Review: Ghost of Tsushima: Director’s Cut

Mis dit niet Reviews

Vorig jaar werden de PlayStation-eigenaren getrakteerd met het fantastische Ghost of Tsushima. Mijn collega Niek kreeg de eer om een review te schrijven toentertijd, waarin hij de complexe combat en de prachtige wereld complimenteerde. Sinds een week is Ghost of Tsushima: Director’s Cut uit op de PlayStation 4 en 5, wat onder andere opgewaardeerde graphics en prestatie beloofde. Kan de samurai-ervaring van Sucker Punch een jaar later nog overtuigen?

De PlayStation 5-eigenaar betaald meer?!

Laten we eerst een stukje controversie uit de weg gaan: de Director’s Cut is namelijk niet zonder kosten. Als jij Ghost of Tsushima al in bezit hebt, kost het je €20,- om te upgraden. Klinkt redelijk, gezien alles wat je erbij krijgt. Het is echter bijzonder te noemen dat de upgrade naar de PlayStation 5-versie €30,- kost, een tientje meer dan de last-gen versie. Dit klinkt belachelijk, maar houdt je hooivorken en toortsen nog even in bedwang. Bij de PlayStation 4-versie van de Director’s Cut krijg je alleen de Iki Island-DLC erbij en wat extra’s, zoals extra wapens, pantsers, Japanse lip-sync (een welkome toevoeging!) en vaardigheden.

De PlayStation 5-versie voegt die ook allemaal toe, maar krijgt daarbij ook DualSense-ondersteuning, 3D-audio, veel snellere laadtijden, een 4K-resolutie en draait in een zeer soepele 60fps. Of de rest  het tientje extra waard is, laat ik aan de lezer over.  Grappig genoeg kan je Ghost of Tsushima al in 60fps spelen op de PlayStation 5 middels backwards compatibility. Als jij jouw PS4 schijfje in de PS5 stopt hoef je niks extra’s te betalen.

Nu dat is besproken en de woedende menigte hopelijk wat kalmer is geworden, kunnen we verder naar de orde van de dag: hoe heb ik Ghost of Tsushima: Director’s Cut ervaren op de PlayStation 5?

Een prachtige ervaring

Ik wil niet de woorden herhalen van mijn collega Niek, maar ik ben het roerend met hem eens dat het Tsushima-eiland niet alleen een pareltje is om naar te kijken, maar ook om te beleven. Op de PlayStation 4 was het al een prachtig spel, maar alle toeters en bellen staan aan op de PlayStation 5. De prachtige, kleurrijke natuur, de minimalistische, Japanse panfluitmuziek op de achtergrond, de wind die door de bomen waait, de adembenemende uitzichten en het verbluffende lichtinval: het heeft mij meerdere keren laten stilstaan om ervan te genieten.

Ghost of Tsushima slaagt er in om de speler de serene natuur perfect te representeren, maar ook de manier waarop de samoerai deze rust proberen te ervaren. De cutscenes zitten niet alleen vol met actie, maar ook met lange stiltes, waarbij twee krijgers elkaar in de ogen aankijken en wachten op de eerste klap, terwijl er overal bladeren door de lucht wapperen en de bloesem op de achtergrond een verraderlijke rust creeërt in de gevaarlijke situaties.

In mijn ogen is Ghost of Tsushima  een perfecte ode aan de samoerai legendes en films die wij al van kinds af aan kennen. De 4K resolutie op mijn OLED-tv lieten de kleuren er echt vanaf knallen, waardoor mijn mond meer dan één keer open viel toen ik het kunstwerk van Sucker Punch op het scherm zag. De naadloze 60fps helpt hier ook bij, want de PlayStation 5 kan het spel zonder enige moeite draaien, ook al is er veel pracht en praal op het scherm te zien.

Het enige waar je wat kritiek op kan hebben, zijn de animaties bij de minder belangrijke figuren. NPC’s staan er vaak houterig bij en hebben weinig mimiek. Hoewel de lip sync keurig is gedaan, is er vaak weinig emotie af te lezen van de gezichten. De Japanse voice acting klinkt erg goed, al heb ik totaal geen idee of ik dit objectief goed mag noemen, aangezien ik de taal niet versta.

