Death Stranding, Director's Cut, Kojima Productions

Review: Death Stranding: Director’s Cut

Mis dit niet Reviews

Eind 2019 kwam de studio van Hideo Kojima met zijn allereerste game; Death Stranding. Vanaf de eerste beelden tot aan release was het een groot mysterie. Ook op de Playstation 5 en PC blijft het een mysterieuze game, waarbij we goed moeten zoeken naar de juiste woorden om het juist te omschrijven.

Door bizarre omstandigheden is de wereld niet meer wat het geweest is. Geen druk bewoonde steden meer, geen winkelstraatjes en volle stranden, maar een hoop ellende. Sterker nog, zelfs de landen bestaan niet meer zoals we ze ooit kende. Amerika is volledig opgebroken door verschillende rampzalige gebeurtenissen waardoor er van de welbekende staten en grote steden niets over is. Veel van de bevolking is ondergronds gaan leven omdat het aan het oppervlak niet meer veilig is. Onzichtbare gedaantes zweven rond op bepaalde plekken en jagen op mensen, die als ze gepakt worden in soortgelijke gedaantes veranderen. Een dystopie waarvan ik hoop het nooit mee te maken.

Ondanks al deze narigheid legt de mensheid de strijdbijl nog niet neer. We zijn niet in bunkers aan het afwachten tot we het loodje leggen, maar blijven ons ontwikkelen. Technologie is verder dan ooit gedacht. Om dit te blijven doen heeft men wel veel materialen nodig. Een doorbraak op biologisch, ecologisch of technisch gebied komt er natuurlijk niet zomaar. Helaas voor de enthousiaste mens is het bovengronds niet erg veilig. We kunnen niet meer zomaar naar de Praxis of Gamma rijden voor dat extra stukje metaal of die kleinere schroefjes. Hierdoor zijn bezorgers onwijs noodzakelijk geworden, maar ook erg schaars. Wie heeft er nu de behoefte om zijn leven op het spel te zetten voor de bestelling van een vreemde. De bezorger wie wij volgen, Sam Porter Bridges, heeft een extra doel waarvoor hij de wandelschoenen aantrekt; het opnieuw verbinden van de Amerikaanse Staten. Niet meer als de USA, maar als de United Cities of America (UCA).Death Stranding, Director's Cut, Kojima Productions

Maar waarom nu Sam? Sam lijkt in tegenstelling tot andere beter om te kunnen gaan met de fijnstof Chiralium die in de lucht hangt. Dit komt door dat hij over DOOMS beschikt, een aandoening die er voor zorgt dat men een sterke connectie heeft tot het hiernamaals. Een bijkomstigheid hiervan is dat hij de duistere gedaantes kan aanvoelen, en ze dus ontwijken. Hierdoor is hij uitermate geschikt om de landschappen en duistere krachten te trotseren.

Logistieke puzzel

Het klonk mij al erg raar in de oren, een game waarbij je in theorie een pakketbezorger bent. Hoe kan dat nou leuk zijn? Rondlopen over verlaten landschappen, je cargo afgeven en weer door naar de volgende. Dit type missie vind ik normaliter niet heel spannend en sla ik graag over. Dus hoe kan het dat een game die zich voor 80% focust op het bezorgen van spullen zo onwijs tof is? Het is voor mij net zo’n mysterie als de game zelf.

Kojima heeft zichzelf helemaal laten gaan met dit spel. In een interview vertelde hij dat zijn doel was om een spel te maken die niets maken heeft met al het kwaad in de wereld. Geen doelloos geweld, politiek gepruts of andere narigheid, maar het verblijden van mensen met hun gewenste spullen en het samenbrengen van de mensheid. Het feit dat er weinig van de mensheid over is in Death Stranding is een rare manier om de focus te verschuiven naar al het goeds in de wereld, maar dat even daar gelaten.

Het spelen van Death Stranding is eigenlijk heel erg simpel, maar ook super uitgebreid. Zoals aangegeven ben je een bezorger van pakketten in een dystopische Amerika. Maar het is natuurlijk meer dan alleen van A naar B rennen of rijden. Sam brengt, voornamelijk in het begin, alles ter voet naar de bestemming. Niet met een enkele doos onder de arm, maar met een handige outfit en speciale ‘rugzak’ die het mogelijk maakt om verschillende pakketten tot boven de 200kg mee te vervoeren.  Hoe je al deze spullen om je rugzak plaatst of aan je outfit hangt, is erg belangrijk. Death Stranding maakt het namelijk erg uitdagend om spullen te vervoeren. Het is niet alleen maar een route volgen tot je er bent. Geen snelweg om overheen te crossen, maar ongenadige landschappen vol uitdagingen, rivieren en bergen om te trotseren en verschillende gevaren, waar ik straks meer over vertel. Doordat het terrein zo ongenadig is, is het van groot belang dat je vooraf goed nadenkt over je route en op welke manier je cargo mee gaat zeulen. En dat, is een leuke puzzel.

