Review: It Takes Two

Mis dit niet Reviews

De belangrijkste les in een relatie – vriendschap of liefde – is dat beide personen invloed hebben erop. It Takes Two neemt je mee op een doldwaas, fantasierijk avontuur om je deze simpele, maar toch complexe les te leren.

It Takes Two is ontwikkelt door Hazelight Studios, de Zweedse game developer die ook A Way Out heeft geproduceerd. Dit is duidelijk te merken: beide zijn games die je verplicht coöperatief moet spelen met een split-screen, waarin je genoodzaakt bent samen te werken met jouw partner. Er is geen mogelijkheid om It Takes Two met een partner AI te spelen, dus het is noodzaak dat je iemand naast je op de bank hebt of online op een andere bank. Dit brengt de wat oudere gamers weer terug naar hun jeugd, waarin cöoperatieve games meer gangbaar waren en split-screen de enige manier was om samen te spelen met je maatjes. Ik besloot om It Takes Two samen te spelen met mijn partner, gezien het onderwerp van het verhaal. Ik kan je zeggen dat we er enorm van genoten hebben!

Een familie in scheiding

Het spel draait namelijk om een familie: May, Cody en hun kind Rose. Het gaat niet lekker thuis, aangezien het spel begint met een ruzie tussen de ouders. Ze staan op het punt om te scheiden en vertellen het slechte nieuws aan hun dochter. In een wanhopige poging om haar ouders bij elkaar te houden, wenst Rose dat haar ouders vrienden blijven. Deze wens lijkt magisch te zijn, want het volgende moment veranderen May en Cody in miniatuurfiguren die hun dochter had gemaakt. De moeder May veranderd in een houten pop met blauw haar en de vader Cody veranderd in een dikke pop gemaakt van klei. Ze moeten nu samenwerken om te ontsnappen uit de schuur om bij hun dochter te komen en een manier vinden om weer terug te gaan naar hun normale lichamen, die hilarisch genoeg op non-actief staan in hun eigen huis.

Honey, I shrunk the parents!

Aangezien de spelers miniatuurpoppen zijn geworden, is de wereld om jullie heen enorm groot geworden. De kleine schuur is een enorme wereld geworden, wat ik nog het beste kan vergelijken met de film Honey, I shrunk the kids. Huis- tuin en keukenspullen zijn nu gevaarlijk, of kunnen je juist helpen om verder te komen. Ook komen normaal gesproken niet-levende dingen tot leven, zoals in het begin wanneer batterijen uit een machine ontsnappen en zich verstoppen. Of denk aan een oude stofzuiger die het niet zo leuk vond dat je hem had vervangen en nooit hebt gerepareerd en zijn gram komt halen bij jullie.

It Takes Two barst van de creativiteit, niet alleen in de stijl, maar ook in het levelontwerp. Cody en May komen dagelijkse dingen tegen die nu opeens een uitdaging of een gevaar zijn, maar ook impact hebben gehad op hun relatie. De onderlinge problemen komen door het spel heen naar boven in slimme dialogen. Iets wat begint met simpele, suffe ruzies wordt langzaam ontrafelt als een dieper probleem tussen beide. Langzaamaan door de 15 uur aan gameplay kom je erachter wat nou precies de reden is waarom ze gaan scheiden, maar ook hoe ze weer dichterbij elkaar kunnen komen. Dit alles wordt begeleidt door Dr. Hakim, oftewel The Book of Love. Mijn partner en ik hebben dubbel gelegen om dit ongelooflijk irritante, maar hilarische boek dat Cody en May constant van conflict naar conflict brengt in de naam van therapie. Zijn bedoelingen zijn goed, maar zijn methodes zijn extreem en confronterend. Ik wil hierbij een speciale shoutout geen aan Joseph Balderrama, de stemacteur van zowel Cody als Dr. Hakim. Zijn dikke Mexicaanse accent als Dr. Hakim past precies bij het design van het personage en het feit dat hij alles met zoveel passie en enthousiasme zegt, maakt dit liefdesboek ongelooflijk memorabel.

Col-la-bo-ration!

