Review: Curse of Anabelle

Reviews

Rocwise Entertainment is een vrij kleine, onbekende Turkse studio. Een studio die je zou kunnen kennen van een eerdere game van hen; Soldiers of The Universe. Een first person shooter die, als je naar de game zoekt, ontzettend slecht ontvangen is. Dit belooft niet veel goeds voor hun nieuwste game; Curse of Anebelle. Of wel? Is Rocwise Entertainment uit om zichzelf te bewijzen?

Het verhaal

In Curse of Anabelle speel je met Nathan. Nathan is de vriend van Emily wiens kleine zusje, Anabelle, op mysterieuze wijze vermoord wordt. Het meisje wordt teruggevonden op de grond van het Ramsey Mansion in Boulder, Colorado. Nadat Emily in haar dromen begint te communiceren met haar overleden kleine zusje, is zij ervan overtuigd dat haar ziel nog gevangen zit en hulp nodig hebt. Emily verdwijnt hierop en Nathan gaat achter haar aan. Hierop komt Nathan erachter wat Emily heeft ontdekt en volgt haar in haar voetsporen om haar te redden. Het speelt zich, op een heel klein stukje in het begin na, volledig af in het mysterieuze Ramsey Mansion.

Het verhaal is niet ontzettend bijzonder te noemen. Het is een 13 in een dozijn ‘meisje is in de problemen en man gaat haar redden’ verhaal. Het verhaal verliest ook enorm aan inleving door de slechte voice acting. Emoties en spanning die, naar mijn mening, compleet verloren gaan hierdoor. Als iemand je duidelijk probeert te maken hoe ernstig een bepaalde situatie is, of hoe gevaarlijk of eng iets is. Dan helpt dat niet als diegene dat met een recht gezicht doet. Of net aan een wenkbrauw weet op te halen. Als hierbij ook nog eens de emotie vrij slecht uit de stem zelf te halen valt dan verlies je gewoon alle overtuiging. Dat kan naar mijn mening gewoon niet in een verhaalgedreven game als deze.

 

Ramsey Mansion

Het strijdtoneel waar de game zich afspeelt: Nathan belandt in het grote landgoed op zoek naar zijn vriendin. Het landgoed weet een aardige horror sfeer neer te zetten. Het is al ontzettend lang verlaten en dit komt goed naar voren in de game. Het is er donker en onheilspellend, wat allemaal toevoegt aan de horror setting. Een horrorsetting die in andere onderdelen van de game dus wat minder goed uit de verf komt.

Wanneer je door het Ramsey Mansion loopt, kom je er al gauw achter dat veel deuren gesloten zijn. Deuren die opengaan wanneer je verder in de game komt. Of er verschijnen uit het niets deuren op plekken waarvan je zeker wist dat die er niet waren toen je eerder door dezelfde gang liep. Het mag duidelijk zijn dat er iets goed mis is in het mansion. Dat het van binnen veel groter is dan dat je van buiten zou denken. Zoals gezegd vond ik de locatie waar de game zich afspeelt goed neergezet. Lekker donker, onheilspellend. Vooral aangezien de locatie, één van de erg weinige elementen in de game is, die de horrorsetting echt ten goede kwam.

 

 

 

Gameplay

De gameplay in de game is één van die andere punten die ik goed vond. De game is een soort mix tussen point-and-click, adventure en puzzelgame. Zelfs met een klein combat element erin verwerkt.

Door middel van een boek, met hierin verschillende ‘recepten’, leer je hoe je seals maakt. Seals die je moet gebruiken voor het stoppen van demonen. Om deze seals te maken zal je echter op zoek moeten in het grote landhuis naar de juiste middelen. De verschillende seals horen weer bij de verschillende demonen die het Ramsey Mansion rijk is. Eenmaal zo een seal is het tijd om de daarbij horende demoon uit het landgoed te verjagen. Dit proces is waar het combat element weer bij komt kijken. Terwijl je de aanvallen van de demonen ontwijkt, volg je een soort QTE waarbij je de seal gebruikt om de demoon te verzwakken. Het combat element is geen groot onderdeel van de gameplay, maar zorgt wel voor een leuke afwisseling. Zo vond ik zelf het zoeken naar de verschillende benodigdheden voor een seal niet bijzonder spannend of leuk. De ‘gevechten’ waren dan een welkome afwisseling.

De verschillende elementen tezamen zorgen ervoor dat de gameplay mij toch wist te vermaken. Ook al had ik niks met het zoeken naar de verschillende onderdelen en benodigdheden voor het maken van de seals.

 

 

Wat vond ik dan niet goed?

Wat ik ontzettend jammer vond was dat de verschillende personages in de game leken gespeeld door een groep paspoppen. Om het maar even heel bot te plaatsen. De gezichtsanimaties waren wat mij betreft, ver beneden pijl. Voeg hierbij de eerder aangehaalde voice-acting aan toe en alle emotie en lading gaat verloren. De verhaal vertelling lijdt hier vervolgens weer onder waardoor de indruk die het geheel achterlaat geen positieve is. Als je zoals mij speelt op een resolutie hoger dan 1440p dan kom je er ook al gauw achter dat de hoogste resolutie die de game ondersteunt, enkel 1080p is. Als er dan ook wat performance of optimalisatie issues lijken te zijn, waardoor de game ook op 1080p niet grandioos vloeiend loopt, voegt dit geen pluspunten toe aan het geheel.

Verder vond ik het erg jammer dat er geen controller support aanwezig was. Zo speel ik mijn games graag nogal eens via Steam Link op de tv in de woonkamer. Maar ook dat was hier geen mogelijkheid. Tot slot waren er genoeg kleine zaken die mij opvielen. Licht van lampen in de ene kamer, die in de andere kamer door de muur heen schijnen, dat soort dingen.

Conclusie

Een game met meer minpunten dan pluspunten: voice-acting die de inleving in het verhaal niet ten goede komt en animaties die doen denken aan die van games van 15 jaar geleden. Beide zijn naar mijn mening enorm belangrijk wanneer je een overtuigende horrorgame probeert te maken. Als deze punten dan zo tegenvallen als in Curse of Annabelle, heb je eigenlijk niet echt een horrorgame. Het enige wat je namelijk overhoud zijn schrikmomenten. En een game met enkel wat schrikmomenten is nog geen horrorgame. De locatie vond ik goed en de gameplay was ook niet onaardig. Ondanks dat het op momenten kon aanvoelen als een ‘walking-simulator’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.