Reviews

Review: Bleeding Edge

Bleeding Edge review

Ninja Theory staat eigenlijk bekend van toppers als Hellblade en Enslaved, maar mocht bij Microsoft een competitieve multiplayer game te maken. Of dat zo’n succesvolle zet is geworden, proberen we je uit te leggen in deze review.

Overwatch concurrent?

Als je beelden van Bleeding Edge zie en erbij denkt dat het een 4 vs 4 teambased multiplayer game is, vinden we het niet vreemd dat je de vergelijking met Overwatch maakt. De game heeft bovendien dezelfde soort cartoony graphics. Echter zit er toch nog aardig wat verschillen tussen deze twee games.

Zo is combat in beide games niet te vergelijken, want Overwatch is een first person shooter en bij Bleeding Edge draait het voornamelijk om melee aanvallen. Zo kun je met combo’s nog meer schade aanbrengen bij je vijanden, maar zijn er ook allerlei manieren om deze aanvallen te ontwijken/ pareren. Daarnaast hebben alle 12 de personages een speciale aanval die ze kunnen inzetten, die overigens net als in de game van Blizzard via een meter opgeladen wordt.

Die personages zijn opgedeeld in drie verschillende classes, namelijk de tank, de ondersteunende en de aanvallende classe. Deze drie verschillende classes geven je namelijk de mogelijkheid om een zo’n sterk mogelijke team neer te zetten.

Bleeding Edge review

Een goede, maar iets karige mix van personages

Wat ik daarentegen wel jammer vind, is dat het aantal personages een beetje karig is. Er zijn er 12 bevestigd, maar de dolfijn Mekko moet nog komen. Er is daarentegen veel werk gestoken in de design van deze personages en is er onder andere een zombie met een mechanische slang als arm en een vrouw die is gemixt met een motor.

De mix van deze personages zit overigens wel goed in elkaar en zo voelt de ene personage niet sterker aan als de ander. Het zorgt ervoor dat de gameplay vrij goed in elkaar zit, echter is teamwork wel erg belangrijk om je team naar succes te leiden.

Teamplay is erg belangrijk

Dat is ook het punt wat jammer genoeg niet lijkt te werken in de game, ondanks dat je niet perse hoeft te communiceren met je teamgenoten. Althans er is namelijk een pingsysteem zoals we onder andere uit Apex Legends. Daarin kan je aangeven waar eventuele healthpunten liggen of power-ups.

Echter vereist een goed team niet alleen een team dat bepaalde dingen aanwijst of communiceert, maar ook dat alle classes in een team zitten. Zo is een tank belangrijk voor verdedigen van bepaalde doelen en kunnen ondersteunende personages ervoor zorgen dat aanvallende niet zo snel neer worden gehaald. Als deze balans niet in je team zit, zul je al snel merken dat het behoorlijk pittig wordt om te kunnen winnen.

Overigens is het niet zo dat de game je daar niet op attendeert, want de uitgebreide en zeer handige tutorial helpt je met de diverse moves van de spelers, maar ook bij het spelen van de verschillende modi. Daar wordt dan ook steeds gehamerd op het feit dat je echt als team te werk moet gaan.

Het enige wat de game misschien had kunnen toevoegen om de meer serieuze spelers bij elkaar te krijgen, is iets in de vorm van een Ranked modus. Wellicht dat ze dit nog toegaan voegen, maar door dit gemis, voelde ik niet de behoefte om de game te blijven spelen. Je bent te afhankelijk van het team waarmee je speelt en als dat acht van de 10 keer een team is dat bestaat uit einzelgangers dan wordt het snel frustrerend.

Bleeding Edge review

Weinig modi

Daarbij komt er ook nog dat de game maar twee verschillende modi kent en dat is wel erg karig. Je hebt een modus genaamd Power Collection, waarin je met je team op zoek moet naar batterijen en die op een bepaald punt moet zien in te leveren. Uiteraard moet je tussendoor voorkomen dat je tegenstanders je proberen om te leggen en er met je batterijen vandoor gaan. Of juist de aanval aan gaan om die van je tegenstanders proberen in te nemen.

De andere modi is het best vergelijkbaar met Domination en heet Objective Control. Zoals je wellicht zult verwachten, moet je daarin als team drie punten zien over te nemen en zo veel mogelijk punten zien te scoren. Uiteraard moet je dan ook weer voorkomen dat je tegenstanders punten overnemen en uiteindelijk loopt dit uit op een grote knokpartij.

Bleeding Edge review

Personaliseren van de mods

Het enige wat misschien wel juist weer voor zorgt dat je de game blijft spelen, zijn de mods die je kunt upgraden. Je hoeft geen uitgebreide customization te verwachten, want ook hier heeft Ninja Theory het veilig gehouden. De mods geven je bijvoorbeeld sneller toegang tot bepaalde skills van je personages of zorgen dat deze een langere effectiviteit hebben.
Daarnaast verrdien je na elk potje verdien je munten, waarmee je nieuwe emotes, skins en of boorden voor je personage kunt kopen. Het is niet echt de moeite waard om te gaan grinden, maar biedt je misschien net even wat meer reden om de game te blijven spelen.

Voelt iets te veel aan als een bèta

Bleeding Edge heeft op zich wel potentie, maar voelt gewoon in alles nog niet helemaal af. De game voelt in alles een beetje karig en na een paar uur spelen gaat de game vervelen. De game mist voornamelijk wat verschillende modi, want de maps zijn over het algemeen allemaal wel lekker divers en voelen ook fris aan.
Toch komt de game op dit moment te veel te kort om ons te overtuigen. Het is een leuk experiment van de ontwikkelaar die bekend staat om diens singleplayer games, maar meer dan dat is het ook niet.

Bleeding Edge

Ontwikkelaar: Ninja Theory
Uitgever: Xbox Game Studios
Releasedatum: 24 maart 2020
Platforms: Xbox One, PC
Prijs: 29,99 euro
Speelduur: Zo lang je het leuk blijft vinden

Bleeding beta

Bleeding Edge is net niet de game geworden die we gehoopt hadden. Ondanks dat de game erg veel unieke dingen heeft, is het geheel te karig om lang boeiend te houden. De bijkomende serverproblemen maken het geheel dat het een game wordt die je steeds sneller aan de kant zult leggen

6
Gameplay:
6
Algehele presentatie:
5
Grafisch:
8
Vermaak:
5

GamesGames

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.