Disintegration

Review: Disintegration

Nieuws

Als groot fan van het sciencefictiongenre, heb ik mezelf wel eens afgevraagd hoe het zou zijn om mezelf in een robot te laten veranderen. Om verder te gaan als metalen persoon. Op zich een leuk idee, je veroudert verder niet en ziet misschien het noodlottige einde van onze planeet. Disintegration geeft een goede indruk van hoe dit zou zijn, en het kan een stuk beter.

Het lijkt er op dat we in de toekomst behoorlijk oorlog gaan voeren, maar niet met elkaar. We nemen het op tegen een buitenaards ras. Niet gek natuurlijk, wij mensen zijn erg arrogant. De aarde wordt aangevallen door de Rayonne, welke ze hier de ‘Red Eyes’ noemen. Het zijn robotische wezens die weinig goeds met ons voorhebben. Sterker nog, ze zijn van plan de laatste restjes menselijkheid uit te roeien.

Jaren geleden is de mensheid begonnen met een proces genaamd disintegration. Dit houdt precies in wat ik in de intro beschreef. Je laat je hersenen in een robot plaatsen en je verlengt je leven met een oneindige hoeveelheid jaren, mits je door de Rayonne wordt gepakt. Veel van deze robots zijn enorme bruten, voorzien van zwaar geschut voor de doeltreffende aanpak. Ons hoofdpersonage in dit verhaal heeft ook dit proces doorlopen. Romer Shoal is een voormalig Gravcycle-piloot. Hij is toch opgepakt door de Rayonne en het dreigt slecht met hem af te lopen. Door een plotselinge aanval op het schip waarop hij zich bevindt, weet hij ternauwernood weg te komen met een andere groep robots. Samen gaan zij op zoek naar een oude wapenopslag, maar deze lijkt niet meer verlaten te zijn. Een oude man genaamd Waggoner heeft hier zijn kamp opgezet en laat zich niet zomaar wegjagen. Wel kan hij de hulp van de onfortuinlijke groep strijders gebruiken.

Disintegration

Cross-over

Een combinatie van een first person shooter en een real-time strategygame komt niet vaak voor. Sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik het eerder heb voorbij zien komen. V1 Interactive heeft op een unieke manier de twee genres weten te combineren. Net benoemde ik al even dat Romer Shoal, de protagonist die jij bestuurt een Gravcycle-piloot is. Dit is een combinatie tussen een motor en een ‘podracer’ uit Star Wars, maar dan met iets meer wapens. Deze futuristische brommer weet een hoogte van zo’n twaalf meter te bereiken, een perfecte hoogte om een goed overzicht te houden van het speelveld. Dat is natuurlijk wel handig als je je troepen fatsoenlijk wil aansturen.

Je bestuurt Romer vanuit een first person perspectief, hebt de vrijheid om omhoog en omlaag te vliegen en zweeft op gepaste snelheid door de levels heen. Best ontspannend, op de rondvliegende kogels na. Vanaf je Gravcycle heb je ook de optie om vijanden te voorzien van een kogelregen. Hier komt het stukje first person shooter dus kijken. Over het algemeen heb je maximaal twee wapens tot je beschikking. Per missie krijg je wel verschillende wapens, dus het wisselt gelukkig wel af. Helaas

Roger that

Het team waarmee je ontsnapt bent zal als jouw team fungeren. Het is dus aan jou de taak om vanuit de lucht je kleine eliteteam te voorzien van instructies. Dit instrueren zorgde bij een van de eerste missies direct al voor ergernissen aan de besturing. Hoe je je team van hot naar her verplaatst gaat namelijk als volgt: gebruik de rechtermuisknop een plek te markeren waar de grondtroepen naartoe moeten bewegen. Simpel, toch? Nou, in plaats van dat ze netjes heen gaan waar ik ze verdorie wil hebben, rennen ze in een straal van een paar meter rond óp die gemarkeerde locatie! Wil ik ze bijvoorbeeld behoeden voor een aanval, rennen ze rond en wordt een deel alsnog geraakt. Erg vervelend.Disintegration

