende E.K.O. begint je avontuur. Overigens kun je deze game ook met een tweede astronaut spelen via online co-op. Deze review gaat echter puur om de solo ervaring.

Shoot first ask questions later

De eerste lokale bewoners die je tegenkomt zijn de pufferbirds. Deze schattig uitziende mega kuikens doen je geen kwaad. Tenzij je ze schopt of slaat, want dan krijg je ze allemaal achter je aan. Echter dringt E.K.O. aan dat je deze nietsvermoedende wezens toch maar moet blasten met je pistool. De wezens in JTTSP bevatten namelijk grondstoffen om essentieel gereedschap mee te creëren. Hiernaast zal je opzoek moeten gaan naar de metalen die door de kartografen aangegeven worden in je HUD. Telkens wanneer je deze vindt zul je eerst een bepaalde uitdaging of puzzel moeten oplossen. De uitdaging bestaat meestal uit een mini bossfight of een zwerm kleinere vijandelijke wezens verslaan. Zodra dit metaal bemachtigd is en er genoeg wezens zijn beroofd van hun waardevolle materie, kan je terug transporteren via warp-zuilen die door de wereld verspreid liggen. Hierna kan je in het ruimteschip met een 3D-printer nieuw gereedschap en eigenschappen ontgrendelen.Journey to the Savage Planet

Duizend bommen en granaatappels

De wereld in Journey to the Savage Planet is begrensd door plekken waar je alleen verder komt door middel van een ontgrendelde vaardigheid. Zo heb je bijvoorbeeld een raketboost om verder te kunnen springen, een protonhaak waarmee je kan slingeren naar bepaalde stukken die hier voor vatbaar zijn. Ook beschik je over een aantal buitenaardse vruchten die je kan gooien. Deze vruchten kom je overal tegen en hebben allemaal hun eigen handige eigenschappen. Zo heb je onder andere een granaatappel die letterlijk werkt als een granaat. Handig tegen bepaalde pufferbirds die een hard schild hebben of muren opblazen om een schat te vinden. De mogelijkheid om ze te dragen kan de speler ontgrendelen in het ruimteschip. Naarmate je meer van deze verbeteringen ontgrendeld kom je steeds verder in Journey to the Savage Planet. Uiteindelijk ontdek je een reusachtige toren waarin iets verscholen ligt waar de CEO van Kindred maar al te geïnteresseerd in is. Kortom je mag pas weer naar huis als je ontdekt hebt wat hierin verscholen ligt.

Beautiful planet

Tot zover het verhaal en de belangrijkste gameplay elementen. Er valt veel positiefs te zeggen over het uiterlijk van de wereld in JTTSP.  Vooral de vergezichten in het spel zijn adembenemend. De planeet bestaat uit zwevende eilanden rondom een gigantische zwaartekracht-tartend bouwwerk die ver tot in de wolken reikt. Het feit dat je in de verte kan zien waar je uiteindelijk uren later terechtkomt is erg indrukwekkend. Wat betreft de wezens kan ik zeggen dat ze passen bij het ‘dikke knipoog thema’ van de game. Echter is de diversiteit niet enorm en zien de meeste er van dichtbij een beetje lomp uit. Verder kan je het uiterlijk van de astronaut alleen zien in de fotomodus (of in co-op). Wel zijn de handen zichtbaar. In de rechter altijd een pistool en in de linker een blik alien-voer of een van de speciale alien-vruchten. Dit deed vooral denken aan Bioshock, maar dan net iets tekenfilm-achtiger. Het is wel jammer dat er geen optionele derde-persoon camera mogelijkheid is, want vooral in de platform gedeeltes en gevechten had dit bepaalde tactische voordelen gehad.Journey to the Savage Planet

Better on PC

Strijd in Journey to the Savage Planet is geen enorm belangrijk onderdeel, maar je zal aardig wat aliens moeten neerknallen voor je het einde bereikt. Deze review gaat over de PlayStation 4 versie, maar ik heb het idee dat pc bezitters een voordeel hebben. Mikken is namelijk vrij lastig met een controller, zelfs met aim-assist aan. Vooral doordat de sterkere vijanden zeer kleine hit-boxes hebben, is er aardig wat richtvaardigheid vereist. Kortom, dit zijn gedeeltes in het spel waarin een muis beter van pas komt. Gelukkig is navigeren door het landschap een gestroomlijndere ervaring. Vooral het rondslingeren over grote eindeloze dieptes geeft echt een kick! Als meer van het spel hieruit bestond zou ik daar absoluut niks op tegen hebben.

In space no one can hear you laugh

In voorgaande reviews heb ik vaak laten weten dat ik muziek in een game erg belangrijk vind. Helaas is de muziek in Journey to the Savage Planet vrij eentonig. Voor het grootste deel van het avontuur speelt hetzelfde tokkeldeuntje. Dit past aan de ene kant wel bij de sfeer die het spel wil overbrengen. Het deed mij vooral denken aan Toejam & Earl, een klassieke Sega megadrive game die veel overeenkomsten heeft qua setting en humor. Qua sounddesign was ik erg tevreden. Alle wezens hebben toepasselijke herkenbare en onherkenbare diergeluiden. Zo heb je ook een tweekoppige kip die in tweeën splitst wanneer je hem raakt en vervolgens gillend rondholt. Verder hoor je vooral E.K.O. die grappige opmerkingen maakt over de omgeving en aanwijzingen geeft. Voor diegene die een wat rustigere ervaring wensen, bestaat er gelukkig ook de optie haar stem te blokkeren.Journey to the Savage Planet

Het begin van het einde

De hoofd verhaallijn is in ongeveer tien uur uit te spelen zonder alle extra vaardigheden te ontgrendelen. Maar wil ik het “echte” einde zien, dan zal je toch alle vaardigheden en middelen moeten ontgrendelen om genoeg brandstof te kunnen verzamelen voor het schip. De niveaus zijn vergrendeld door middel van een reeks uitdagingen. Zo zal je vijf landwezens in de lucht moeten neerknallen, DNA verzamelen van specifieke wezens door ze van dichtbij te prikken en vier pufferbirds binnen drie seconden moeten doden terwijl ze vastzitten dankzij een kleefbal. De uitdagingen en de verzamelobjecten zorgen zo voor een hoop extra uurtjes plezier.

Meat-buddy

Verder wil ik nog een eervolle vermelding maken van de humor in deze game. In het ruimteschip heb je namelijk een scherm waarop je wordt toegesproken door de CEO van Kindred: Martin Tweed. Deze filmpjes dienen vooral om het plot en doel van het spel toe te lichten, maar daarnaast ontvang je hier ook een aantal bizarre reclames op. Deze filmpjes met echte acteurs lieten mij een aantal keer grinniken. Als je ooit een reclame in de tekenfilmserie Rick & Morty hebt gezien weet je precies wat je kan verwachten. Zo is er een reclame over een ‘meat-buddy’ die je maakt door allemaal orgaanafval in een magnetron te doen. Vervolgens produceert dit een akelig ‘Pinocchio-van-vlees-maatje’. Dit soort volslagen onzin benadrukt het ‘dikke knipoog’ gevoel van Journey to the Savage Planet.

 

 

 

Tagged

Review Overview

Gameplay 85 %
Geluid 70 %
Verhaal 80 %
Algehele ervaring 85 %
Summary
Buitenaards melig
80

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.