Voordat je op pad gaat, pak je je superdeluxe kaart er bij die je kunt benaderen via je polsband. Hier vind je netjes alle informatie over naar welke buitenposten, distributiecentrum of stad je moet reizen. Nu is het aan jou -of aan het spel als je geen zin hebt om hierover na te denken- om de beste route te vinden. Ga je direct van A naar B, en pak je op de terugweg C en D mee? Denk je dat van A naar C, terug langs B en door naar C sneller is? Helemaal goed! Je bent er helemaal vrij in om dit puzzeltje zelf op te lossen, of je nu de stukjes voorzichtig neerlegt of ze er met een vuist indrukt. Jij bent degene die de pakketjes moet bezorgen, dus het is aan jou hoe je dit doet. Maar, er zit wel een addertje onder het gras. Je wordt namelijk beoordeeld op een aantal punten, op basis waarvan je ‘likes’ verdiend. Hoe sneller je bent, hoe beter de beoordeling, maar als de levering beschadigd is, kost dit je wel weer. Je gaat dus afwegen hoeveel je mee neemt, of je onderweg nog pakketjes oppikt of dat je voor de snelheid gaat. Nu moet ik wel zeggen dat dit lang niet altijd uitmaakt, voor m’n gevoel. Het heeft wel impact natuurlijk, zo raak je sneller vertrouwd met verschillende partijen, wat er voor zorgt dat je nieuwe spullen kunt craften. Maar breng je een levering later iets extra’s mee, dan kom je net zo goed aan de benodigde ‘likes’. In het begin bleef ik aandacht kijken naar mijn scores, maar naarmate ik vorderde klikte ik er vooral snel doorheen. Even goed lezen als er iets nieuws beschikbaar is en verder laat je dat, in mijn geval, gauw links liggen.Death Stranding, Director's Cut, Kojima Productions

Elk pakketje heeft een grootte, verschillende tussen S, M, L, XL en XXL, wat de beschikbare ruimte op je pak of rugzak beïnvloed. Daarnaast is het gewicht ook heel erg belangrijk. Je kunt in het begin nog niet superveel mee sjouwen -zo’n 120kg- dus het is belangrijk dat je hier goed op let. Neem je namelijk te veel mee, dan gaat ten koste van je snelheid en stabiliteit. In ieder geval de mannen hier weten dondersgoed hoe lastig het lopen is als je met alle vijf boodschappentassen in één keer van de auto naar de keuken wilt. Je bent traag, je wankelt al een beetje en het is moeilijk om door die ineens veel te smalle deur te maneuvreren. Net als met de boodschappen wordt het Sam erg moeilijk gemaakt als je alle bagage op zijn rug plaatst, of de zwaarste objecten aan de linkerzijde van je pak, en rechts niets. Tijdens het lopen ga je namelijk naar links of rechts zwabberen als je teveel laar links of rechts loopt. Het is dan aan jou om snel te reageren om Sam weer recht te krijgen. Ik probeerde telkens meer mee te nemen, tot het punt dat ik aan de gewichtsgrens zat en er een toren van twee meter aan pakketjes boven Sam uitstak. Het zwabberde, ik wankelde en ik gleed helaas meermaals de berg af. Vreemd genoeg zorgde dit voor een extra uitdaging die ik wilde aangaan; die toren met pakketjes moesten afgeleverd worden, maakt niet uit hoe traag het zou gaan! De DualSense-controller van de Playstation 5 maakt het ook een stukje leuker; de haptische feedback links en rechts geeft een extra idee hoe zwaar je stappen zijn. Minder cargo is een lichtere response dan met een volle rugtas. Begin je te wankelen en probeer je door een van de schouderknoppen recht te komen, dan voel je dat ook terug bij het indrukken. Dit verhoogt voor mij zeker de immersie, alsof je echt moeite moet doen om niet om te vallen.

Samen sta je sterker

Ondanks dat de game geen multiplayer heeft kun je wel degelijk gebruik maken van andere spelers. Dit in de vorm van signs en structures. Ik benoemde al even dat je kunt craften, wat veelal voor eigen gebruik is, maar je kunt het ook delen. Dit soort objecten en waarschuwingen hebben mij meerdere malen weten te redden van een nare ondergang. Een waarschuwing voor bijvoorbeeld slecht weer deed mij toch even de kaart er bij pakken, om zo een nieuwe route uit te stippelen. Zo kwam ik ook een steile rotswand tegen nadat ik met moeite, wat buikschuiven en het oprapen van mijn cargo een berg op was geklommen. Ik wilde al omdraaien en wat zag ik daar; een touw. Een andere speler is zo slim geweest om daar naar beneden te abseilen, het touw is dan bruikbaar voor een aantal andere spelers. Kon ik mooi makkelijk omhoog!

