Hands-on

Hands-on: Warhammer: Chaosbane

Warhammer Chaosbane

De Warhammer-reeks is misschien wel degene die de meeste games en genres heeft kunnen omvatten. Misschien dat alleen de Final Fantasy-reeks nog aanspraak kan maken op die troon. Het dungeon crawler- en couch co-op RPG-genre vallen daar natuurlijk ook onder. Warhammer: Chaosbane zorgt er dan ook voor dat die twee genres in een enkel Warhmmer-spel samenkomen.

Chaosbane heeft veel weg van Diablo. Het gaat om een dungeon crawler waarbij één tot vier personages hordes aan vijanden verslaan en steeds sterkere loot verzamelen. Hoewel de vier klasses die de game rijk is allemaal aparte namen hebben, denk bijvoorbeeld aan Dwarf Slayer, komen ze in wezen neer op wizard, warrior etc.

De game is isometrisch te spelen, twee levels werden aan ons getoond tijdens een demo op de Gamescom. Ontwikkelaar Eko Software vertelde in geuren en kleuren over hun nieuwe product. Echter ging het om zaken binnen een game die, in ieder geval voor mij, standaard zouden moeten zijn. Ieder personage zou namelijk zijn of haar eigen stem en dialogen hebben. Voor de gemiddelde game in dit genre zou ik ook niet minder verwachten eerlijk gezegd.

Generiek

Daarnaast werd met trots vertelt dat de interface zich aanpast aan de controls die je gebruikt: muis en keyboard of een normale controller. Ook dit zijn zaken die wat mij betreft niet per se noemenswaardig zijn. Ik was even bang dat de ontwikkelaar daarna met blijdschap zou vertellen dat het spel ook begint door op een startknop te drukken.

De wat grotere punten die daarna opgenoemd werden oogde slechts generiek voor mij. Op ieder gegeven moment heeft een personage zes aanvallen of passieve buffs. Vier daarvan worden geactiveerd met de gekleurde knoppen en twee met schouderknoppen. In totaal kunnen er dan voor ieder personage vijftien tot zestien skills vrijgespeeld worden. Door hier je favorieten uit te kiezen kan je dus je eigen speelstijl samenstellen.

Ontdekking

Het verzamelen van loot en het craften van meer wapens en armor werd ook genoemd. So far, so standard dacht ik. Warhammer: Chaosbane leek toen een generieke dungeon crawler te zijn met een Warhammer-sausje er overheen. Het enige opmerkelijke wat ik op dat moment kon noemen was dat het er grafisch niet verkeerd uitzag.

Maar daarna kreeg ik zelf tijd om een demo te spelen. Meteen vielen er toen een aantal zaken op zijn plaats. De combat was houterig en in het begin niet zo bevredigend. Het feit dat ik een wizard speelde, terwijl ik liever een wat directer personage gebruik zoals een warrior, hielp daar waarschijnlijk ook negatief mij. Toch ontdekte ik de sterke kant van Warhammer: Chaosbane op dat moment: dat het een geinige ervaring is als je met meerdere mensen speelt.

Linker- en rechterpook

Ikzelf en mijn tijdelijke collega gingen door een dungeon. Door onze aanvallen op de juiste wijze te combineren konden we grote dreigingen makkelijker aan. Heel veel designkeuzes die de ontwikkelaars hadden gemaakt voelde toen veel logischer aan. De co-op is bijvoorbeeld drop in, drop out, ook voor de PC. Een vriend kan dus wanneer hij of zij wilt bij je potje inspringen met een van tevoren vastgelegd personage.

Daarnaast volgt een inactief personage automatisch de speler die nog wel vooruit loopt. Zo kan het spel dus vooruitgang boeken als je medespeler bijvoorbeeld iets uit de koelkast aan het halen is. Ook kon ik met deze ingeving meer plezier halen uit wat de gameplay te bieden had. Mijn wizard kon bijvoorbeeld bollen energie afvuren die de vijanden langzaam schade aan kon brengen. Die bollen energie blijven lange tijd op het veld, ik kon ze ondertussen zelf blijven besturen. Met de linkerpook liet ik dan mijn personage rondlopen en met de rechter bestuurde ik zijn aanvallen richting de vijanden.

Don’t go alone

Ook hadden beiden klassen area of effect aanvielen waar iedere medespeler van kon profiteren. Mijn wizard kon bijvoorbeeld een area oproepen waarin vijanden vertraagd werden. Dit gaf mijn collega, de warrior, meer dan genoeg kans om sterkere aanvallen op die groep uit te oefenen. Hij kon die gunst dan weer terugbetalen door een area op te roepen waarbinnen we allemaal meer schade konden toebrengen. Het level eindige met een smakelijke bossfight in de vorm van een groot slakachtig wezen. Deze bleek nog heel pittig te zijn. Beiden stierven we één keer en konden we het level amper goed ten einde brengen.

Warhammer: Chaosbane doet eigenlijk weinig nieuws binnen het genre. Het is denk ik ook absoluut niet aan te raden om het spel in je eentje te gaan spelen. Met één of meerdere vrienden, al dan niet met een paar alcoholische versnaperingen, kan het misschien wel een leuke ervaring zijn. Verwacht de game ergens volgend jaar voor de PS4, Xbox One en PC.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.