Melig op Zondag: Review: My Name is Mayo 2

Melig op zondag Reviews

Sommige games moet je vooral niet te serieus nemen, en dan is er nog een catagorie die daar ver voorbij gaan. Denk aan Goat Simulator en jawel, My Name is Mayo! Daar is zowaar een tweede deel van en ik moest er van grinniken, reden genoeg om er een keertje bij stil te staan in een ‘heuse’ review!

Uiteraard moet je alles van deze game met een flinke korrel zout nemen. Het is een uit de hand gelopen grap van de makers, en die is opgepikt door de trophyhunters die voor een dollar een makkelijke platinum er in vonden. Zodanig makkelijk dat je het eerste deel in zo’n 15 tot 20 minuten uit had, en 50 trophies erbij in je virtuele kast. Deel 2 lijkt zowaar iets meer vlees op de benen te hebben met zijn 20 tot 30 minuten..

Het verhaal

Het verhaal zijn eigenlijk 4 korte verhaaltjes, die vooral erg grappig zijn. Er is er eentje die de hoofdpersoon (jazeker, een pot mayonaise) in een lastige situatie zet. Hij of zij wil graag mimespeler worden, en daar is de vader het vooral niet mee eens. Tot die een ommekeer heeft, en de kamer van de pot mayonaise binnenstapt, verkleed als een mimespeler. (ja, dit is het niveau lieve lezers, veel beter wordt het niet.)

Ik zal ze niet allemaal vertellen, anders wordt het half uur dat je besteed aan het behalen van je splinternieuwe platinum trophy een saaie bedoening. Toch pak ik er nog eentje mee om de humor in de game een beetje in het zonnetje te zetten. Compleet in het kader van sociaal isolement is ook de pot met mayonaise eenzaam. Zodanig eenzaam dat hij/zij/het daardoor allerlei kapriolen uithaalt om zichzelf een beetje te entertainen terwijl jij vrolijk verder klikt..

Eén van de verhaallijnen is een reeks minigames die (soms) schaamteloos gejat zijn. Zo heb je een heuse ‘Flappy Mayo’ waarin je met je pot mayonaise tussen gebouwen door moet manoeuvreren, precies zoals je dat in Flappy Bird moet doen. Ook mag je als aap poep gooien naar een pot mayonaise.. (ik heb je gewaarschuwd, het niveau is niet hoog. En dat is een understatement..)

Random feitjes

‘Technisch gezien zijn de dolfijnen in de wateren van Brits koninkrijk eigendom van de koningin.’ Ook hierbij moet je het niet een te hoog niveau verwachten. My Name is Mayo 2 geeft je een plaatje in een plakboek, een trophy en een random feitje als je een x aantal kliks hebt behaald. Dit zijn meestal ronde getallen zoals 500 of 3000. Er zijn er 10 in totaal die je allemaal weer kan vergeten, maar toch stiekem wel geinig zijn om te weten. Ook al heb je er daadwerkelijk helemaal niets aan..

Over het plaatje in een plakboek gesproken, in de game krijg je een plakboek, eentje die je bij iedere trophy steeds een stukje verder vult. Elke verhaallijn heeft steeds een eigen pagina die je later op je gemakje kan terugkijken. Ook hier heb je natuurlijk niets aan, maar toch, het zit in de game..

“We hopen dat één van jullie Dave heet..”

Terwijl je 10.000 x op X aan het drukken bent, zal je zeer waarschijnlijk regelmatig met een grote grijns op je gezicht zitten. Niet alleen vanwege de trophies die binnenstromen, maar ook vanwege de hoeveelheid flauwe grapjes en de belachelijke minigames die in een van de verhaallijnen zit. De grapjes zijn over het algemeen hartstikke flauw, of beter gezegd, zódanig slecht dat het weer leuk is.

Op de gamepagina in de PlayStation store staat een FAQ, met daarin een dialoogje die in de lijn van de game is. Eerst wilde ik het gaan beschrijven, maar ik heb me bedacht, lees het zelf maar:

“Veelgestelde vragen
V: Wacht even… Is dit een vervolg op My Name is Mayo?
A: Ja.

V: Waarom zou je zoiets doen?
A: Isolatie in 2020 is op zijn zachtst gezegd interessant geweest. We konden de groepsdruk niet weerstaan.

V: Nou, is het een Next-Gen sprong voor de franchise?
A: Huh? Franchise? Nou, de graphics zijn 1080p, 60fps. 1950’s graphic-art geïnspireerd. Alleen de beste!

V: Is het beter dan het origineel?
A: … Definieer “beter”…

V: Mijn god, wat heeft het spel eigenlijk?
A: Meer van het spul uit het eerste spel! 4 nieuwe verhalen om te volgen; nog 10 gekke feiten om te ontdekken; een paar rare minigames verspreid over het hele spel; en een verknipte Mayo.

V: Zijn er op zijn minst prestaties of iets dergelijks?
A: Ja! 50 van hen in feite, uitgelegd in een mooi kaartalbum voor u om te verzamelen!

V: Hoe is de gameplay? Is het nog steeds een klikker?
A: Ja. Klik op de Mayo pot en de gameplay “klikt” meteen met je mee! “Tik” in de psyche van Mayo en “Muis-y” langs de eigenzinnige verhalen!

V: Geen woordspelingen meer alsjeblieft…
A: Ik ben bang dat ik dat niet kan doen, Dave… (We hopen dat één van jullie Dave heet)”

Is het wat voor jou?

Waarschijnlijk niet. Dit is een game die je eigenlijk alleen maar moet spelen als je schaamteloos je trophy-score omhoog wil werken. (Ik heb ‘m natuurlijk alleen maar gespeeld om deze ‘review’ te kunnen schrijven..) Het is een vervolg van een even nutteloze game die puur en alleen gemaakt is voor trophyhunters die een half uurtje willen grinniken voor €1,19. Dat je daar een glinsterende platinum trophy aan overhoud is natuurlijk helemaal niet erg.

 

Tagged
Roel van Eeden
Gamer, vader, schrijver, dienstindeler bij Arriva, liefhebbende echtgenoot, in willekeurige volgorde.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.