Het is een misschien eenvoudige, maar superleuke en effectieve manier van het samenbrengen van spelers. Misschien niet in-game, maar wel door elkaar te kunnen helpen. Ik ben zo vaak geholpen door een ladder of touw van een ander dat ik zelf ook besloot om zoveel mogelijk van deze objecten mee te nemen, zodat ik ze ook tactisch kon plaatsen. Ik nam zelfs kleine omwegen om zo bij een andere rots uit te komen, waar nog geen ladder te vinden was, of plaatste in de middle of nowhere een generator, zodat men halverwege een route even de motor kon opladen. Ook hier zijn ‘likes’ mee te verdienen. Een beetje waardering voor je moeite is erg fijn, dus nadat ik een dag later het spel weer startte en zag dat mijn geplaatste structures zijn geliked gaf wel een goed gevoel!Sony, Death Stranding, pc

Next-gen waardig?

Inmiddels hebben we ruim een jaar de nieuwe consoles. Er zijn een aantal echte next-gen titels uitgekomen en weet je wat. De Death Stranding Director’s Cut ziet er nog steeds beter uit. Ik kan me niet herinneren dat ik zo vaak de tijd heb genomen in een game om rond te kijken naar de in-game natuur. Ik heb zelfs -en ik durf het echt bijna niet toe te geven- de fotomodus gebruikt. De omgevingen en de personages, het leek soms wel echt. Vergeleken met de ‘normale’ versie die twee jaar geleden op de Playstation 4 uitkwam zijn er wel merkbare verschillen, al moet ik toegeven dat je er wel echt goed naar moet zoeken om dit te zien. Als je het spel speelt zonder er op te letten gaat het niet opvallen. Objecten op afstand zijn wat scherper en kennen meer details, lichtval is beter gedaan, al miste ik wel de raytracing. Dit had het spel nog vele malen mooier gemaakt.

Het grootste verschil daarin is natuurlijk de framerate. Niet alleen kan de Playstation 5 het spel met gemak op een hogere resolultie draaien op een soepele 60 frames per second, je kunt ook van de prachtige, mysterieuze landschappen op 120hz genieten. Dit maakt de ervaring naar mijn inziens vele malen beter. Er is zelfs een optie om in breedbeeld te spelen, maar dit is verre van ideaal. De Playstation 5 support zelf (nog) geen ultrawide, dus het beeld in een cinematische stand zetten is niet de juiste manier. Al zullen sommige ongetwijfeld wel van de optie gebruik maken.

Er is overduidelijk veel aandacht besteed aan het grafische aspect, want zoals aangegeven ziet het er fantastisch uit. De ‘echtheid’ spat van het scherm, waarmee ik ook doel op hoe natuurlijke elementen als zwaartekracht en bewegingen overkomen. Of ik nu teveel pakketjes mee had, van een te steile helling af probeerde te rennen of door het water heen liep, het voelde super realistisch. Sterker nog, ik voelde soms helemaal met Sam mee. Hij zwabberde naar links, ik probeerde een beetje mee te leunen naar rechts als tegengewicht. Maar ook door te diep water lopen kwam erg goed over. Keer op keer zie je weer hoeveel tijd hier is ingestoken, om het een realistische ervaring te maken die je bijna in het echt kunt voelen.

Actie in de taxi

Mocht je nu denken dat het niets voor jou is omdat je absoluut geen zin hebt om met je veredelde rugzakje als lid van de scouting rond te wandelen, wees gerust. Er komt nog meer kijken bij deze bizarre game. Denk namelijk maar niet dat er niets of niemand is die onze vriend Sam wilt tegenhouden. Lang niet iedereen is het eens met deze UCA gekkigheid. Altijd maar luisteren naar de regering wordt uiteindelijk wel vervelend, zo vond ook de groep Homo Demens. Deze ‘fanatiekelingen’ willen de UCA maar al te graag tegenhouden en zullen het Sam ook niet makkelijk maken. Sowieso zijn de bezorgers al gauw de sjaak en worden ze veel overvallen, ze bestelen ook de distributiecentra.

Ik kon er wel van genieten om op zoek te gaan naar de kampementen van deze bandieten, ook wel MULE’s genoemd. Het is uitdagend om in je eentje een man of tien uit te moeten schakelen terwijl je ook 100kg op je rug hebt. Dit zorgde er echter wel voor dat ik uiteindelijk voor wat lastige keuzes kwam te staan. De kampen liggen ook bijna altijd vol met allerlei materialen. Of dit nu metaal of keramiek is, of ladders en klimhaken, er ligt van alles. Dus ga je met een overvolle lading richting je doel, om hopelijk daar wat kwijt te kunnen, ga je op zoek naar een voertuig of laat je het liggen en kom je misschien later terug. De keuze is reuze!