Op sommige momenten, vaak voordat je in een gevecht beland, volgen de spelers je terwijl je rondvliegt. Een goed idee dat helaas slecht is uitgewerkt. Je troepen volgen bij gebrek aan een opdracht namelijk de cursor. Scout je een beetje rond of kijk je naar voren terwijl je team moet blijven staan kan het zijn dat ze een sprint á la Usain Bolt over de kaart trekken. Knap lastig als je bijvoorbeeld aan het kijken bent hoe je een groepje vijanden wil uitschakelen. Laten we wel eerlijk zijn, dit kan voorkomen worden door actiever opdrachten aan je team te geven.

De verschillende leden van je team hebben ook allemaal een eigen vaardigheid, waarmee je de behoorlijk het tij kunt keren. Een van je leden heeft bijvoorbeeld een granaat die een soort bubbel creëert, waarin de tijd vertraagt is. Je kunt dus makkelijk vijanden omver schieten als ze nauwelijks kunnen bewegen. De stun grenade zorgt ervoor dat de vijand even in shock raakt, waardoor ze een tikkie meer schade krijgen.

Strategie vanuit de lucht

Je hebt middels de moeilijkheidsgraad van de game een ‘beetje’ de keuze of je meer tactisch wilt spelen of alles overspoelt met je eigen kogels. Ik heb op beide manier gespeeld en mijn eerste conclusie was dat in beide gevallen het net niet lekker werkt. Ik licht het toe.

Zojuist gaf ik al aan dat je team soms wat chaotisch rond rent. Onhandig. Maar ze weten zichzelf te overtreffen zodra we een aantal vijanden tegenkomen. Zet jij je teamleden achter een obstakel neer voor dekking, dan zullen ze daar ook redelijk achter blijven staan. Ze schieten dan om de hoek en op die manier blijven ze vaak wel lang leven. Wat je ook kan doen is de focus leggen op één vijand, bijvoorbeeld een robot van enkele meters hoog. Als je dus het commando geeft om deze aan te vallen duiken je troepen erop. Wat ze echter ook doen, is alle logica de deur uit mieteren. Dekking? Nooit van gehoord. Geweren op afstand gebruiken? Nope, we rennen er direct naartoe.

Met verbazing zit ik dus te kijken hoe mijn zogenoemde elitesoldaten, uitgerust met langeafstandswapens, op een enkele meter van de vijand gaat staan om vanaf daar te schieten. Doeltreffend misschien, maar ze schreeuwen vervolgens wel dat ze door meerdere vijanden zijn omsingeld. Joh. Dit vergt enige oefening, bij de tweede missie leer je beter hoe je hier mee om moet gaan en hoe je je team iets beter kunt plaatsen. Maar het chaotische rondrennen lastig om te hanteren, vond ik zelf.

Gravcycle

Uiteraard was ik ook erg nieuwsgierig naar hoe het shooter onderdeel werkt. Eerder vertelde ik al dat er een maximum van twee wapens op je vliegmachine gemonteerd zijn. In sommige missies zien we twee offensieve wapens, in andere is een hiervan een gun met helende eigenschappen. Hiermee kun je dan je team voorzien van een gebied waarin levens worden hersteld, of kun je een soort granaat afvuren die een helende boost geeft. Vaak kwam het in die missies neer op het spelen van een support-rol, waarbij vooral je team levend houden hoofdtaak was.

Je Gravcycle als wapen bedienen is erg vermakelijk. Vanuit de lucht je onwetende vijand naar het hiernamaals knallen is erg leuk! Het afwisselen van de wapens zorgt er voor dat het niet helemaal eentonig wordt. De ene keer krijg je je machinegeweer tot je beschikking en laat je de kogels rondsuizen. Ik heb een soort granaatwerper gebruikt en een rifle-achtig iets, waarbij elk schot erg dodelijk was. Dit helpt mee aan het shooter-gehalte van de game, want zonder de afwisselingen was het een beetje in het niet gevallen.

