Dissidia Final Fantasy NT

Review: Dissidia: Final Fantasy NT

Reviews

Voor spellen als Dissidia Final Fantasy gebruiken we de term Brawler. Een letterlijke vertaling zou zeggen dat het ‘ruziezoeker’ of  ‘herrieschopper’ of iets die kant uit betekent. In de game-industrie betekent het toch net iets anders. Met brawler bedoelen we hier vaak een knetterharde vechtgame, waarin meer klappen worden uitgedeeld dan dat Trump leugens kan vertellen en een hogere leerboog heeft dan vier jaar op de universiteit overleven.

Fans van het eerste uur zullen misschien een gemixt gevoel hebben bij het zien en spelen van de Final Fantasy-game. Het is namelijk toch een heel andere game dan voorgaand, maar ook niet helemaal nieuw. Niet je typische JRPG, maar zoals in de inleiding werd verteld, een brawler. Dissidia Final Fantasy NT(DFF) is een arcade vecht game, waarin de nadruk ligt op het vechten, het knokken en de chaos. Waarbij het in de originele titels vooral om de combinatie van verhaal, fantasie en unieke karakters gaat wordt het roer in Dissidia even omgegooid. Natuurlijk is het wel overduidelijk dat het om een Final Fantasy titel gaat. Uit de tot nu toe verschenen Final Fantasy-games zijn uit (bijna)elk een tweetal personages geplukt. Dit zijn voornamelijk de protagonist en de antagonist uit de betreffende games.

Verhalende modus

Je speelt niet op een normale manier door de singleplayer heen. In plaats van er in te duiken en missies of iets dergelijks te doen krijg je een groot bracket te zien bij het starten van de story mode.  Door middel van cut scenes wordt er verteld wat er aan de hand is. Er lijkt een nieuwe grootse oorlog te broeden, nadat er een lange tijd geen conflict meer is geweest. Er zijn twee nieuwe goden geboren, dit zijn Materia, goddes of protection en Spiritus, god of destruction. Beide roepen de helden en boeven van de wereld op om voor ze te vechten. Alle personages zijn hierdoor in een barre wereld terecht gekomen. De ‘good guys’ bij elkaar, en de “bad guys” bij elkaar. Voor een aantal van de personages is het een herhaalactie. Eerder moesten ze voor de voorgangers, Cosmos & Chaos, ten strijde trekken.

Je leert meer over het verhaal door middel van de cut scenes die tijdens de story mode te zien zijn. Je kan de cut-scenes openen door met memoria te betalen. Memoria verdien je door te spelen, zowel offline als online. Om door het gehele bracket heen te komen heb je een aanzienlijke hoeveelheid nodig, wat resulteert in een lange grind waar ik zelf wat op tegen ben. Natuurlijk krijg je memoria door gewoon het spel te spelen, maar als je een beetje het verhaal probeert te volgen dan kan dit vervelend over komen. Je wilt immers niet eerst een half uur bezig zijn om een potje te winnen en vervolgens maar een minuut verhaal zien. De mate waarin je memoria verdient is natuurlijk het snelst als je wint, dus in het begin, als je nog een beetje een noob (ik nog meer gok ik) bent, kan dat extra frustrerend werken.

Toch even wennen

Je krijgt bij het kiezen van de offline modus een tweetal modus voorgeschoteld, de optie om je eigen regels in te stellen en een tutorial. Dat laatste raad ik sterk aan; het geeft een goede eerste blik op hoe alles werkt. DFF kan nogal een zooitje zijn en het is dan niks om elke seconde naar je controller te kijken en te bedenken met welke knop je Cloud in z’n ballen schopte. De standard match is ook degene die wordt gebruikt voor het online gedeelte en is dan ook het meest brawler-achtig. Je speelt hier in teams van drie tegen elkaar waarbij het de bedoeling is om de drie levensbalken van je tegenstanders weg te werken. Je kan zo’n levensbalk weg krijgen door je tegenstander te incapacitaten, ofwel je vijand compleet uit te schakelen. Om dit te doen zul je gebruik moeten maken van verschillende aanvallen, (je eigen) skills en teamwork. Iedereen begint aan zijn of haar zijde in een van de vele levels die allemaal gebaseerd zijn op de Final Fantasy-spellen. Zodra de match begint ben je vrij om rond te rennen en kies je direct je doelwit.