Het spel speelt zich uiteraard niet alleen af in de schuur: je gaat van wereld naar wereld, waarin je steeds gekkere en creatieve avonturen beleefd. Hoewel de basis van het spel een puzzelplatformer is, zal je in elk level een unieke toevoeging krijgen. Zo krijgt Cody in het begin een spijker die hij kan gooien in hout, terwijl May een hamer krijgt waarmee ze kan slingeren aan deze spijkers. Wist jij overigens dat honing extreem explosief is? In één van de werelden krijgt Cody namelijk een wapen waarmee hij honing kan schieten, wat May kan laten exploderen met een raketwerper. Als laatste voorbeeld krijgt May een waterkanon en een sikkel, terwijl Cody in bloemen en planten kan veranderen. Al deze krachten verschillen per level en zijn bedoelt om de creatieve puzzels op te lossen, of om de vijanden om te leggen.

Het is onmogelijk om deze puzzels alleen op te lossen en je hebt constant elkaar nodig om door de levels heen te komen. De puzzels zijn goed bedacht en geven de spelers constant andere uitdagingen. Je moet goed met elkaar communiceren om de puzzels op te lossen, omdat veel ervan zijn gebaseerd op timing. Op het juiste moment de spijker gooien zodat May hieraan kan hangen, of tandradden zo draaien dat de ander veilig naar de overkant kan. Elke puzzel is anders en vergt weer andere vaardigheden. Niet alleen dat, de rol wordt ook steeds omgedraaid. De ene keer ondersteund May Cody, de andere keer is het andersom. De balans tussen de rollen is perfect, waardoor je nooit het gevoel heb als speler dat jij het korte strootje trekt wat betreft leuke gameplay.

Van Diablo tot Street Fighter

Niet alleen dat, het speltype verschuift ook continu. Zo heb je een episch moment waarin May het gevecht aan gaat met een gigantische eekhoorn, waardoor het spel opeens veranderd in Street Fighter. Of denk aan een level dat opeens veranderd in een Diablo-achtige dungeon crawler. Ik wil niet teveel verklappen, maar ik wil duidelijk maken dat It Takes Two continu met iets nieuws komt in zowel omgevingen, krachten en in gameplaytypes. Het spel verveeld hierdoor nooit en loopt over van de creativiteit.

Wat ook erg leuk is dat er in veel levels mini-games zitten verstopt. Het gaat om kleine, competitieve spelletjes waarin jullie als spelers het tegen elkaar opnemen. Denk hierbij aan Wack-A-Mole, rodeo rijden op speelgoedpaarden, een race op een elektronische racebaan of zelfs een potje schaken. Er zijn meer dan 20 van deze mini-games te vinden in het spel en zijn een leuke, al dan niet optionele onderbreking van het verhaal. Je kan zeggen dat ze geen nut hebben verder – je ontgrendeld er niets mee en het heeft geen verdere invloed op het verhaal – maar ik zie het juist als extra moeite die Hazelight Studios heeft gestoken in de band tussen May en Cody (hint: ze zijn extreem competitief).

Daarbij wil ik extra lof geven aan Hazelight Studios: ze hebben ervoor gezorgd dat niet alleen vrijwel alle levels creatief, uniek en leuk zijn, maar dat ze ook passen bij het scenario én het verhaal. De baasgevechten die je hebt zijn één voor één uniek en hebben allemaal een reden om vijandigte zijn tegenover jou. Is het niet een stofzuiger die zich afgedankt voelt, dan is het wel een knuffel die de dochter Rose wil beschermen. In de laatste wereld merkte ik wel dat de ontwikkelaars hun momentum aan het verliezen waren, dus ik was blij dat er niet nog een wereld was: It Takes Two weet wanneer het moet stoppen, maar je merkt dat de creativiteit op begon te raken richting het allerlaatste moment.