Helaas voor Sam neem je het niet alleen op tegen deze zogenoemde MULE’s, er hangt, erg letterlijk, meer in de lucht. De grootste vijand van de mensheid zijn wel de BT’s, ofwel Beached Things. Deze spookachtige verschijnselen hangen onzichtbaar en onheilspellend in de lucht en zijn verre van vriendelijk. Wat het precies zijn is aan jou om te ontdekken tijdens het spelen! Deze mysterieuze verschijnselen bestaan nagenoeg volledig uit antimaterie, waardoor ze niet te raken zijn met echte kogels of fysiek geweld. Gelukkig is onze vriend Sam wat aan de speciale kant. Het is een vrij nare oplossing, maar door zijn bloed in een gasgranaat te verwerken zijn de wezens uiteindelijk te verslaan. Een vervelend, bijkomend issue is dat deze BT’s niet zichtbaar zijn voor het blote oog. Maar daar heeft men ook een vreemde oplossing voor verzonnen; baby’s.Death Stranding, Director's Cut, Kojima Productions

Baby, baby, baby oh!

Ik ben zo ongelofelijk benieuwd hoe het er aan toe gaat in het hoofd van Hideo Kojima. Het kan niet anders dan dat zijn gedachtes vol zitten met rare ideeën, hallucinaties en flinke dosis drugs. Alles aan Death Stranding is al aan de bizarre kant, met zwevende lijken, een game maken omtrent pakketten bezorgen en een vergane wereld. Niets komt echter in de buurt van de bizarre manier waarop je de BT’s kunt zien. Dit doe je namelijk door een baby bij je te dragen in een kunstmatige baarmoeder die je voor op je pak bevestigd, en aan jezelf verbind. Lees die zin opnieuw, en probeer het je in te beelden (of bekijk de screenshots hierboven).

Deze baby’s, ook wel BB’s genoemd -staat voor Bridge Baby- zorgen er voor dat je de BT’s kunt zien. Dit maakt het aanzienlijk veel makkelijker om de schepsels te verslaan met je bloedgranaten! Je kunt je baby natuurlijk niet te veel aan stress blootstellen, soms moet je dus even wat wiegen en goo-goo en ga ga zeggen. Als je je baby wel te veel stress bezorgd, raakt deze in shock. Het is dan gedaan met het zien van de wezens, waardoor je weer in ernstig gevaar verkeerd. Nu kan ik vreemde, dystopische een bizarre technologie erg goed waarderen, ik heb er zelfs wel een zwak voor. Maar ik moet zeggen dat ik het gebruik van baby’s hier wel erg bijzonder vind. Niet dusdanig storend dat het mijn ervaring tijdens het spellen minder maakte, maar het bleef gek om te zien. Daarentegen heb ik wel veel waardering voor Kojima dat hij dit soort vreemde technologie en ideeën wel gebruikt voor zijn game, ongeacht of men dit wel in een game wilt zien.

Verdict

Ik ben nog steeds erg in de war over alles van Death Stranding is. De Director’s Cut brengt leuke extra items en gear die je kunt gebruiken om nog efficiënter van A naar B te komen en heeft ook op grafisch vlak een leuke poetsbeurt gekregen. Heb je de game al op de Playstation 4 gespeeld, dan kan ik de Director’s Cut zeker aanraden, eigenlijk alleen vanwege de verhoogde framerate en frequentie. De soepelere ervaring gun ik iedereen. Ben je blij dat je de game hebt uitgespeeld en vind je framerate niet zo bijzonder, dan ga je niet heel veel missen.

Ik ben zelf nog niet klaar met de game, er staan nog wat pakketten in nabestelling die ik komende week nog even ga bezorgen. Het is vreemd hoe een game waarbij je veelal alleen aan het lopen bent, zo rustgevend maar ook zo spannend kan zijn. Kojima heeft opnieuw een absolute parel op de markt gebracht die eigenlijk niet mag ontbreken op de spellenplank.

 

Tagged

Review Overview

Gameplay 90 %
Audiovisueel 94 %
Director's Cut 80 %
Summary
Ben je wel te porren voor een bizar avontuur in een dystopische wereld, vol monsters, slechteriken en toffe technologie? Ambieer je een carriere als postbezorger? Dan heb ik hier de perfecte kans voor je! Death Stranding Director's Cut bied je al deze dingen, en meer. Dus schroom niet, koop de game en dan zien we jou hopelijk snel bij ons aan de deur.
88
Rogier Pepplinkhuizen
Game fanaat, Nintendo fan van het eerste uur, IT'er overdag. Speelt op de PC , Switch en Playstation 5. Wekelijks verzeild in Dungeons & Dragons als Dungeon Master.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.