Detroit Become Human

Review: Detroit: Become Human

Reviews

Stephen Hawking waarschuwde ons al eens voor de gevaren van kunstmatige intelligentie, maar in Quantic Dream’s Detroit: Become Human neemt de mensheid zijn waarschuwing voor lief. In deze game zijn Androids de normaalste zaak van de wereld, maar leveren deze apparaten nou daadwerkelijk een probleem, zoals de professor dat voorspelde?

Overspoeld door Androids

In Detroit: Become Human zien we hoe de wereld langzaamaan wordt ‘overgenomen’ door Androids. Deze machines hebben weinig nodig om te overleven en kunnen eigenlijk alles doen zonder dat er wat voor teruggevraagd wordt. Zij krijgen niet alleen klussen in het huishouden, maar nemen ook deel aan de arbeidsmarkt. Dit heeft uiteraard een effect op de werkloosheid bij de bevolking en dat zorgt voor frustratie. Deze frustratie lijkt echter niet alleen de mensheid wat te doen. Ook verschillende Androids beginnen opmerkelijk gedrag te vertonen. Niet alleen lopen zij weg bij hun eigenaren sommige keren ook tegen ze.

In de game volgen we de verhalen van de Androids Connor, Kara en Markus. Deze Androids maken namelijk traumatiserende dingen mee en ondanks dat ze daar geen last van zouden moeten hebben, weet het ze wel te vormen. Althans dat mag jij als speler bepalen.

Connor is een geavanceerde prototype die is gecreƫerd om erachter te komen waardoor sommige Androids zich zo vreemd gedragen. Het lijkt op een technische mankement, maar waarom lijkt er bij sommige Androids echt een draadje los te zitten.
Markus is daarentegen een huishoud-Android. Hij verzorgt een oude kunstenaar, genaamd Carl. Echter zorgt een aantal gebeurtenissen ervoor dat hij er voor wilt zorgen dat Androids meer dan een slavenleven krijgen.
Ditzelfde geldt eigenlijk ook voor Kara, maar die kiest er niet voor om een vuist te maken. Zij gaat samen met Alice, een dochter die mishandeld werd door haar vader, op de vlucht van alle ellende.

Detroit Become Human

Typische Quantic Dream-game

Mocht je Heavy Rain of Beyond: Two Souls nog nooit gespeeld hebben, is het wel handig om uit te leggen wat voor soort game Detroit: Become Human is. Het is een interactieve drama, wat wil zeggen dat je de regie van het verhaal grotendeels in handen hebt. Het is geen actiegame waarin je veel moet vechten, maar een game die je langzaamaan helpt met de besturing en je uiteindelijk helemaal het verhaal in zuigt.

De game ziet er overigens geweldig uit. Wederom legt Quantic Dream de lat van een verhaalgedreven game een stukje hoger. De gesprekken die gevoerd worden, komen erg overtuigend over, maar ook alles ziet er gewoon super goed uit. We moeten er wel bij zeggen dat we de game op de PlayStation 4 Pro speelde, maar ook in 1080p ziet de game er geweldig uit.

De game speelt ook wat langzamer dan je wellicht gewend bent. De meeste actie in deze game zit in de vele interacties met de personages. Elk hoofdpersonage heeft namelijk wel iets te verliezen in de game, maar heeft ook een doel te bereiken. Door goed te observeren kan hij of zij wel keuzes maken die een goed effect hebben op de vriendschappen die worden gemaakt. Echter kan dit ook in de negatieve manier een effect hebben.

Het enige minpunt die echt noemenswaardig is, is de besturing, die soms wat tegenwerkt. Dan lijkt je personage niet precies te weten waar hij heen moet en soms een rondje loopt.Ook is het soms irritant dat je bijvoorbeeld een deur moet openen met dezelfde joystick als degene die je voor de camera gebruikt. Het is gelukkig minimaal, maar het kan soms vervelend zijn. Gelukkig gebeurt het dan ook niet tijdens gebeurtenissen die impact hebben op het verloop van het verhaal.

Je volgt in Detroit: Become Human drie verschillende verhaallijnen die allemaal korte hoofdstukken kennen. Gedurende deze hoofdstukken zul je een flink aantal keren voor bepaalde keuzes komen te staan. De ene keuze heeft geen gevolg voor het verloop, maar sommige kunnen zelf het voortbestaan van deze gehele verhaallijn bepalen.

Dramatische keuzes?

Gelukkig wordt je daarin wel enigszins geholpen door een schema waarin je de loop van de gebeurtenissen kunt zien. Je zult echter wel eerst de game moeten spelen om te zien wat er gebeurd, maar als je ergens over twijfelt kun je altijd zien of je niet iets misgelopen bent. Je kunt niet zien wat je precies mist, maar het geeft je wel een idee van waar en wanneer dit had moeten gebeuren.

Daarnaast worden deze statistieken ook gebruikt om te laten zien hoeveel spelers dezelfde keuzes maakte als jij of juist hele andere dingen deden. Het is een leuke toevoeging, maar veel heb je er niet aan.

De game lijkt in eerste instantie eenvoudig, voornamelijk doordat de besturing simpel is en je eigenlijk niet heel veel hoeft te ‘doen’. Echter zul je naarmate de game vordert wel een aantal keren flink op de proef gesteld worden. Adequaat handelen, maar voornamelijk het maken van keuzes zijn een van de rode draden die deze game vormt.

De keuzes die je maakt bepalen uiteindelijk hoe de game verloopt en beter nog, hoe deze ten einde komt. Je zult dus echt goed moeten nadenken, maar voornamelijk naar je gevoel en eventueel de personages die je tegenkomt moeten luisteren om tot een conclusie te komen.

Detroit Become Human

Wat als..?

Het is in Detroit: Become Human lastig om te zeggen hoe lang je erover doet om de game te voltooien. De eerste keer dat ik dat deed was een uurtje of 8. Echter de tweede keer was dit slechts 6 uur, maar dat kwam doordat sommige keuzes niet goed uitpakte of niet uitpakte zoals ik dat had verwacht. De game neemt een hele andere wending als je personages anders gaat benaderen of juist confrontaties probeert te vermijden.

Er zijn meerdere wegen die naar het einde leiden, maar je hebt wel degelijk de regie in handen. Laat dat nou een van die redenen zijn om de game meerdere keren te spelen en hele andere keuzes te maken en kijken of er nog andere manieren zijn om tot een einde te komen die jij wel beter bij dit verhaal vindt passen.

Je kunt nadat je de game voor de eerste keer hebt ook kiezen om per hoofdstuk opnieuw te spelen, maar dit werkt niet echt lekker. Als je eenmaal het hoofdstuk hebt voltooid, vervolg je het verhaal met de keuzes die je dan gemaakt hebt. Dit is begrijpelijk, aangezien de dingen die je doet pas later daadwerkelijk effect hebben op het verhaal. Echter is dit wel weer handig als je eenmaal de proloog en de eerste hoofdstukken wel een aantal keer hebt gespeeld en je pas later in het verhaal verandering wilt zien.

Deze daden hebben soms niet hele grote veranderingen in het verhaal, maar hebben wel een impact op de emoties van de spelers, maar wellicht ook die van jou. Iets wat ook een grote rol zal spelen in hoe jij deze game gaat beleven. Kan jij ermee leven dat de keuzes die je maakt impact hebben op het doel dat je voor ogen hebt? Of houdt je liever je oog op het doel en neemt alles wat daarnaast komt maar voor lief?

Tagged
Joey Hasselbach
Hoofdredacteur en de ervaren rot in de redactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.