Wat ik als laatste wil toevoegen is de DualSense: deze is fenomenaal. Sucker Punch heeft er alles aan gedaan om de controller en het spel in sync te laten lopen. Als je met jouw paard over de brug rent, voel je dat ook echt in je controller. Als jij jouw katana trekt, voel jij de rumble in de controller glijden als een zwaard. Het is moeilijk om dit te omschrijven: het liefste geef ik je de controller in de hand om dit te laten ervaren.

 

Neem wraak op je vader en bevrijd je oom

Het verhaal rondom Jin mag dan geen epos zijn waar men prijzen voor zal ontvangen, maar het geeft de speler de juiste motivatie om verder te gaan in het door oorlog verwoeste eiland van Tsushima. De Mongolen worden als genadeloze slechteriken neergezet en de samoerai als helden die zich aan de Bushido houden en vol eer de strijd aan gaan. Dit is waar Jin door het verhaal heen mee zal worstelen, doordat hij op onorthodoxe manieren vecht met de binnendringers. Terwijl zijn vader en oom erop blijven hameren dat de samoerai eervol moet vechten, wordt Jin geforceerd om vijanden in hun rug te doden en rond te sluipen als een dief in de nacht.

Sucker Punch heeft hiermee een prachtige opzet geschreven, maar trekken dit helaas niet helemaal door. We weinig terug van deze innerlijke strijd terug in de protagonist, die met weinig moeite zijn levenslessen in de wind gooit aan het begin van je avontuur. Ook heeft de speler geen invloed op de keuzes die hij maakt, wat je aan het begin wel zou verwachten. Dit is extra bijzonder, omdat de ontwikkelaar bekend staat om karmasystemen die zijn geworteld in het verloop van het verhaal (denk aan InFamous). Ghost of Tsushima had er veel baat bij gehad om te kunnen kiezen tussen de sluipende Ghost en de trote samoerai, maar het mocht niet zo wezen.

Het maakt het verhaal niet saai, integendeel: veel van de zijmissies waren interessant en een aantal zelfs emotioneel. Wat ook erg interessant is dat Ghost of Tsushima gegrond is in de realiteit, maar ook de ruimte geeft voor Mythic Tales en Legends, waardoor iedere speler wat wils heeft. Er is bizar veel content te vinden en Ghost of Tsushima maakt het bijna allemaal de moeite waard. Her en der zijn wat missies te vinden die ik wat slap vond (zoals het vinden van iemand die een ziekte heeft. Je zet zijn lijk in de brand en dat is het einde…..ja.), maar ik heb mooi nooit verveeld in mijn tijd op het eiland.

Samoeria en Ghost

Als jij weinig geduld hebt in spelletjes, dan krijg je het lastig in Ghost of Tsushima. De gevechten zijn namelijk een kwestie van geduld en zeer zorgvuldig te werk gaan. Ik ben vanaf het begin begonnen op de moeilijkheidsgraad Lethal, wat zowel de tegenstander als jij binnen enkele klappen laat doodgaan. Dit klinkt extreem moeilijk, maar dit maakt het spel zeer bevredigend. Het wachten op de klap, op het juiste moment counteren en dan een paar keer hakken, om vervolgens opzij te stappen voor de volgende. Bij elk gevecht begon mijn hart steeds harder te kloppen, want geen enkele tegenstander was een eitje. Het maakte sommige momenten bijna Dark Souls-frustrerend, maar des te gaver was het om deze moeilijke momenten te overwinnen. Niet alleen moet je snel reageren, maar ook de juiste stance kiezen tegen de verschillende vijanden, weten wanneer je je moet terugtrekken en weten wanneer je moet toeslaan. Ik kan mij niet heugen dat een combatsysteem mij zo heeft aangetrokken. Een mooie extra vond ik de stand-offs, waarin je een vijand kan uitdagen tot een duel. Je moet dan op het juiste moment jouw zwaard trekken, zodat je de vijand in één hak kan uitschakelen. Het deed mij denken aan het duelleringssysteem in Red Dead Redemption, maar in Ghost of Tsushima kan je deze vaardigheid zelfs zo uitbreiden dat je meerdere vijanden tegelijkertijd kan uitschakelen. Een zeer toffe knipoog naar de klassieke samoerai-films!