Een creatief kunstwerk

Wat betreft de presentatie steelt It Takes Two de show. Hoewel het visueel niet extreem indrukwekkend is wanneer het zich afspeelt in de ‘normale’ wereld, zijn de unieke werelden van Cody en May visueel zó creatief en afwisselend dat ik maar screenshots bleef maken. Hazelight Studios weet bijzonder goed om te gaan met cinematische momenten en sommige shots zijn gewoon kunststukken. Op de PlayStation 5 en een OLED scherm knallen de kleuren van het scherm en de details zijn indrukwekkend te noemen. Eerder noemde ik Joseph Balderrama al een goede stemacteur, maar ook Annabelle Dowler doet het goed als ze hardwerkende, maar stijve en knorrige May.

Audiovisueel is It Takes Two een spektakel en een avontuur op zich te noemen. De gameplay en wat op het scherm gebeurd zijn in perfect harmonie, waardoor vrijwel alles op zijn plek leek te horen. Zo hoor je in een wereld vol agressieve wespen het muzikale stuk Flight of the Bumblebee op de achtergrond, is de Muziekwereld gevuld met instrumenten die ook het correcte geluid geven wanneer je op hun snaren of toetsen springt en ga zo maar door. Het spel draait op de PlayStation 5 op een constante 60fps met een 4K-resolutie, waardoor het een festijn voor de ogen is.

Soms iets té egocentrisch

Het enige waar ik nog enigzins kritiek op kan hebben, zijn de persoonlijkheden van Cody en May. Hoewel hun band fantastisch en symbolisch wordt weergeven in niet alleen de dialogen, maar ook de in de uitdagingen die ze tegenkomen, hadden mijn partner en ik het gevoel dat ze soms iets té egocentrisch en kinderachtig waren. Vooral May is in het begin erg gemeen richting Cody en dit wordt niet altijd verantwoordt in het verhaal of in het moment. We vonden allebei dat Cody niet perfect was, maar dat vooral May het meeste moest veranderen aan haar gedrag. De balans tussen de twee was niet altijd even goed en zeker met de les die It Takes Two wil brengen, is dat erg belangrijk.

Later in het spel draait dit wel bij, maar niet voordat Cody en May iets doen wat bizar egocentrisch is. Ik ga niet verklappen wat het is, maar mijn partner wilde dit stuk niet spelen omdat ze het zó gemeen en harteloos was. Wat het nog erger maakt is dat hoewel Cody en May een hoop leren in hun avontuur, dat ze dit moment nooit meer benoemen of aangeven dat ze er iets van hebben geleerd. Het was een bijzonder gruwelijk moment dat compleet uit de toon was voor zowel hun persoonlijkheden als het verhaal, dat dit bijna mijn inlevingsvermogen voor beide personages had verpest. Uiteindelijk komt dit wel goed, maar dit is naar mijn idee een moment dat de ontwikkelaar een gok nam met een extreem moment en verloor.

Must-have voor partners!

Al met al is It Takes Two een fantastisch coöperatieve game die ik verplicht te spelen voor iedereen met een partner die meer dan één keer een controller in zijn of haar handen heeft gehad. Voor de €39,99 dat het kost krijg je een spel waarin je veel uren kan steken, met veel momenten die je bij zullen blijven. De barrage aan puzzels en gameplaystijlen zal iedereen aan de buis gekluisterd houden, ook mensen die wat minder ervaring hebben met games. Speel het samen en wie weet kan Dr. Hakim jou nog het één en ander leren over COL-LA-BO-RATION!!!!

 

 

 

Tagged

Review Overview

Audiovisueel 90 %
Creativiteit 95 %
Gameplay 85 %
Coll-a-bo-ration! 95 %
Summary
Al met al is It Takes Two een fantastisch coöperatieve game die ik verplicht te spelen voor iedereen met een partner die meer dan één keer een controller in zijn of haar handen heeft gehad. Voor de €39,99 dat het kost krijg je een spel waarin je veel uren kan steken, met veel momenten die je bij zullen blijven. De barrage aan puzzels en gameplaystijlen zal iedereen aan de buis gekluisterd houden, ook mensen die wat minder ervaring hebben met games. Speel het samen en wie weet kan Dr. Hakim jou nog het één en ander leren over COL-LA-BO-RATION!!!!
91.3
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.