Review: Bartlow’s Dread Machine

Reviews

Soms struikel je over een indiegame die er veelbelovend uitziet. Zo eentje die je niet bij de grote console presentaties ziet, maar eentje waarvan je het bestaan niet zou weten als je er niet toevallig over leest. Bartlow’s Dread Machine is er voor mij zo eentje. Een game die veel meer aandacht zou moeten krijgen, en wij maken daar een mooi beginnetje aan!

Bartlow’s Dread Machine is een on-rails-shooter die het concept hartstikke letterlijk neemt. Je bent een agent die eigenlijk een metalen figuurtje in een soort elektronische poppenkast is, die aan een rails vast zit. Het is aan jou (en je co-op partner als je daarvoor kiest) om president Roosevelt te redden van een stel kwaadaardige wezens. Het is dus feitelijk een hele toffe, bad-ass poppenkast!

Red de president

Het verhaal is behoorlijk straight forward, maar niet saai. Je bent een agent van de overheid en dus is het jouw taak de president te redden. Teddy Roosevelt is gekidnapt door vreemd wezen die vast geen goede bedoelingen heeft. Je zal door heel Amerika reizen om zijn kidnappers achterna te zitten. Zo kom je in een variatie aan levels die leuk aan elkaar zijn gewoven.

Onderweg kom je vijanden tegen, heel veel vijanden die jou allemaal proberen te stoppen. Deze ga je te lijf met een steeds uit te bouwen arsenaal aan wapens die uitermate geschikt zijn om ze te stoppen. De variatie aan vijanden is gelukkig ook groot genoeg om het interessant te houden. Het begint met zombie-versies van medeagenten die op je af komen die je van een afstandje gemakkelijk te lijf kan gaan. Al snel heb je schietende en steeds sterkere vijanden.

Bartlow’s Machine of Wonders

Ik hoor je denken; ‘Wat? De game heet toch Bartlow’s Dread Machine?’ Ja, klopt, maar de in-game machine waar de hele game zich afspeelt heet op een of andere onverklaarbare wijze anders. Deze machine deed mij het meest denken aan de machine die je welkom heet in Duloc (in de eerste Shrek, met dat catchy liedje.. ‘Welcome to duloc it’s the perfect town..‘). De machine in Bartlow’s Dread Machine is alleen wat grimmiger in een antieke kijkdoos met tin en hout setting. Het geeft een heerlijke extra sfeer aan de game die ik zelden eerder ben tegengekomen.

Vooraf vreesde ik dat juist door de on-railconstructie, de bewegingsvrijheid ingeperkt zou zijn. Dat valt gelukkig reuze mee. Ja, je kan niet van de rails afwijken, maar er ligt genoeg om zelf je eigen pad te kiezen die de meeste dekking geeft, of net wat jij wil. De rails zijn een beetje te vergelijken met games als Hitman Go, een bordspel, maar dan anders. Dit is een ouderwetse kijkdoos/arcadekast, maar dan met geweren en verrassend veel vrijheid.

Alles in de wereld ziet eruit alsof het ook daadwerkelijk in de machine past. Aan het begin worden de decorstukken mechanisch geplaatst en zo blijf je in de waan dat je op die kast aan het spelen bent. En net als eigenlijk alles in deze game, is die kast verrassend leuk, groot en goed.

En dan de rest

Nog een paar punten die ik belangrijk genoeg vind om te melden, maar te kort zijn om een hele alinea aan te wijden. Persoonlijk vind het heel fijn dat er 5 verschillende moeilijkheidsgraden zijn, van ‘very easy’ tot ‘very hard’. Dat geeft je genoeg ruimte om dan wel lekker te ontdekken en door de game te cruisen, of juist een uitdaging hoe jij ‘m wil.

De keuze van protagonist is ook zo’n punt. Aan het begin heb je de keuze uit 8 tinnen poppetjes. Vier mannelijk, vier vrouwelijk en die verschillen allemaal van huidskleur. In de game kan je nieuwe poppetjes vinden die je bij een volgende speelronde kan gebruiken.

De gameplay (ja normaal gaan we hier dieper op in) is gewoon goed. De besturing heeft niet de irritante hoekjes die je vaker merkt als je een on-rails game speelt, maar is lekker soepel. Net als schieten (muisklik of twinstick), dat werkt gewoon goed. Geen extra fratsen die het onnodig moeilijk maken, maar gewoon veel schieten in het wilde weg, en je raakt eigenlijk altijd wel wat.

Er zitten kleine puzzeltjes verstopt in de game. Die kan je links laten liggen, maar zijn ook leuk om op te lossen. Ook deze zijn weer verrassend leuk, lekker kort en simpel, maar niet te simpel waardoor je toch weer even moet nadenken!

Moet je ‘m spelen?

Ja en nee. Bartlow’s Dread Machine is een erg leuke game als je openstaat voor de niet over gepolijste triple A games en je niet (net als ik) toe bent aan pixelart games die er een sport van maken om er ‘echt indie’ uit te zien. Verwacht ook geen wonderen. Het is een erg leuke game, maar het is geen Horizon Zero Dawn. De game is eigenlijk gewoon het perfecte tussendoortje die je een leuk verhaal en een erg toffe setting geeft. Verder is alles wat in de game is gestopt, verrassend leuk en goed gedaan!

 

 

 

Ontwikkelaar: Beep Games, Tribetoy
Releasedatum: 29 september 2020
Platforms: Steam, Xbox One

 

 

 

 

Tagged

Review Overview

Een erg leuk tussendoortje 80 %
Summary
Bartlow's Dread Machine doet alles goed en is eigenlijk een erg toffe game. De letterlijke on-rails shooter is er eentje die een aanrader is voor als je een keer wat anders wil voor een paar avonden.
80
Roel van Eeden
Gamer, vader, schrijver, dienstindeler bij Arriva, liefhebbende echtgenoot, in willekeurige volgorde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.