Hands-on

Hands-on: South Park: The Fractured But Whole

South Park

Ik heb onlangs iets van mijn bucket list af kunnen strepen. Ik ben namelijk een kantoorgebouw ingestapt, heb op het knopje van de intercom gedrukt en gezegd dat ik kwam voor The Fractured But Whole. De 9-jarige in mij moest daar hard om giechelen. Inderdaad, onlangs heb ik de kans gekregen om bij Ubisoft een stevige demo van South Park: The Fractured But Whole te spelen. Drieënhalf uur en vierkante ogen later kan ik jullie alles erover vertellen.

De personages uit de populaire serie vinden riddertje spelen niet leuk meer. De overgang tussen het verhaal van voorloper The Stick of Truth en het huidige deel is duidelijk. Nu hebben Cartman, Stan en Kyle besloten om superheldje te spelen, specifiek gezien hun team The Coon and Friends. Wederom speel jij een nieuwe bewoner in South Park met de naam Butthole. Langzaamaan zal jij dan in de rangen moeten stijgen van dit team.

Rassenhumor

Net als in diens voorganger is The Fractured But Whole een open wereld RPG in het bekende bergstadje. Nog steeds lijkt het alsof je een hele lange aflevering aan het spelen bent, compleet met pedofiele priesters, rassenhumor en toilethumor. Zo is het zitten op een toilet een minigame. Middels diverse (en steeds ingewikkeldere) knoppencombinaties kan je een toiletbezoek afleggen op de meest platte manier mogelijk. Het werd dan ook mijn missie om zoveel mogelijk toiletten af te gaan in de stad.

Uiteraard is er een hoofdverhaal, waarbij je als Butthole door het stadje reist en diverse missies doet. De missiestructuur is vrij herkenbaar; verhaalmissies die steeds ingewikkelder worden, zijmissies en verzamelmissies. Wat me opviel was dat het South Park in deze game groter lijkt dan haar voorganger. Er valt veel meer te ontdekken en tijdens mijn speelsessie struikelde ik over collectibles en andere vermakelijke bezigheden. Waar The Stick of Truth wat magertjes was in dit opzicht, belooft The Fractured But Whole verbetering.

Coonstagram

Een van die nieuwe bezigheden is Coonstagram, het sociale medium van South Park. Hiermee kan je contact houden met diverse personages, als wel selfies nemen met iedereen die daar interesse in heeft. Hierdoor verzamel je XP, wat mij heel erg motiveerde om ieder willekeurig personage om een foto te vragen. Ubisoft heeft de laatste tijd ontzettend veel selfie-mechanics in haar games en The Fractured But Whole is daar geen uitzondering op.

Maar naast rondlopen en scheten laten is er uiteraard ook combat. Die heeft wat lichte aanpassingen gehad sinds The Stick of Truth. Zo heeft The Fractured But Whole een gridsysteem waarop je personages naar links, rechts, voren en achteren kunnen lopen. Dit heeft invloed op de gameplay op diverse manieren. Zo kan je bepaalde aanvallen ontwijken, meerdere vijanden tegelijk raken of op strategische wijze ervoor zorgen dat vijanden elkaar blokkeren. Ik vond de zogeheten knockback combo bijvoorbeeld zeer nuttig. Hierbij kan het zijn dat een getroffen vijand op een andere vijand botst die direct achter hem staat. Dit zorgt bij beiden vijanden voor extra damage.

Piratencavia

Daarnaast is er een mechanic die lijkt op één uit Bloodborne. Als je namelijk door een aanval getroffen wordt, kan je snel op een knop drukken om wat health te redden. Niet alleen dat, dit laadt ook een meter op die een charged aanval kan triggeren. Die aanvallen zijn soms heerlijk over the top, een parodie van de supermoves uit Injustice. Deze kunnen variëren van een luchtaanval door Human Kite tot Craig die zijn piratencavia inzet. Ja, dat las je goed.

Als RPG heeft The Fractured But Whole nog redelijk wat diepgang. De verschillende onderdelen worden langzaamaan geïntroduceerd, waardoor ik me nooit overweldigt voelde. De introductie van nieuwe features gaat ook vaak in combinatie met verhaalvertelling, wat altijd de beste methode is. Zo kan je diverse perks en powers equippen en aanpassen. Daarnaast is er wat basale crafting, waarmee je eten en items kan bouwen.

Helm volkotsen

Je kan net als in het eerste deel teamleden verzamelen. Dit zijn alle bekende personages in hun superheldgedaante. Tijdens de combat kunnen die ook voor verschillende passieve buffs zorgen. Grossed Out was een favoriet van mij, waarbij personages na elke aanval moesten kotsen en health verloren. Dit was vooral erg voor personage Tupperwear, die een helm draagt. Elke keer als hij overgaf vulde zijn helm zich, waardoor na een tijdje hij niet eens meer iets kon zien.

Met de humor komt het naar mijn idee helemaal goed. De grapjes uit de serie lopen vlekkeloos over naar de game en vaak moest ik hardop lachen. Morgan Freeman die taco’s verkoopt, een katholieke priester die zichzelf afzweept met anale kralen, kinderen die lapdances moeten uitvoeren, het zit er allemaal in. Ook de wereld van games ontkomt niet aan de snedige ideeën van de serie. Zo is er een bushalte in de stad genaamd DLC Bus Stop. Inwoners staan daar altijd te klagen over het uitstellen van nieuwe content, precies wat er ook met dit spel gebeurde.

Niet naar boven of beneden?

Er miste wel een aantal elementen die ik graag had willen zien. Ik had bijvoorbeeld af en toe wat moeite met navigeren. Er is een minimap op te roepen, maar een verwende gamer als ik heeft toch graag waypoints. Daarnaast voelt het vreemd dat je tijdens de combat vaak niet naar boven of beneden kan aanvallen. In het grid was links en rechts aanvallen geen probleem, maar daar blijft het ook bij. Graag had ik de vrijheid gezien om aanvallen uit wat meer hoeken te kunnen uitvoeren.

Al met al denk ik dat het helemaal goed gaat komen met South Park: The Fractured But Whole. Als fan van de serie heb ik misschien een wat vertekend beeld, maar alsnog denk ik dat er genoeg vermaak uit te halen valt voor RPG-fans. Op 17 oktober komt de game uit, dan kunnen we allemaal dat kontgat eens breken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.