Dit is waar ik een beetje tegen aan liep; het target systeem is naar mijn idee wat roestig. Je kiest iemand en door middel van de R2 of L2 knop kan je wisselen van vijand, waardoor de camera vrijwel altijd gelocked staat. Met je rechter joystick kan er wel wat rondgekeken worden maar toch te weinig. Hier moet je wel aan wennen, want één keer te snel van target wisselen en je kan het spoor toch redelijk bijster zijn, wat weer kan resulteren in het vangen van rake klappen. Het is wat stoeien maar goed te doen, het vergt enkel wat oefening. Teamwork is ook essentieel in DFF. Door een goede combinatie kan je een vijand bijna helemaal uitschakelen. Door keuzemenu’s kan je communiceren met je teamgenoten, maar dit werkt echter niet zo goed. Met de pijl-toetsen kies je een set met tekst die dan in de stijl van je karakter wordt uitgesproken. Je moet hier een manier in zien te vinden om dit snel te doen. Heb je hulp nodig omdat er drie man van plan zijn je gezicht de aarde in te bonjouren, dan wil je graag om hulp vragen en niet Hey, what’s up over het veld schreeuwen.

De vele personages van Final Fantasy zijn in door mooi grafisch jasje omhult.

Solo play

Tijdens de gevechten is er nog een extra onderdeel toegevoegd, wat de koers van de strijd best eens kan veranderen. Tijdens het gevecht komt er een core tevoorschijn. Dit is een metaal/diamanten object wat ergens op de kaart verschijnt. Deze core kan je als team kapot maken waardoor er een metertje wordt gevuld. Zodra deze vol is, is het mogelijk om je summon op te roepen. Je summon is een wezen, monster of god die je voorafgaande aan het gevecht kiest. De summons zijn allemaal afkomstig uit de verschillende Final Fantasy games, zoals Ilfrit en Shiva. Ondanks dat de summons onwijs sterk zijn, zijn ze naar mijn idee niet te overdreven. Ja, het kan zeker helpen om te winnen, maar als je vijanden goed kunnen ontwijken dan is het mogelijk dat ze geen enkele schade ontvangen. Het is een goede en leuk extra, die toch een extra stukje balans brengt door de chaos heen.

Bij de offline mode bestaat een potje uit een reeks van vijf gevechten, waarbij elk gevecht moeilijker wordt naarmate je verder bij het einde komt. Verlies je voor je klaar bent? Helaas, dan moet je weer opnieuw beginnen. Aan het einde van elk gevecht verdien je punten en hoe verder je komt, hoe meer punten je krijgt. En voor de hoeveelheid punten krijg je een beloning, woehoe! Zo kan je extra gil krijgen (geld eenheid), nieuwe skills, nieuwe outfits, titels en meer.

Naast de standard-match heb je ook de core battle, een alternatieve modus. In plaats van het puur vernederen van je vijanden (dit kan nog steeds, geen zorgen) ga je er nu voor om de core van je vijand te vernietigen. Niet alleen door er op te slaan, zoals in de normale modus, maar op een iets andere manier. De core van jouw team en van je vijand is niet meer te breken als je binnen een bepaalde radius komt. Het is dus noodzaak om je vijanden daar eerst uit te meppen alvorens je deze kan vernietigen.

Variatie

Natuurlijk is een arcade vecht game niet compleet zonder een soort shop om je personage net een beetje ander kleding te geven, zodat online je tegenstanders een beetje jaloers kan maken. Wie wilt prins Noctis nou niet in een jasje met een net-iets-lichtere tint grijs zien? Maar oprecht, het is wel leuk om verschillende items te verzamelen. Eenmaal genoeg gil om een ander wapen aan te schaffen geeft toch een gevoel van voldoening. Er is een leuke hoeveelheid om te verzamelen en je zal het vast niet allemaal aanschaffen, dus spaar voor je favoriete personage. Tijdens de gevechten wordt het je ook wel duidelijk gemaakt door de keuze in skill-sets, maar je kan ook een hoop aanvallen vrij spelen. Skills en abilities zijn gelukkig niet te koop, het is dus geen grote pay2win bedoeling, gelukkig. Je speelt alles vrij door simpelweg te spelen! Hoe meer tijd je er dus in steekt, hoe meer variaties je kan maken met verschillende personages. Dit houdt het spel leuk en maakt het verschillend. Ondanks de grote hoeveelheid keus, is het toch allemaal recht toe recht aan.

Klein maar fijn, toch?

Verdict

Dissidia Final Fantasy NT is een leuke toevoeging aan de grote catalogus die ze al aanbieden. Voordat je de game helemaal gemasterd hebt ben je meer dan genoeg uren verder en kun je eindelijk de hele verhaallijn bekijken en verder afmaken. De game ziet er goed uit en het is leuk om alle personages, vooral de oudere, in een mooi grafisch jasje te zien rondvliegen, rennen en vechten. Ondanks de keuzes en verschillende skills die je kan gebruiken is het niet meer dan een brawler met een verhaallijn die niet persé veel toevoegt. Maar goed, wie steekt er nu een brawler in zijn console om van het verhaal te genieten.

Tagged
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de PC , Switch en Playstation 5. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.