Total War Saga: Troy 2

Review: A Total War Saga: Troy

Mis dit niet Reviews

Een aantal jaar geleden besloten Creative Assembly en SEGA om met kleinere, hapklare versies van Total War op de markt te komen. Dit zouden kleine periodes zijn in de geschiedenis van de wereld en zou de naam A Total War Saga dragen. In 2018 kwam A Total War Saga: Thrones of Brittania op de markt, dat meer in detail ging op de Britse geschiedenis. Hoewel het spel niet innoverend was, waren de meeste fans -waaronder mijzelf –  wel te spreken over dit deel. Helaas ben ik niet te spreken over A Total War Saga: Troy.

A total War Saga

Het is altijd maar de vraag of jaarlijks of tweejaarlijkse franchises een goed idee zijn voor een bedrijf dat voornamelijk games uitbrengt vanuit dezelfde franchise. Creative Assembly heeft al haar eieren in de mand van Total War liggen, dat in 2004 met Total War: Rome begon. Elk deel bracht weer iets nieuws op de tafel, van nieuwe gameplay elementen tot verschillende soorten wapens en manieren van oorlog voeren. Ik was zelf vorig jaar erg enthousiast over Total War: Three Kingdoms, omdat het spel weer een stuk complexer en diepgaander was dan de teleurstellende Total War: Rome 2. Ik was daarvoor al wat nerveus voor de Saga-spellen, omdat ik het gevoel kreeg dat dit spellen zouden worden om de gaten te vullen tussen de hoofdspellen. In 2018 stelde Thrones of Brittania mij gerust, maar Troy doet dat helaas niet.

Downgrade

Wat mij het allereerst opviel is de absolute downgrade in de graphics. De details en de modellen zijn nog altijd van hoge kwaliteit, maar het probleem zit hem in de animaties. Ik had het gevoel dat Creative Assembly in de vorige delen heel goed begreep hoe je gewicht kan toevoegen aan grote groepen soldaten en hoe je ze een onderdeel kan maken van de omgeving. Troy lijkt dit uit het raam te gooien: de soldaten rennen komisch snel en reageren onrealistisch op jouw commando’s. Het lijken net mieren die van hot naar her rennen zonder hier echt last van te ondervinden. Het hele spel voelt ‘floaty’ aan. Dan heb ik het nog niet gehad over dat ik moest lachen om de vechtanimaties: toen mijn soldaten en masse een houten deur moesten kapot hakken, zag dit eruit als een Benny Hill sketch, met honderden armpjes die als robots bleven doorhakken op een hoog tempo. Soldaten kunnen al rennend met perfecte precisie speren gooien en gevechten zien er saai uit, alsof we weer tien jaar terug in de tijd zijn gegaan. Naar mijn idee had Creative Assembly dit geperfectioneerd in Atilla en Three Kingdoms, maar om de een of andere reden – waarschijnlijk vanwege de perfomance – hebben ze een serieuze downgrade gemaakt op dit gebied. Het is erg jammer, want je verwacht dat je in een opvolgend deel voornamelijk verbeteringen ziet in kwaliteit, maar dat is helaas niet het geval.

Gebrek aan diversiteit

Wat ik ook erg jammer vind, is het gebrek aan diversiteit in soldaten. Dit is echter niet iets wat de ontwikkelaar zelf in de hand heeft, maar door de tijdsperiode. Nu begrijp ik dat het voornamelijk slingers, boogschutters, speren en zwaarden bevat, maar het grootste gemis is cavalerie. Doordat je geen cavalerie hebt, valt er een heel groot deel aan tactiek weg. Het haalt ook de snelheid weg uit de gevechten, wat waarschijnlijk de reden is voor de komische ren snelheid van jouw voetsoldaten, zodat hier voor gecompenseerd wordt. Gevechten komen nu vooral neer op groepen soldaten die op elkaar in hakken, omdat je door het gebrek aan cavalerie je geen zorgen hoeft te maken over jouw flanken. Ik ben helemaal een voorstander van historisch accurate Total War spellen uit de oudheid, maar het spel moet we interessant blijven qua tactiek en inhoud! Bovendien zijn belegeringen ook weer ouderwets saai gemaakt: door het gebrek aan goede belegeringswapens is het voornamelijk een kwestie van jouw soldaten op de muur af sturen, een kwartier wachten en hopen dat jouw soldaten de slachting wint. Het heeft weinig te maken met tactiek, iets waar belegeringen al langer last van hebben binnen de franchise en was aangepakt in Three Kingdoms, maar nu weer lijkt te zijn teruggedraaid.

Adequate AI

Ik moet wel zeggen dat het spel buiten de gevechten om wat boeiender is. Je moet daadwerkelijk resources verzamelen om te kunnen bouwen, zoals gouden munten, steen en hout. Het is zaak om vanaf het begin goed in te plannen wat je nodig hebt, waar je toegang tot hebt en bij wie je moet aanpappen – of moet overmeesteren – voor meer goederen. Gelukkig is het weer mogelijk om zoals in Three Kingdoms wat meer diepgaand te handelen met AI spelers en zijn ze niet al te stug zoals in de wat oudere delen. Wel is het behoorlijk irritant dat de computerspelers elke beurt vragen om dezelfde goederen, terwijl je dit al talloze keren hebt afgewezen. Het vertraagd het spel enorm en kan tot wat frustatie leiden, maar dit is een bekend probleem binnen de franchise. Ik vind dat de AI niet genoeg op de schop is genomen: hoewel ze over het algemeen adequaat zijn, maken ze soms rare tactische beslissingen, varen ze doelloos rondjes op de zee en zijn ze niet altijd de beste handelpartners. Op hogere niveaus spelen ze duidelijk vals, met directe toegang tot soldaten en gebouwen die op dat moment nog niet mogelijk zijn.

Uitgekleed en middelmatig

Zoals je kan lezen, ben ik geen fan van A Total War Saga: Troy. Het spel brengt te weinig nieuws om indruk te kunnen maken en het is een downgrade op zowel grafisch niveau als op tactisch niveau. Als je het spel gratis hebt kunnen downloaden in de Epic Games Store en dit jouw introductie is tot de franchise, dan is het een prima deel om mee te beginnen. Als franchise veteraan is dit echter een middelmatig en uitgekleed deel en precies hetgeen waar ik voor vreesde toen de Saga serie werd geïntroduceerd.

 

Tagged

Review Overview

Graphics 70 %
Gameplay 65 %
AI 60 %
Innovatie 65 %
Summary
Downgrade van zijn voorganger
65
Boyd Willemsen
Typische IT'er die gek is van games en tech en al wat jaartjes schrijft voor Gamingnation.
http://Gamingnation.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.