Recht toe recht aan

Disintegration is een lineaire game. Je speelt van missie naar missie en tussendoor heb je enkel de mogelijkheid om even door je thuisbasis heen te lopen. De ene keer zal dit de wapenopslag zijn, de andere keer ben je met je team ergens geland om te rusten en sta je tussen de bomen. Je kunt met een aantal personages praten die hier staan, maar de gesprekken erg kort en inhoudelijk niet erg speciaal. Ook vind je er wat robots die uitdagingen voor je hebben, maar daar straks nog wat meer over.

Ondanks dat je elke missie een ander doel voor ogen hebt voelen ze wel een beetje hetzelfde aan. Uiteraard moet er iets gebeuren en je werkt langzaamaan richting je doel. Je verslaat vijanden, zoekt naar wat schrapmetaal om te gebruiken voor upgrades (hoor je straks ook meer over) en je bereikt een checkpoint. Bereik je uiteindelijk waarvoor je komt, kun je je klok erop gelijk zetten dat er extra vijanden bij komen en er een groter gevecht uitbreekt. En warempel, ook achter je verschijnen wat vijanden! Dit resulteert in een erg chaotisch gevecht, waarna je door gaat naar het volgende doel op de kaart. Je herhaalt deze routine een keer of drie en de missie is voltooid.Disintegration

Dit is zeker niet elke missie het geval, er zit absoluut hier en daar wat afwisseling in. De bovenste formule geldt echter wel voor het grootste gedeelte. Ik was er vervelend genoeg na een paar uur ook wel klaar mee. De uitdagingen die worden aangeboden maken het wel wat interessanter. Je wordt aangespoord om iets langer na te denken over je aanpak om die extra punten te pakken. Denk aan dat je een bepaalde hoeveelheid vijanden moet ‘vangen’ in je bubbel, je binnen een bepaalde tijd een checkpoint moet bereiken of je niet dood mag gaan.

En verder..

Om het tactische aspect een beetje te verbreden krijg je de optie om je team en je Gravcycle van upgrades te voorzien. Denk hierbij aan het versterken van je normale aanvallen of van je speciale aanval. Je kunt de levensbalk van je team vergroten of ervoor zorgen dat ze wat minder schade krijgen van aanvallen. Heb je geen zin om hier uitgebreid naar te kijken? Dan zit er een handige optie bij die alle upgrades voor je uitvoert.

Inmiddels ben ik wel een beetje aan het einde van m’n relaas en heb even goed geklaagd over Disintegration. Echter probeer ook wel het positieve in zo’n game te kunnen zien en dan doe ik ook zeker. V1 Interactive heeft erg z’n best gedaan om een unieke game neer te zetten, wat ook behoorlijk gelukt is. Er zit veel liefde in en tussen de chaos door zie je dat. Het heeft zeker wel potentie en ik denk dat met een aantal updates er een hoop meer van te maken is!

Sowieso zit het grafisch helemaal goed. Het is in Unreal Engine gemaakt en dit zie je vooral terugkomen als je in de hub rondloopt. Je ziet een hoop detail en realisme wat het leuk maakt om even goed rond te kijken bij alle personages. Dit realisme komt iets minder goed naar voren in de missies, waarbij je vanaf bovenaf kijkt. Het ziet er zeker prima uit maar is absoluut geen hoogstandje. De jonge, kleine studio heeft veel potentie en ik verwacht nog wel een grote titel van ze in de toekomst. Dat ze graag willen en met passie werken is in ieder geval iets wat zeker is.

Verdict

Als we een poosje verder zijn en de game in de budgetbak ligt zou ik ‘m zeker eens proberen. Met wat updates is er best wat van te maken maar ik zou er nu geen volle mep voor neerleggen. Het is nog te chaotisch, probeert te innoverend te zijn en dat maakt een lastig speelbare combinatie tussen first persons shooter en een RTS.

Tagged
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de Switch, PC en Playstation 4. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als speler, soms als Dungeon Master.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.