De Ghost is de onortohodoxe kant van Jin: dit draait allemaal om het sluipen en ongezien de vijand in de rug te steken, of het werpen van kunai in de gezichten van de vijand. De Ghost brengt ook allemaal tools met zich mee, zoals rookbommen om jezelf tijdelijk onzichtbaar te maken en knalvuurwerk om vijanden af te leiden. De vijanden kunnen verrassend ver kijken, tenzij jij je in pampesgras verstopt. Hoewel ik zeker kan genieten van de Ghost-kant, moet ik zeggen dat soms iets te makkelijk uit te buiten is. Als je genoeg pijlen en geduld hebt, kan je elke vijand uitschakelen op een afstandje. De vijanden zijn niet uitzonderlijk dom, maar je kan ze redelijk eenvoudig te slim af zijn, zeker als je over de daken loopt. Alleen de sterkste vijanden zijn niet in één keer uit te schakelen met een pijl, wat sommige duels onvermijdelijk maakt. Hoewel de Lethal moeilijkheidsgraad het erg aantrekkelijk maakt om directe gevechten zoveel mogelijk te vermijden, probeerde ik toch zo min mogelijk als Ghost te spelen. Het combatsysteem is gewoon zó vet dat ik dit niet wilde verspillen aan rondsluipen!

Legends

Sucker Punch kan mijn gedachte lezen, want tijdens het spelen wilde ik graag een spin-off van Ghost of Tsushima zien, waarin je meer bezig zou zijn met het vechten zelfs. Hier komt Legends aan te pas, gratis beschikbaar sinds 3 september 2020. Hierin vecht je met andere spelers online tegen allerlei mythische monsters en demonen. Tijdens het vechten verzamel je allerlei loot, iets wat niet aan de orde is in de singleplayerervaring. Ook ziet het spel er totaal anders uit qua stijl en is de toon compleet anders. Ik heb het niet erg lang gespeeld, maar ik zou het graag verder willen oppakken met wat vrienden erbij. Een erg toffe toevoeging die nog gratis is ook!

Iki Island

De grootste toevoeging aan de Director’s Cut is toch wel de Iki Island DLC. Mooiere graphics, wat lip sync, een paar extra missies en wat nieuwe spulletjes kunnen natuurlijk de €20/€30,- niet verantwoorden. Iki Island kan dit gelukkig wel! Nadat je bij Act 2 bent aangekomen, komt Jin erachter dat een groep Mongolen het nabijgelegen eiland Iki willen binnenvallen. Je reist vervolgens af naar het eiland, waar bandieten het eiland domineren en er een algehele wettenloosheid is. Voor Jin is dit ook een betekenisvolle reis, aangezien zijn vader op Iki is overleden.

Ik zal verder niks vertellen over het verhaal, behalve dat je er ongeveer 8 a 10 uur mee bezig bent en dat het best aardig is te noemen. Er zitten een paar plotelementen in die wat absurd waren, maar ik kan er verder niets slechts over zeggen. Verder is het eiland bezaaid met nieuwe zijmissies, uitdagingen en twee nieuwe Mythic Tales. Kortom, er is weer genoeg te doen op het eiland en je zal je zeker niet vervelen. Als je meer ‘Ghost of Tsushima’ wil in je spel, dan is dit zeker geen verkeerde toevoeging.

Subliem op de PlayStation 5, maar met een prijs

Al met al wil ik Ghost of Tsushima: Director’s Cut een must-have noemen voor iedereen die het origineel nog niet gespeeld heeft. De oogstrelende wereld, de spannende combat en de hoeveelheid content is genoeg om elke liefhebber van het samoeraigenre en open wereldspellen helemaal lyrisch te maken. De Director’s Cut is de complete versie van het spel om jouw ervaring zo volledig mogelijk te maken, dus mocht je het spel nog willen spelen is dit de ideale versie om aan te schaffen. Terugkomers zullen wellicht schrikken van de prijs, want €20,- a €30,- is fors voor DLC waar je na 10 uur doorheen bent. Toch wil ik zeggen dat als je al dacht aan een game te upgraden, dat Ghost of Tsushima meer dan je geld waard zal zijn.

F1 2021 boxart
Uitgever: Sony Interactive Entertainment
ontwikkelaar: Sucker Punch Productions
Releasedatum: 20-8-2021
Platforms: PlayStation 4 en 5
Gespeeld op: PlayStation 5

Tagged

Review Overview

Audiovisueel 90 %
Gameplay 90 %
Content 90 %
Verhaal 75 %
Summary
86.3
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.